Komt een vrouw bij de dokter

Zolang Mr en Mevr Willy in Ndl rondtoeren wordt er geen echte planning gemaakt. Heeft geen nut , want die wordt toch niet gevolgd. De enige rode lijn die een beetje gevolgd wordt is dat er na een stevige wandeldag een rustdag volgt. Geen echte rustdag hoor , eerder een klein stadje bezoeken of wordt bezienswaardigheden of , als ik mevr Willy wil plezieren wat kringloopwinkels , zoals vandaag.

En Mevr Willy was dus dolgelukkig. Niet minder dan 7winkels hebben we gedaan.
Maar ook Mr willy was blij. Een heleboel dichtbundels gevonden en ook , en daar gaat het hier over , een boek van Kluun : " Komt een vrouw bij de dokter"
Een verhaal van een man die zijn vrouw aan borstkanker verliest.
En , alhoewel ik het moeilijk heb met de hoofdpersoon ,heb ik hier toch een kort stukje gepubliceerd.  Een must om te lezen 

Hoofdstuk 31
Onder het toeziend oog van Luna versier ik samen met Maud de huiskamer met feestslingers.
'Hoe was het gisteren eignlijk?' vraagt Maud.
'Ze lag als een klein hoopje mens onder zo'n lichtblauw laken.Af en toe kwam ze even bij uit haar slaap , meestal om over te geven. Ik heb haar hoofd opgetild en er zo'n bakje onder gehouden , je weet wel , zo'n wormvormige eierdoos.'
Maud slaat haar armen om me heen.'Heeft ze...eh...al gezien hoe het eruit zag?'
'Nee. De dokter adviseert ons om samen het verband etaf te halen. Dat schijnt goed te zijn voor het verwerkingsproces.'
'Jezus...zie je er niet vreselijk tegenop?'
Ik knik. 'Ik ben zo bang dat ik me doodschrik van wat ik ga zien , en dat Carmen dat merkt.'
Ik kijk Maud waterig aan.Ze pakt mij vast en kust mij op mijn voorhoofd. Ik leg mijn hoofd even op haar schouders. Ze wrijft met haar handen over mijn rug. 'Stijntje toch...' fluistert ze zacht , kom maar lieverd...' Na een poosje hervat ik mijzelf en geef haar een kus op haar mond. Ze lacht , geeft me quasi-boos een tik op mijn neus e n veegt een traan van haar wang.
'Laat ik maar gaan ,' zeg ik.'Geef jij Luna zo meteen nog een potje Olvarit?'
Carmen is al aangekleed. Ze zit in de tv-kamer en draagt een zwarte , wijdvallende trui met een. Ol. Het verschil tussen de linker- en rrchterknobbel valt me zo op het eerste gezicht mee. Carmen ziet me kijken en zegt dat ze de borstlose kant heeft opgevuld met een afgeknipte , aan een kant dichtgeknoopte panty met drie paar in elkaar opgerolde sokken erin. Tot ze de bh met prothese mag dragen zal de panty een verwoede poging het verscil tussen cup D en Ground Zero zo onopvallend mogelijk te houden.
De operatie is voorspoedig verlopen , zegt dokter Jonkman. Als straks de hechtingen eruit zijn , moet Carmen haar nieuwe bh met prothese gaan dragen. Doktor Jonkman zegt dat ze dat zo vroeg mogelijk moet doen , want door de grootte van Carmen's borsten ( hij bedoelt ,borst' neem ik aan ) bestaat het risico dat de ruggenwervel scheef gaat groeien vanwege het gewicht. Je zou van 'kanker nog een hernia krijgen ook.
Die bh heeft een , met klittenband afsluitbare buidel ,waar de prothese in moet. De prothese zelf is een huidkleurige siliconenzak , in de vorm van een doormidden gesneden regendruppel
. Nou ja , als er Cup D regendruppels zouden bestaan da n. In het midden van de druppel zit een klein puntje , dat de tepel moet voorstellen. De zak voelt aan als een ballon met velei erin. Toen Camen hem net had gehaald , gooiden we het ding in de slaapkamer gierend van het lachen naar elkaar over , zoals je op het op hete zomerdag met een ballon met water doet'
Dokter jonkman vraagt of Carmen en ik samen het verband van de wond willen halen, in een kamertje in het ziekenhuis. Ik zeg dat ik dat wel wil.

Of ik er klaar voor ben, vraagt Carmen, voor zr haar bh uitdoet.
.
,Toe maar' , zeg ik geruststellend. Ik durf bijna niet te kijken. Zo meteen gaat het gebeuren , dan zie ik mijn vrouw met een borst.
Zij maakt de sluiting vqn haar bh los en laat de bandjes van haar schouders zakken. Ik haal zo onopvallend mogelijk diep adem.
Daar is het dan.
Het is verschrikkelijk. Naast haar ene , vertrouwde, grote , o zo mooie borsy is een plat vlak ontstaan met een groot stuk verband erop. Het is zoals ik dacht dat een plat vlak eruit zou zien , maar ik schrik ervan om het op de borstkas van mijn vrouw te zien. Grote borsten zijn prachtig , een vrouwenlichaam met een grote borst lijkt een sadistisch grapje van de schepper. Ik kijk vrij lang , enerzijds omdat ik Carmen niet de indruk wil geven dat ik niet durf te kijken , anderzijds omdat ik blij ben dat ik haar zodoende niet in de ogen hoef te kijken.  Ik voel dat ik iets moet gaan zeggen.

'Wat zal ik ervan zeggen , Carm....'

In ieder geval niet dat het meevalt , want het valt niet mee.

'Het is eh... Plat , he? , zegt ze , kijkend in de spiegel naar het verband.

'Ja , het is plat'

Ik sta naast haar terwijl ze het plakband aan de randen van het verband losmaakt.. Langzaam komt  het verband los.

Wat eronder komt is vrouwonterend lelijk. Het is de grootste verminking die ik ooit live heb gezien. Een grote ritssluiting loopt van links naar rechts over haar borst.Wel 10,12 cm lang. Bij de hechtingen wordt de huid ongelijk strak getrokken , waardoor er op sommige plaatsen plooien ontstaan , als het eerste borduurwerkje van een kind op een kleuterschool..

'Die plooien gaan weg hoor, als het litteken herstelt.' zegt Carmen , die mijn gedachten leest.

'....'

'Het is lelijk, he, Stijn?'

Er zit niets anders op dan eerlijk te zij'. Ik denk koortsachtig na over de minst pijnlijke , maar toch eerlijke formulering. 'Het is niet mooi , nee.'

'Nee.Het is niet mooi. Het ziet er gewoon niet uit , ' zegt ze , nog steeds kijkend naar haar eigen ex-borst.

Dan kijkt ze me aan. Ik zie aan haar blik dat ze tot op het bot vernederd is. Vernederd door de kanker. God, wat is dit erg. Wie mooi wil zijn , moet pijn lijden. Wie wil blojven leven moet kennelijk lelijk zijn.

Het zijn de wetten van de kanker.