Blijf nog even

  • Openbaar blog
  • dinsdag 11 juli 2023
  • 155 x gelezen

Gedichten , een diepe zieleschreeuw .
Een van de meest krachtige manieren om je emoties te laten spreken.
Wanneer je ziek, palliatief of terminaal bent, kan poëzie je diepste gevoelens en verlangens naar buiten brengen. Wie kent er op deze site niet Hebe , of Hanneke . En ook anderen , Marc , Tipo , en nog anderen , helaas overleden , maar nog niet vergeten , Willemien Ten Kate , Angeliena Huis .
En ongetwijfeld vergeet ik er nog een paar , mijn excuses aan hen .

Maar deze gedichten zijn adembenemend, doordringend. , komen uit het diepst van het hart .
Alleen iemand die zelf kanker heeft ervaren, kan verwoorden wat het werkelijk betekent om met deze ziekte te leven.

En al die prachtige gedichten, die verzamelt meneer Willy in zijn boekjes. Maar ook andere , die handelen over verdriet en menselijk leed , gedichten die hij elders vindt 
Voortdurend is hij op zoek naar ontroerende dichtbundels. Hij speurt het internet af, de bibliotheek , doorzoekt kringloopwinkels en snuffelt rond op rommelmarkten.

Maar onlangs vond hij iets bijzonders, een bundel die niet over kanker ging. Nee, die was geschreven door mensen met een verstandelijke beperking.

In die bundel beschrijven ze hun nood, hun verlangen naar een normaal leven, naar liefde, genegenheid, en ja, zelfs naar seks. Veelal met een kinderlijke toets, maar desondanks , of misschien juist daarom , raakten ze me diep in mijn hart.
En daaruit heb ik er enkele gekozen die ik met jullie wil delen.

1. DROMEN MET CHRIST
        Samen met Christ
        Zou ik best
        Wel willen samenwonen
        Maar ik mag niet
        Van de rechter

        Ik kan niet
        Voor mezelf zorgen
        En ik kan niet
        Omgaan met geld

        En toch zou dat 
        Moeten kunnen
       Ik weet niet hoe
       Maar toch zou dat
       Moeten kunnen
       Samen met Christ

                                  Ellen Verhegge

 

2.IK HEB OOIT EENS GEDROOMD

         Ik heb ooit eens gedroomd
         dat het zou kunnen gebeuren
         dat ik kan STAPPEN

         als ik in het Zwembad ben
         dan kan ik -
         als iemand mij een hand geeft -
         STAPPEN

         op den duur
         een paar STAPPEN alleen
         het water draagt mij
         zonder water gaat het niet

         als ik zou kunnen STAPPEN
         dan maakte ik
         een verre reis

                                        Hilde Suykens

3.VERLANGEN

          Ik denk
          aan seks

          Tongzoenen
          Met elkaar bezig zijn
          Met elkaar vrijen

          Elkaar kussen
          Elkaar strelen
          Elkaar knuffelen
          Elkaar vastpakken

          Een paar keer 
          Per dag
          Verlang ik

                                 Ellen Verhegge

4.HILDE
          Hilde helpt mij
          Ik kan Hilde niet zien
          Ik kan niet zien

           Hilde helpt mij

           Hilde moet 
           een mooi meisje zijn

           Ik kan dat horen
            Aan haar  stem

                                    Dannu Meurisse

 

 

 

Reageren
Volgend blogbericht

11 reacties

Ja, dat komt binnen, gedichten, zomaar geschreven door mensen met een verstandelijke beperking. 

Gedichten schrijven, het helpt inderdaad heel vaak om één en ander te verwerken. 

Sinds mijn diagnose heb ik honderden gedichten geschreven, voor de diagnose, misschien vijf. 

Of zou de KKK eraan helpen om inspiratie te krijgen?

Marc. 👍👍

Laatst bewerkt: 11/07/2023 - 09:11
Reageren

Weet je Hebe, zelfs voor ons  kan het soms moeilijk zijn om begrip te krijgen van anderen .Vrienden en kennissen kunnen afhaken omdat ze niet weten hoe ze ermee om moeten gaan.
Maar binnen de grenzen van onze lichamelijke beperkingen kunnen we nog steeds zijn wie we willen en leven zoals we willen. Onze eigen beslissingen nemen . 
Geestelijk gehandicapten hebben die mogelijkheid niet ,  en soms beseffen die dat maar al te goed .
Heel dikwijls mogen die al blij zijn dat ze gewoon wat hulp en verzorging krijgen , maar voor hun gevoelens , hun geestelijke nood ,  is geen plaats .  En dat boekje gaf daar een schrijnend inzicht in.

Heb ooit eens  vrij nauw en regelmatig contact gehad met iemand met het syndroom van down . Lang geleden , toen mocht je nog " mongooltje" zeggen . De 13 jarige dochter van iemand in de dansclub , en die was er altijd bij op de clubavonden .
En ja , dat was zo'n ongelooflijk lief iemand , gewoon niet te beschrijven . 

Laatst bewerkt: 11/07/2023 - 16:48
Reageren

Ik heb Mirjam gekend. Ze was mijn maatje in mijn jonge jaren. Ik had als 'tweede ouders' de buren van mijn ouders en zij was de dochter van hun beste vrienden. Als zij daar kwamen, was ik er standaard ook. 

Ik kon álles met Mirjam! Lachen, huilen, kijken, schrijven, lezen... alles op onze eigen kinderlijke manier. Ik heb geleerd door háár ogen te kijken! O zo mooi! Wij lazen alleen plaatjes boeken en ik verzon het verhaal erbij. Liet haar lachen, zichzelf zien, huilen zoals bij elk begin van een tekenfilm en weer lachen als 'het' goed kwam. Wat het natuurlijk altijd deed. Ik kan er nog steeds niet tegen als een film niet goed afloopt. Dan is ie vooral ook niet aan mij besteedt. De wereld zelf is al hard genoeg. 

En ja, vele jaren later kennen we een stel dat in een zorginstelling woont. Stel. Ja. Ze zijn verliefd! Ze willen seks. Ze willen samen wonen. Ze willen trouwen. Ze willen kinderen. Maar nee! Hoe komen ze daar nou bij? Nee. Nee. En nee. Zó verdrietig! Want ja, ze waren slim genoeg om te weten dat iedereen dat wel mocht, waarom zij dan niet? 

Brrr... we zijn nu vele jaren verder. Wie weet als ze nu jong hadden mogen zijn dat er meer mogelijkheden geweest waren..

Laatst bewerkt: 11/07/2023 - 18:01
Reageren

Mijn lieve zus heeft het helaas allebei: verstandelijk gehandicapt en weke delen sarcoom. Ze heeft er veel verdriet van gehad dat ze geen kinderen heeft gekregen. Dat hebben we uit haar hoofd gepraat. Haar eveneens verstandelijk gehandicapte partner gooide de cavia’s dood tegen de muur en sloeg mijn zus regelmatig bont een blauw, dus kinderen krijgen leek ons geen goed idee. Ondanks alles waren ze gek op elkaar, maar mijn zus kon haar leven pas echt leven toen hij was overleden, aan alvleesklierkanker. En nu is ze zelf palliatief, ook al realiseert ze zich dit niet altijd, en houdt zich staande, heel erg knap. Diepe respect voor die lieverd.

Laatst bewerkt: 15/07/2023 - 18:45
Reageren