Lopen kan niet meer
Vermoeidheid ?
Niks voor mij dacht Mr Willy .
Na een jaar kanker , operatie , hormoontherapie en chemo , ging ie nog altijd rustig joggen , liep 30 km op z’n kousevoeten . En dat huis waar ie woont , met z’n 45 trappen ?
Die rende ie alle dagen wel 20 of 30 x op en af , van boven naar beneden en terug , al fluitend . Nou , niet echt fluitend . Fluiten is iets dat Mr Willy nooit gekund heeft . Maar alleszins zonder ademnood .
Vermoeidheid , dacht Mr Willy dus , da’s nog niks voor nu .
Die kanker zal vroeg of laat wel eens beginnen woekeren , stijgende PSA , uitzaaiingen die beginnen groeien en ellende geven . Die eenvoudige hormoontherapie blijft ook niet eeuwig werkzaam , en als dan de heren dokters met zwaar geschut gaan afkomen , ja dan …..
Dus veel te vroeg om zich daarover al zorgen te gaan maken .
Maar helaas werkt het zo niet .
Met moeite kan Mr Willy nog 5 km joggen . 10 lukt ook nog wel , maar dan is het al meer strompelen dan lopen .
En die trappen in huis worden knap lastig .
En nu komen ze morgen nog een raam plaatsen . Dat oude raam gaat eruit , en er komt een deur in de plaats . Veel groter . De buitenmuur moet dus uitgeslepen en uitgekapt worden ., Vals plafond eruit , de hele kamer wordt gestript . ‘n Hele hoop voorbereidend werk , zwaar werk . 100 x ladder op , ladder af , enz
En dat wordt dus echt heel moeilijk . Da’s een uurtje of twee hard werken , wat rusten , terug een uurtje werken , en zo verloopt de dag .
En die vermoeidheid is vooral mentaal . Je bent niet zozeer moe , daar is wel mee te dealen , je bent vooral mentaal moe . Je oppeppen om , ondanks je moeheid , toch nog wat te doen , dat lukt niet meer .
Pfff , je wordt van minder depressief niet ?
Maar hopelijk is het die vacantieblues , dan zal het nog wel eens beteren
Maar dat ie niet meer kan kopen , daar is ie alle dagen ongelukkig voor
Eindeloos lopen, een balsem voor je geest,
Je zorgen smelten weg, je energie terug van weggeweest.
Heerlijk voortbewegen, één met de natuur,
Voor Mr. Willy één groot avontuur.
Maar lopen kan niet meer
Kanker, een indringer in zijn lichaam, een bittere strijd,
Vol medicatie en behandeling, vastberadenheid in tijd.
Toch blijft hij joggen, tegen de stroom in,
Urenlang volhardend, alsof het de pijn kan overwinnen.
Maar lopen kan niet meer
In het lopen vindt hij rust, even niet ziek zijn,
Maar dat gaat niet meer, en het doet hem pijn.
Achteruitgang in kracht, alles wordt zwaar,
Die mallemolen in zijn hoofd, de zorgen staan klaar.
Want lopen kan niet meer
Te vroeg al, dat besef drukt op zijn gemoed,
De toekomst onzeker, hoe het nu verder moet?
Weg is zijn grootste steun, zijn krachtigste medicijn,
Niet meer joggen ,eindeloos , dat kan toch niet zijn ?
Want lopen kan niet meer
Lopen kan niet meer, een bittere waarheid in zijn bestaan,
Een zware last, ondraaglijk , niet mee om te gaan
Het pad van zijn passie is afgesloten, verboden terrein,
Hij staart naar zijn loopschoenen, vol verdriet en pijn.
De ongerustheid over de weg die voor hem ligt,
In het donker van de onzekerheid, zoekt hij het licht.
De toekomst baart hem zorgen, wat zal er nu komen?
Hoe moet hij doorgaan zonder de helende stromen?
Want lopen kan niet meer
Neen , lopen kan niet meer
23 reacties
Hola zeg! Willy niet meer lopen, dat kan niet hoor. Ik was zo fier op jou. Soort van prive belg. In gedachten zag ik jou nog steeds achter alle meiden aanhollen in het park.
Maar je roept het al vaker, die hormoonkuren is kiezen tussen pest en cholera. En met die ziektes vergaat het hollen je ook wel. En daarbij komt, het lijf wordt ook ouder. Strammer, moet eerst krakkemikkig in beweging komen voordat de gewrichten weer iets soepeler gaan.
