De verdwenen achterdeur
Mr Willy moest nog even terugdenken aan Dronten , die vernieling van die herdenkingsplaten , iets dat specifiek ons , kankerlijers , diep raakt .
Nu ja , volgende week spreekt geen mens daar nog over . Dan staat er wel iets anders in de krant dat onze aandacht verdient ( verdient ? )
Maar het stemt tot nadenken .
In wat voor wereld leven wij , waar gaat het naar toe ?
Tijden veranderen. In een wereld waarin vandalisme en inbraak schering en inslag geworden zijn , waarin straffeloosheid de norm is , ervaren we een groeiend onveiligheidsgevoel. En zelfs de allerzwaksten in onze samenleving worden niet gespaard . Rolstoelgebruikers die aangevallen worden , mindervaliden en geestelijk gehandicapten die gemolesteerd worden , noem maar op .
Maar wat Mr Willy vooral ervaart is een immens gevoel van onrechtvaardigheid . Het slachtoffer wordt de dader.
Ze slaan de ruit van je auto in , omdat je gps of je laptop of je smartphone onbeheerd op de voorbank ligt , da’s jouw schuld .
Je fiets die gestolen wordt , omdat die niet op slot is , da’s jouw schuld .
Dat duur , opzichtig halssnoer dat je draagt , en dat ze van je nek rukken da’s jouw schuld .
“Uitlokking” noemen ze dat .
En met een goede advocaat wordt de dader , gewoonlijk iemand aan de zelfkant van het leven , die de godganse dag niks anders doet , nog vrijgesproken ook.
En dan krijgt Mr Willy toch weer dat nostalgisch gevoel naar vroeger .
Was het toen beter , misschien niet .
Maar wat ik wel weet is dat toen , bij mijn grootouders , bij mij thuis , de achterdeur altijd open stond . En dat familie , vrienden , buren zomaar binnenstapten . “ Hallo !!! Is er iemand thuis ??” , wel , dat was de normaalste zaak van de wereld .
Maar die tijd is voorbij.
In een tijdperk van ( helaas noodzakelijke ) beveiligingssystemen en appartementencomplexen lijkt "My house is my home" meer op "My house is my fort" te zijn geworden. De achterdeur, ooit een uitnodigende passage, is verdwenen uit ons dagelijks leven.
Nu moeten we een afspraak maken en bellen voordat we binnen mogen treden. Zelfs als we eenmaal binnen zijn, blijkt de voordeur niet meer de toegangspoort te zijn die het ooit was, vooral niet bij grote appartementengebouwen.
Met een imposant nummerbord begint het avontuur. Via camera’s wordt elke druk op de knop nauwlettend in de gaten gehouden ,Big Brother loopt
met ons mee , ons elke stap observerend. Alleen als we bekend zijn of een eerlijke uitstraling hebben, zal de buitendeur zich openen. Maar dan moeten we wel snel genoeg op de buzzer reageren .
Eenmaal binnen bevinden we ons niet meteen in een vertrouwde omgeving. We betreden een soort tussenruimte, een sas waar de postbode zijn brieven kan achterlaten. Hier hebben we de tijd om uit te zoeken op welke verdieping we moeten zijn, terwijl we nadenken hoe het verder moet , want de binnendeur is dicht . Pas wanneer de buitendeur achter ons sluit, gaat die open en kunnen we verder. De lift in of ,voor de sportievelingen , de trap op. Tenzij we toevallig vergeten zijn op welke etage we moeten zijn, wat met een "chemobrein" best kan gebeuren , kunnen we verder
Op de gewenste etage komen we dan wel uit op een lange gang , of een grote hall , vol gesloten deuren. Nou ,gelukkig hangt daar dus ook weer een beveiligingscamera , zodat de bewoonster je discreet in de gaten kan houden .
En als jij “jij” bent , dan opent die wel haar deur. En met wat geluk worden we met uitgestrekte armen ontvangen en staat de koffie klaar. Wat wil je nog meer?
Maar denkt Mr Willy toch weer aan vroeger terug , toen de wereld nog veel eenvoudiger was .
