Gelukkig ?
Mr Willy is een “gelukkige “ kankerlijer .
Nou ja , wat heet gelukkig . Je bent palliatief , je weet dat alle behandelingen slechts tijdelijk werkzaam zijn , dus je gaat dood . OK , iedereen gaat dood , maar bij jou alleen wat sneller dan je lief is .
Maar je bent nog bij de goeien . Je houdbaarheidsdatum laat zich nog altijd uitdrukken in jaren , niet in maanden , en je levenskwaliteit is best goed , en dat blijft ook nog wel een tijdje .
Dus niet teveel muizenissen in je hoofd halen , die gedachte aan kanker ergens wegstoppen in een klein doosje , deksel erop , en nog wat profiteren van het leven .
Zo zou het toch moeten zijn .
Maar dan sta je s’morgens op , je leest de krant ( dwz kanker.nl) , ja , en dan krijg je weer het ene slechtnieuwsbericht na het andere binnen . Allemaal mensen die je kent , die je volgt , en die je het toch zo zou willen gunnen , dat ze toch maar wat langer zouden mogen leven , menswaardig leven ….
En dan wordt je toch weer met de neus op de feiten gedrukt .
En Mr Willy maakt boekjes . En voor die boekjes leest ie al die oude blogs . Blogs van mensen die al lang zijn overleden .
Ik heb zojuist nog eens alle blogs van Ron doorgenomen ( Rono412 voor de nieuwkomers )
Prachtige blogs heeft die geschreven. Recht voor z’n raap , rauw , sarcastisch , soms kwetsend , maar wat een indringende inkijk op zijn leven .
Maar toch weer een verhaal vol ellende en pijn , een leven dat geleidelijk onleefbaar wordt , zo onleefbaar dat ie er zelf uit stapt .
En al die blogs lezen , dat doet pijn , veel pijn .
En dan vraagt Mr Willy zich regelmatig af , wat doe ik hier op die site .
Waarom lees ik al die droevige blogs
Waarom probeer ik altijd om een troostend woord te vinden voor een pijn en verdriet dat met geen woorden te beschrijven is .
Waarom doe ik de moeite om hier vrienden te maken , wetende dat dat allemaal tijdelijk is en dat je , eerder vroeg dan laat , weer de pijn te wachten staat van afscheid nemen.
Waarom …..
En soms denkt Mr Willy daar dan weer eens te diep over na , en dan wordt ie wat depressief .
Maar dan heeft ie toch weer wat geluk , want hij kan het van zich afschrijven .
En dan schrijft ie een blogje zoals dit , en voelt ie zich gelijk weer een stuk gelukkiger , die hele depressie verdwijnt als sneeuw voor de zon .
En straks gaat ie nog op bezoek bij een mede-kankerlijer , en daar gaan we een hele avond praten over vanalles en nog wat , maar NIET over kanker
19 reacties
Jaja, Willy, ik herken zo alles wat je zegt. Je probeert het uit je hoofd te zetten maar o, wat is dat moeilijk.
Vanmorgen heb ik nog geluisterd naar Björn Soenens en, jawel, het ging over zijn longkanker. Gelukkig voor hem slechts in een beginstadium maar het gooit ook zijn leven totaal overhoop. En het was een mooi en heel indringend radiogesprek.
Groetjes, Marc. 👍👍
Ja , die geeft nu alle weken een gesprek daarover , niet ?
Oh, ik wist niet dat je kwam.😂
Ook ik zou willen dat ik deze site naast mij kon leggen. Niet aan denken, leven zoals ik altijd heb gedaan. En sommigen schijnen dat te kunnen. Die kijken afentoe, lezen bij en gaan verder.
Maar kanker zit in mijn lijf en ik denk daar vaak aan. Niet elk moment, vaak ben ik ook bezig met andere dingen en dan lijkt het leven wel weer normaal, oneindig. Maar bij het wakker worden, is het er altijd. Ik sta ermee op.
Afstand nemen van kanker, wie leert mij dat?
Lieve Willy,
Het klopt dat de contacten op deze site slechts tijdelijk zijn, maar van o zo grote waarde. De verhalen en reacties op dit platform zijn zo helpend en steunend. Nergens vind ik zoveel begrip en herkenbare verhalen als hier. Natuurlijk maakt het mij ook verdrietig als ik lees dat iemand een slechte uitslag krijgt of zich in de terminale fase begeeft, maar juist dan kunnen reacties op die verhalen van je tijdelijke vrienden zo waardevol zijn.
Dit is een platform voor een lach en een traan. Net als het echte leven, maar dan veel intenser voor ons kankerlijers.
liefs, Monique
Zoals je zegt , Monique . Een lach en ( veel) tranen . Maar onmisbaar voor je eigen verwerkingsproces .
Deze site is voor mij een verslaving. Vaak ben ik er ziek van. Zo ook afgelopen week weer. Ik kan de blogs van Rono412 trouwens niet vinden.
Het is ron0412. Dus Ron met zijn verjaardagsdatum.
Oh, die blogs ken ik idd. Geweldig blogger. Zelfs in zijn laatste die humor.
Alles is tijdelijk en gaat voorbij. Dat is een zekerheid waarmee we leven. Gelukkig kunnen er krachtmomentjes zijn waardoor we gesterkt kunnen worden, zoals het schrijven is voor jou.
