Coo

De laatste keer dat ik de watervallen van Coo heb gezien is meer dan een halve eeuw geleden. (Ben ik al zo oud?) Met twee broertjes en ouders met tent naar Moelingen net over de Belgische grens. Verplichte nummers waren de grotten van Han, Bastogne en de watervallen van Coo. 

Het grut (3 stuks) achter in de DS, op de skai achterbank. Zwart, daar kom ik later op. Van de rit kan ik mij niets herinneren, wel de aankomst. Parkeren in de bocht van de doorgaande weg in de volle zon ☀️. Raampje op een kiertje zodat de ergste hitte eruit kon.

Druk, schoolvakanties en een miezerstroompje. Was dit het nou? Hartje zomer laat niet veel smeltwater over. Het had geen indruk gemaakt. In ieder geval niet voldoende om de watervallen in de latere vakantieplanningen op te nemen.

Gisteren dan de watervallen nog een keer bezocht, omdat we daar vlakbij zaten en uit nostalgie. En hoe anders was dat! Niks miezerstroompje, het water bulderde onder de brug door en stortte zich naar beneden. En het toeristen seizoen was nog lang niet daar. Één terras open, vrije keuze uit tafeltjes omdat we vrijwel de enigen waren. Geen gejoel van kinderen en ik heb mij kunnen verdiepen in de waterkrachtcentrale met spaarbekken. Ook nog het trapje af geweest tussen de watervallen voor de ultieme waterkracht beleving. De grond trilde onder het watergeweld. Trap weer omhoog was wel een dingetje.

Terug naar toen. De trap zal toen wel vol hebben gestaan. Naar beneden wurmen en naar boven wurmen. En wel zeker zullen mijn ouders dat niet hebben gedaan in de angst grut kwijt te raken.

Terug de auto in, blote kortebroekenkinderbilletjes op de achterbank. Skai, zwart. Dát heeft indruk gemaakt, niet dat miezerstroompje.