Tijden veranderen, waarden veranderen , maar is het zoveel beter ?
Soms kunnen we enkel met nostalgie terugverlangen naar die simpele dagen, waarin een gevoel van veiligheid de norm was en een bezoekje aan buren , vrienden en familie zo vanzelfsprekend was als het openen van een achterdeur.
12 reacties
Hoi Willy
Het gevoel van veiligheid was vroeger denk ik groter. Er was ook meer sociale controle, misschien soms tot vervelends toe. Er was ontzag voor gezag. Met de komst van alle technologie en wetenschap zijn wij mensen veranderd. Niet alles is slechter geworden, daar zijn mensen met kanker toch ook een bewijs van. Ik blijf het wel heel jammer vinden hoe onze maatschappij verhard, geen ontzag voor gezag. Het grove taalgebruik als je bv een opmerking plaats tegen een fietser dat het echt een voetgangersgebied is als je bijna aangereden wordt ( ik kon de kanker krijgen). Ik zou ook niet weten hoe dit weer kan veranderen. Zou het helpen als we meer naar elkaar zouden omkijken? Als ouders meer tijd kunnen doorbrengen met hun kroost? Vriendjes meer over de vloer komen thuis zodat je ook ziet waarmee ze omgaan? Ik kom van oorsprong uit een dorp en ook bij ons thuis was als we thuis waren de achterdeur van slot. Bij je vriendje of vriendinnetje kwam je ook vaak achterom. Die tijd komt denk ik niet zo snel meer terug.
Nou , vroeger was alles dus ook geen rozengeur en maneschijn . Als ik toen kanker gekregen zou hebben , dan was ik na 3 jaar dood en begraven geweest , en nu huppelen we toch nog altijd lustig op los .
Maar een aantal waarden , waar onze generatie toch heel veel belang aan hecht , ja , die zijn weg .
En van hetgeen er in de plaats komt , daar moeten we dikwijls niks van hebben
En daar heb ik het soms moeilijk mee.
xxx , Willy
Helemaal mee eens.
Ouwe mensen blues, Willy. Komt vaak na vakantie blues. Tijd om het beddegoed in je campertje te gooien.
/:@&,’m
't Ja , maar wat doe je eraan ?
Ben eigenlijk blij dat ik oud en versleten ( nou , bijna toch ) ben , en dat ik het mij allemaal niet meer hoef aan te trekken .
Nou jij begon met zo een mooi blogje Willy,
Vroeger was het in de maatschappij toch ook goed geregeld? Kwamen mensen terecht waar ze hulp kregen. Waar ze gemonitord werden. En vanuit die positie werd gekeken of iemand in de maatschappij functioneren kan. We staan nu al met ons knieën in de shit! Om dit soort problematiek weer goed te krijgen is heel veel geld en mankracht nodig. Dit is een Europese aangelegenheid.
Nou Helma , mijn blogje blijft mooi hoor .
Het grote punt is dat , hier in Belgie toch , iemand die niks heeft , die krijgt alles .
Maar zolang je nog iets hebt , krijg je niks en val je naast de boot. En dat geeft scheve toestanden .
'n tijdje geleden was er hier in Wallonie nog een groot schandaal . Twee vriendinnen , de ene had heel haar leven gewerkt en bijdragen betaald , de andere was heel haar leven werkloos geweest . En raad eens wie het hoogste pensioen kreeg ? Juist ...
En het zijn dus de verkeerde mensen , waarvan er dus heel veel aan de zelfkant van de maatschappij staan , die aan die maatschappij nooit geen enkele toegevoegde waarde gegeven hebben , die met alle voordelen gaan lopen , én die door de staat nog de nodige middelen krijgen om een en ander wettelijk af te dwingen .
En als die niet kan of wil functioneren in de maatschappij , geen probleem , dan wordt die door diezelfde maatschappij nog beschermd ook .
En de gewone man, die keurig tussen de lijntjes loopt , die blijft in de kou staan .
Maar wat kan je d'r aan doen ? Niks . Ik kan eens een blogje schrijven , zeggen dat het vroeger beter was oude mannenblues , zoals zweef zegt , maar voor het overige , niets .