Het nieuwe, onzekere en onwerkelijke leven met een man met kanker krijgt een stukje houvast door de blogs van jou en al die andere lieve mensen op deze site. Het gevoel er niet alleen voor te staan, meeleven, mee-lijden en meedoen. Blijf schrijven en verzamelen lieve Willy, je maakt de wereld een stukje mooier.❤️
😥❤️
Wat heb je weer een mooie blog geschreven Willy! Zo open, zo raak, zo verdrietig en mooi tegelijk. Misschien zoals het echte leven ook gewoon is. Mooi, maar soms ook enorm verdrietig. Dikke knuffel uit Rijen van mij!
liefs Bianca
❤️
Lieve Willy,
Terwijl ik je lees, voel ik je pijn als was ie de mijne. Maar weet je? Jouw pijn ís de mijne, jouw pijn ís de onze! Maar aan de andere kant ken ik niet dat depressieve gevoel. Wel - best vaak - dat intense verdriet van iemand missen die mij is voorgegaan met het sterven aan kanker. En ja, daar zijn er bij die ik elke dag nog mis. Zijn de tranen dicht bij me. Toch zou ik hen voor geen goud níet hebben willen kennen in dit (kanker)leven! JA! Ik had hen graag niet willen kennen. Jou en alle lezers ook niet. Dan hadden we fijn allemaal géén kanker gehad of er iets mee te maken. Dát zou ik heel graag willen, maar dat is nu eenmaal niet zo. We hebben wél kanker. En wat is het fijn om elkaar in dat 'proces' te mogen kennen en met elkaar onze 'sores' te kunnen delen. Wat is het fijn om elkaar met mooie woorden zoals in jouw blog te kunnen troosten, helpen, of wat dan ook. Het herkennen van elkaars verdriet, pijn en ellende en daarmee het medeleven dat we elkaar geven, helpt ons toch zoals geen gezond mens dat kan.
Ik weet dat je dat gevoel ook hebt. Had je ons allemaal maar niet gekend. Hoe mooi zou dat zijn! Maar nu je hebt wat je hebt, is het fijn de compassie van ons te ervaren. En vooral ook omgekeerd.
Dikke knuffels lieve Willy!
xxxxxxxxxxxxxxxxxxx
Ach lieve Hebe . Zoals dikwijls , heb je gelijk hoor .
Geen kanker hebben is natuurlijk het beste , geen pijn , geen verdriet .
Maar je hébt het nu eenmaal, en ja , alle droefenis ten spijt , geen betere plaats om te vertoeven dan hier op de site . Om die veel gebruikte omschrijving te gebruiken , een warm bad , waar je je in kan koesteren.
En als het je wat hoog zit , dan kan je het hier van je afschrijven en de reacties die je dan krijgt , zoals op dit blog toch ook weer , die zijn zo mooi , zo lief dat je verdorie nog blij zou zijn dat je kanker hebt , een verrijking van je leven .
Want , zoals je zegt , dat begrip , die heilzame troostende woorden , dat besef dat je d'r samen doorheen moet , dat kan een gezonde mens ons niet bieden .
💕 , Willy
In je leven maak je vaak contact met mensen, de 1 vluchtig en sommige blijven een heel leven bij je. Toch kunnen ook die vluchtige contacten iets waardevols toevoegen aan je leven en soms als er iemand weg valt heb je nog steeds een deel bij je.
Ik merk dat nu ik steeds weer wat meer ga werken ik steeds een beetje minder tijd krijg voor het internet en daarmee ook kanker.nl. Toch betekent het niet dat ik niet ook aan jullie denk. Ik heb steun gevoeld , gelachen maar ook zeker af en toe even moeten slikken. Blij met mijn lotgenoten, had jullie alleen liever op een feestje ontmoet.
Mooi gezegd van dat feestje... Had ik ook kunnen bedenken :-)
Vind ik ook: ik had jullie liever op een feestje ontmoet.
Maar ik had en heb prachtige, dierbare vriendschappen via deze site. Ik heb veel mensen van deze site verloren. Uitvaarten meegemaakt, afscheidsbezoeken afgelegd, live-stream uitvaarten gevolgd in coronatijd. Veel gehuild. Maar ook veel gelachen. Gedeeld, geklaagd, gesteund. Alles is tijdelijk, maar wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt! XXX
Never nee!
Ik ben nooit alleen, er zijn er vele met en bij mij. Altijd. Ik weet het want ik voel het. In mijn hart zitten ze heel diep in mijn warmte en liefde. En met de vriendschap en liefde die ze mij gegeven hebben, voel ik me rijk. Elke herinnering heeft zijn eigen speciale verhaal. Met altijd wel een lach. Schaterlach. En ook dikke tranen in de wetenschap dat er met sommigen (zo velen....) nooit meer een nieuwe herinnering bijkomt.
Alle nieuwe herinneringen komen in die speciale plek (mijn kastjes) in mijn hart. Dat plekje wordt al maar rijker zo lang ik leef. Want zo lang ik leef, komen er nieuwe mensen in mijn leven na de mensen waarvan ik fysiek afscheid heb moeten nemen.
Kus xxxxx Hebe