Wat kan je daaraan doen? Niks, anders dan accepteren en luisteren naar je lijf. Kalmaan, af en toe een hussie doen, dan koffie en teuten met mevrouw Willy. En dan weer verder.
Dat raam dat komt er wel in. Maar dan krijg je de afwerking nog weer. Maar alleen als je dat zelf wilt, immers, je woont nu beneden en de afwerking boven, voor wie ga je dat doen? Voor de erfgenamen? Die gaan zelf maar timmeren.
Ik had ooit eens een blog geschreven over Mr Willy die aan 't joggen was , en daar ineens voor hem zo'n jonge loopster zag . En die liep in een veel te hoog tempo voor Mr Willy . Maar hij heeft die dan toch maar een halfuur kunnen volgen , z'n benen van zijn lijf lopend , hijgend als een blaasbalg .
"Billenmotivatie" had iemand dat genoemd in een reactie .
Nu , die billenmotivatie is helaas weg . De enige loopsters waar Mr Willy nog achteraan kan , die zijn zo oud als Methusalem , en daar is helaas nog maar weinig billenmotivatie aan .
En oprechte verontschuldiging aan al die dames van de derde en vierde leeftijd die zich geviseerd voelen , maar och , een ouwe zieke kankerlijer mag toch eens iets verkeerd zeggen , niet ?
En Zweef ,we zijn echt nog niet afgeschreven hoor . Deze ochtend een paar km gejogd , nadien een uurtje fitness , en dan een kilometertje terug gelopen ,dus nog best goed voor die privé Belg.
Maar dat echte lange afstandslopen , dat soort loop waarvan je na een half uur , drie kwartier in een soort roes komt , "Runners High" voor de ingewijden , ja dat wordt moeilijk , heel moeilijk , en daar mis ik dus echt aan .
dat blog kan ik me nog wel herinneren! Mooi blog ook!!
aangezien ik een beelddenker ben, heb ik gelijk een beeld van methusalem... nee... dat ziet er niet meer (ahum) fijn uit.... 🤭
Ik voel me niet geviseerd hoor... (leuk woord); het is de waarheid... de 1 vind dit mooi en de ander dat... kun je niets aan doen. Dus jij mag vinden wat je vindt...
maar dat je baalt dat je moet inleveren.... ja, dat snap ik heel goed.
Bij het zien van de foto dacht ik 'lopen kan niet meer (op deze schoenen)... afgesleten...'
maar bij het lezen van je blog gaat het dus écht niet meer... wellicht wel op nieuwe schoenen maar als je zo moe bent dat is ook niet fijn. och jee...
Tja...dan maar op je eigen tempo dan; wat je nog wél kan: rustig aan op een kalmer tempo dan.
is niet leuk dat snap ik wel... maar als je dan toch nog wát kan doen is dát toch goed??
(of ik moet het fout zien).
en dan je huis... dat is al een kasteel maar je maakt er nog een mooier kasteel van!!! goed bezig hoor!
liefs elma
Weet je Elma ,vechten is dus een verkeerd woord , maar bij gebrek aan beter ....
Zoals ik tegen Zweef zei , mijn conditie is nog altijd meer dan behoorlijk , daar mag ik eigenlijk helemaal niet over klagen .
Maar dat dat lange afstandslopen bijna niet meer gaat , dat ik daarmee zal moeten stoppen , op een ogenblik dat , vind ik , mijn ziektebeeld daar nog niet erg genoeg voor is , daar heb ik het moeilijk mee .
Maar me daarbij neerleggen , ja , dat voelt aan als de strijd tegen die kkk opgeven , en daar heb ik nog veel moeilijker mee .
dat je het daar moeilijk mee hebt begrijp en snap ik wel. Je wilt zo graag en gaat niet meer... dat is even een zure hap 😢
ook dit is vechten he! vechten om niet nog meer in te moeten leveren door die stomme kkkk
warme knuffel
Ja, Willy, ik leef mee met jou.
Die werken die nu op til zijn, zullen natuurlijk heel veel van je gestel eisen. Rust op tijd en stond en, zoals Zweef zegt, een teutje of koffietje met Mevrouw Willy, moet toch echt kunnen.
En het lopen, ja, dat is natuurlijk minder, he. Die hormoontherapie is daar ook debet aan. Al die injecties, ze maken ons broos en ja, ook regelmatig depressief.
