Vermoeidheid....

Ook ik mag er aan geloven.... 

Extreem vermoeidheid.

Niet dat ik hele dag op de bank moet liggen of in bed. Gelukkig niet, maar ik ben echt moe. 

Ik ben qua vermoeidheid heel wat gewend, heb niks voor niks volgens de huisarts chronische vermoeidheid. Maar dit is nu toch wel anders. Kan het niet uitleggen maar het is gewoon een gevoel die ik ervaar, het is anders dan anders. Er zit niks anders op dan er aan toegeven. In de middag slaap ik even want anders hou ik het niet vol. In de avond val ik al snel op de bank in slaap.... Ik ben ook echt aan vakantie toe met de kids, gewoon dat we in de ochtend rustiger kunnen gaan opstarten ipv haasten. 

Toch heb ik ontzettend moeite met hier aan toe te geven. Ik wil het liefst bezig blijven. Gewoon de hele dag leuke dingen doen ! Ook omdat er aan toegeven zo confronterend is. Dit is het gevolg van de kut kanker, de operatie, de bestralingen. Mijn lichaam is gewoon 'op'. En ik wil juist te graag weer 'normaal' zijn. Normaal dingen kunnen doen, zonder dit kut vermoeidheid steeds. Maar of dat 'normaal' ooit weer komt, is denk ik de vraag ?!

Ik moet niet zeuren, want het is gelukkig maar vermoeidheid waar ik nu erg last van heb. Ik ben toch 'geholpen en alles is goed gegaan'? Daar moet ik veel blijer mee zijn en dat weet ik. Maar het is gewoon echt toch even kut... 

Sorry voor dat gevloek. Wie me goed kent weet dat ik soms iets te veel vloek. Ondanks dat houden ze toch wel van mij :-)

Liefs,

Femke