ODE AAN EEN MOL

In zijn zoektocht naar gedichten vindt Mr Willy heel veel droevige en ontroerende dingen . Over kanker , ziek zijn , dementie , doodgaan , en andere narigheden .
Ja , die plaatst hij in zijn boekjes .
En soms vindt hij er eentje die erin hakt , en die plaatst hij dan hier.
Dikwijls vindt hij ook andere gedichten , gewoon grappig , soms wat ondeugend . Ja , die plaatst hij dan elders
 

Soms vindt hij ook gewone gedichten , mooi , verhalend , pretentieloos , de moeite om eens te lezen , maar die je niet in een bepaalde categorie kan plaatsen. 
Onderstaand is er zo eentje . En die is me bijgebleven omdat ze ergens in Andijk toch weer last beginnen krijgen van ongewenste bezoekers .
En een mol is toch zo een lief diertje , mag je zeker niet platrijden
 

ODE AAN EEN MOL

Ik heb voor het eerst van mijn leven
een mol gevangen
ik stond in de tuin
met iemand te praten vlak bij de komposthoop
ineens horen wij geritsel
horen wij het niet alleen zien wij het ook
vlak onder de bladeren
ritselt zich een levend wezentje naar ons toe
een rat ? oppert fluisterend de andere 
neen , daar is het ritselen
veel te langzaam en te behoedzaam voor
het moest een mol zijn
als ik die nu eens ving ?
nog nooit van mijn leven was ik daarin geslaagd
als ik een beetje geluk had?
ik reikte met mijn hand voorzichtig
tot vlak bij het wriemelend geritsel
schep en ja hoor
daar lag mijn mol één ogenblik op zijn rug
te bekomen van het verschieten
net tijd genoeg om hem vliegensvlug , maar voorzichtig
tussen duim en wijsvinger te nemen
en triomfantelijk de hoogte in te stelen
wat een feest voor de kinderen
die meteen toegelopen kwamen
de meesten hadden nog nooit 
een mol in levende lijve gezien
wat een verrukking
naar het natte roze snuitje te mogen kijken
naar de toeë maar toch angstige oogjes
naar de in het ijle spartelende kromme pootjes
nog nooit hadden ze zo iets zachts gevoeld
wat een feest vooral toen we het
eens allemaal uitgeaaid
weer terug op de komposthoop zetten
nog maar pas hadden zijn vergeefse pootjes
weer de vertrouwde grond gevoeld
of hoeps het was weg
niets meer te zien of te horen
zelfs geen geritsel meer
's avonds moest ik preken in de kerk
over de genade dan nog wel
ik was zo vrij om over dit verhaaltje te beginnen
dat had dat beestje ook niet kunnen vermoeden
dat het vanuit zijn rustig ongestoord gewriemel
ineens door priesterhanden zou worden opgetild
als welkom voorbeeld voor zijn preek
maar ik zag er inderdaad een beeld van genade in
genades zijn ons totaal onverwacht overkomende
weldaden verassingen ja wonderen bijna
maar die zich niet aan ons
kunnen voltrekken
wanneer wij er niet gereed voor kunnen zijn
wij moeten hun geritsel kunnen horen en vooral
op het juiste moment er

onze hand naar durven uitsteken

                          Luc versteylen
                uit " Een berkenblaadje op mijn hoofd"