Wandelden, stappen, ik weet het, het is geen lopen, maar het kan ook zo helend zijn.
Marc.👍👍
Weet je Marc , als je lichaam niet meer kan , ja dat voel je wel en dan leg je je daar bij neer , je moet wel . En daar ongelukkig over zijn helpt je geen zier verder . En dan moet je tevreden zijn met wat je nog wel kan .
En , eerlijkheidshalve , ik kan nog heel veel.
Maar dikwijls , te dikwijls ,heb ik het gevoel dat die moeheid tussen je oren zit en dat ik dus best wel wat meer zou kunnen .
En dat gevoel is moeilijk te plaatsen
Dan moet je maar zin maken, zei mijn moeder vroeger als ik mijzelf eens verveelde. En ja, als je dan toch maar in beweging kwam, dan kwam de zin nog wel.
Nou zit er verschil in zin in dingen die je leuk vindt en waar je tegenop ziet. En dat kutraam, daar heb je absoluut geen zin in, maar moet toch. Maar van wie dan? Van jezelf? Als een soort van verantwoordelijkheidsgevoel? En naar wie dan?
Klinkt mooi zoals ik het zeg, maar ik heb ook nog last van dingen die moeten. Van wie? Hoofdzakelijk van mijzelf. En dus worstel ik mij ook maar door die klussen heen, met afentoe gepaste tegenzin, maar als ik eenmaal bezig ben, op mijn elfendertigst en het resultaat zie als het gedaan is, vervuld mij dat ook wel weer met trots. Dat die ouwe kankerlijer dat toch mooi even heeft gedaan.
Hoi Willy
Wat ontzettend naar dat het joggen niet meer wil lukken, je komt dan in een soort ritme en krijgt er energie van. Nu blijkt dat wandelen ook voor energie kan zorgen. Mocht het toch ook in je hoofd zitten( het moe zijn ) dan kan het helpen om bij jezelf na te gaan waar je blij van wordt en energie van krijgt, bv muziek terwijl je wat moet doen. Genieten van de natuur tijdens een wandeling of misschien daarbij ook een muziekje op zetten. Hoop dat het lukt om die mentale knop om te zetten( als dat een oorzaak is) zodat je ook nog kan genieten.
xx
Zoals je zegt , het is een soort mentale knop , die je moet kunnen omzetten . De ene keer lukt dat al beter dan de andere .
Maar toen ik die blog schreef had ik echt wel een dip hoor , vandaar ....
Terwijl ik je blog las, plopte het liedje van Peter Koelewijn op.
zo mooi , ik kreeg er tranen van in m'n ogen .
❤️❤️❤️
Dat liedje van Peter Koelewijn... heerlijke oldie, heerlijke rocksong overigens! 👍👍
Ach Willy, je geliefde sport stukje voor stukje gaan verliezen, wat moet dat pijn doen, wat moet dat moeilijk zijn. Een ex collega van mij liep ontelbare maratons. Het was zijn passie totdat hij kanker kreeg. Als gevolg van de vele chemotherapieen kon hij niet veel meer. Hij kwam niet veel verder dan een paar honderd meter wandelen en fietsen lukte wel aardig op een ebike, maar daar vond hij zelf geen voldoening in. Hij ging op zoek naar een alternatief dat een klein beetje in de buurt kwam van zijn hardlooppassie en hij vond dat alternatief in de vorm van een step (autoped voor volwassenen). Hij is er zo enthousiast over dat hij iedere dag een paar uur gaat steppen. Gecontroleerd bewegen, noemt hij het zelf. Minder zwaar dan hardlopen, maar toch voldoende in beweging om een goed gevoel te krijgen. Inmiddels heeft hij een fietsmand op zijn stuur bevestigd waarin hij zijn proviand voor onderweg parkeert. Ik weet niet of je geïnteresseerd bent, maar voor de zekerheid stuur ik je een link
https://sportstep.nl/step-kopen/leuk-en-gezond-afvallen/#:~:text=Steppe…!
Hi Rita
Afgezien van het feit dat ik er op dit ogenblik nog niet aan toe ben om alternatieven te zoeken is het zo dat fietsen , of steppen of iets anders dat op twee wielen moet gebeuren geen optie is .
Heb een geweldig slecht evenwicht .In m'n jonge jaren eens gevallen en dan is er in m'n oor een en ander beschadigd en da's nooit meer goed gekomen .