Nou , de tijd die mij nog toebedeeld is , die is eindig , die kan ik beter besteden dan vechten tegen de bierkaai
Had deze morgen nog eens bezoek gekregen van Getuigen van Jehova , en dat deed me eraan denken dat ik daar ooit eens een blog over geschreven had die al zeker een jaar in concepten zit . Die ga ik eens opvissen en bewerken.
Coming soon .....
Heel erg mooi blog lieve willy wat ik met wat lichte weemoed heb gelezen ,was vroeger alles beter waarschijnlijk niet maar het leek wel zo ,en soms heb ik er een kleinbeetje heimwee naar
Liefs hes 🤗🤗
Wanneer ik kijk naar mijn kindertijd, moet ik toch wel toegeven dat het toen allemaal wat zorgelozer was. En dat, jawel, bij mijn ouders de achterdeur vaker niet op slot was dan dat nu het geval is. Maar ja, oudere mensen in de tijd nu...
En thuis was het zo'n beetje de zoete inval. Familie, buren, kennissen... veruit de meesten kwamen via de achterdeur.
Wanneer ik nu kijk... de wereld is zoveel harder geworden, en Corona heeft daar zeker een grote hand in.
Mensen zijn zoveel onverdraagzamer geworden, veel materialistischer.
En dan is er natuurlijk ook onze onmisbare vriend, de GSM, de mobiel. Die natuurlijk ook vele voordelen biedt.
Maar toch... leve de achterdeur van toen...
Marc. 👍👍
Ik zag niet dat vroeger alles beter was . Naar die goede ouwe tijd kijken we toch altijd terug door een nostalgische blik , maar zoals ik elders zei , de waarden en normen zijn veranderd , en niet altijd ten goede .
Omkijken naar elkaar, zorgen voor elkaar, elkaar helpen, dat was vroeger de normaalste zaak van de wereld. De 'buurt' was er voor je, zoals jij voor hen. Ik kan me niet herinneren dat mijn ouders ooit de voordeur gebruikten, behalve die ene keer toen mijn oudste zus trouwde. Door de open voordeur konden we haar het kleine trapje naar het opkamertje zien afkomen. Leuk voor de foto! En ja, de achterdeur was nooit dicht. Koffie, thee en soep was er voor iedereen die toevallig of niet even langs kwam.
Vloeken, schelden, tieren, protesteren en je gelijk halen, schijnt de norm van onze wereld geworden te zijn. Slaan, schoppen, schieten en ander vandalisme blijkt daar dan in overmate bij te horen. Geen tijd, geen tijd, geen tijd... geen tijd naar elkaar om te zien. Geen tijd om te zien dat er nog anderen bestaan dan jij... en zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat doe ik niet. Fijn dat wij er in ieder geval wél voor elkaar zijn!
Onderstaand gedicht heb ik al eens hier geplaatst. In mijn blogs of elders, dat weet ik niet meer. Ik heb het geschreven naar aanleiding van onze eerst Alpe d'HuZes deelname. Het past ook perfect hier bij ons.
Alpe d’HuZes wereld
Een wereld vol met lieve mensen
met een zo’n enorm verdriet;
soms is dat verdriet zo groot
dat je het al van verre ziet.
Een wereld vol met lieve mensen
die oog hebben voor jouw pijn;
die net als jij en alle anderen
niet vergeten willen zijn.
Een wereld vol met lieve mensen
die huilen met je mee;
en geven je daarna een lach
bij hen bestaat voor jou geen ‘nee’.
Een wereld vol met lieve mensen
die verder willen net als jij;
daarvoor een verbond gesloten hebben
WIJ STAAN ALTIJD AAN JE ZIJ!
Een wereld vol met lieve mensen
de meeste zelfs nog nooit ontmoet;
toch voel je de verbondenheid,
saamhorigheid die zó goed doet.
Een wereld vol met lieve mensen
die zonder kankerleed niet zou bestaan;
als iedereen hen na zou volgen
zou het met de wereld beter gaan.
Liefs xxx Hebe