Technisch kan ik wel fietsen , tenminste als 't fietspad breed genoeg is , anders draai ik gelijk de gracht in .
Zelfs met joggen moet ik voorzichtig zijn . Al lopende eens achterom over mijn schouder kijken , moet ik niet doen , dan lig ik er gelijk .
Ik denk zo , dat zolang ik kan lopen dan loop ik , en anders wordt het stappen of wandelen . Maar zo ver zijn we niet .
Ik weet nog goed dat jij hier vertelde dat jij nog volop kon hardlopen, ik las het voorheen altijd met veel bewondering en misschien met lichte gezonde jaloezie🙂. Dat je nu daarop in moet gaan leveren is ongelooflijk kak. Ik herken er wel wat van. Toch heb ik de laatste jaren gemerkt dat ik nu toch ook vaak tevreden kan zijn met een kleiner rondje. Ik ben minder bezig met streeftijden, maar kan blij zijn dat ik überhaupt kan gaan. Nee, niet op alle dagen en niet meer zo ver/ vaak als voorheen. Toch kan ik nu wel weer van het kleine 5 km rondje genieten, gewoon omdat ik er op de momenten dat het kan vooral stil bij sta dat ik het die dag nog wel kan.
Natuurlijk wil ook ik soms nog wel graag een beetje meer en verlang ik terug naar vroeger waarbij mijn grenzen heel anders lagen. Het blijft een lastig proces en gaat soms wat op en neer. Toch zou ik je hardloopschoenen nog niet aan de wilgen hangen Willy, wie weet……
liefs Bianca
Hi Bianca
Ik ga mijn loopschoenen echt nog niet aan de haak hangen hoor .
En tja ,als de rondjes kleiner worden , dan is dat maar zo .
Streeftijden heb ik allang opgegeven , alleen afstand telt .
En ik heb zo'n vast circuit , dat zijn langste vorm die bewuste 30 km is , maar die ik op een aantal plaatsen kan inkorten .En dan start ik eigenlijk zonder vooropgezet doel , soms is dat maar 5km , en soms lukt 10-15 km nog wel , ja , en dan zijn we weer een week zielsgelukkig en dan komt die hoop naar boven dat we volgende keer misschien toch weer een halve marathon kunnen . Die hoop geeft ik dus niet op .
xxx , Willy
Ja helaas iedere keer meer inleveren dat valt voor geen mens mee!
Wanneer ze aan me vragen hoe gaat het ermee? Zeg ik “ik ben stuk en dat gaat me niet goed af”.
We hebben geen keus en doen het er maar mee ☺️.
Ik hoop dat alle werkzaamheden bij je thuis spoedig verlopen en je straks mag genieten van een nieuw raam partij 🎈
gr H🌸
Ja dat steeds wat inleveren doet pijn. Vooral bij dat wat je energie gaf.
Hoop zo dat die kleine rondjes af en toe veranderen in een wat grotere. Dat zou mooi zijn.
De prestaties nemen af. Maar wat jij doet doen weinigen van jouw leeftijd.
Het is inleveren toch.
Ik wens je gemoedsrust over je huis. Laat dat voor de anderen die na jullie in het huis komen wonen.
Ach lieve lieve willy
Wat moet dit moeilijk voor je zijn ,dit doet mij echt zeer maar ik begrijp het zo goed lopen het liefst 30 km was je lust en je leven heerlijk in de natuur ,het hoofd leeg maken en de gedachten verzetten ,en ik lees dat de bouwwerkzaamheden oom nog best veel zijn ,misschien heb je teveel gedaan de afgelopen tijden en zouden jullie vaker op verlof moeten gaan en niet om het een of ander maar willy 5 of 10 of 15 km ik heb het al vaker gezegd ik doe het je werkelijk niet na en heb er diep respect voor .
Ik vertrouw erop dat jij je weg ook hierin wel zult vinden en geef je even een heeeeeel diikkkkkeeee knuffel liefs hes xxx
Och lieverd,
Weer heel mooi geschreven!
Beloof je me de volgende keer zo mooi te schrijven over wat je nog wél allemaal kunt? Ondanks KKK en een paar tandjes ouder geworden?
Wat ik niet meer kan
kan ik niet meer
en ja,
dat doet écht wel zeer
maar toch
wat goed van mij
ik kan nog veel meer
dan hij en zij
die zonder kanker
leven beleven
maar om léven te leven
veel minder geven
xxxx H