SOMS DOE JE AL EENS IETS ....

Iedereen doet in zijn leven al eens dingen waar ie echt niet trots op is , dingen die ie zo vlug mogelijk wil vergeten.
Je doet iets , of je doet iets niet , of je zegt iets , of je zegt iets niet , en daardoor wordt iemand anders benadeeld , ongelukkig gemaakt , schade berokkend .
En misschien deed je het per ongeluk , maar heel dikwijls had je hetgeen je zei ,of niet zei ,hetgeen je deed ,of niet deed , best kunnen vermijden en deed je het eigenlijk met opzet , voor god weet welke reden  , in een opwelling , of een vlaag van emotie , onweerstaanbare dwang , zeg maar .
En dan praat je dat voor jezelf wel goed , maar eigenlijk weet je best dat je zwaar in de fout bent , maar ja , gebeurd is gebeurd , en ze weten toch niet dat jij d'r voor iets tussen zit , dus ....
En je hebt dus wel schuldgevoelens , maar die stop je dan wel weg , diep onderaan die rugzak , of in die persoonlijke kooi van jou . En na een tijd geraakt dat dus volledig in de vergeethoek.
En dan leef je dus voort , overtuigd van je eigen morele superioriteit  , speurend rondkijkend naar anderen , zoekend naar die hun kleine kantjes , want dan voel je jezelf toch een stuk beter . 
Maar soms gebeurd er dan wel eens iets , en dan komen al die kleine dingen, waarvoor je je dus doodschaamt , ja die komen dan terug naar boven . 

Laatst , in een kringwinkel had Mr Willy nog een boekje gekocht .
Over Luc Versteylen
Overleden in Wommelgem in 2021  , een buurman dus van Mr Willy
Was een Vlaamse pater-jezuïet en stichter van de groene beweging Agalev , de voorloper van de huidige Vlaams partij GROEN
Maar die man  schreef dus ook gedichten , en dat boekje had MR Willy dus gekocht.
Mooie , eenvoudige gedichten over  dagdagelijkse dingen uit het gewone leven

En een van die gedichten belichtte dus zo'n klein kantje , onschuldig , maar het opende toch een doos vol met slechte herinneringen . Misschien doet het dit ook bij anderen
En daarom vond ik het toch de moeite om te delen
                  

DE OUDE MAN OP DE DIJK

er zijn zo van die voorvallen
die je een leven lang bijblijven
het was in de winter van 1941
het eerste oorlogsjaar
ik was toen veertien jaar
en had nog volop de schuwheid van die leeftijd
ik was op weg van antwerpen
naar mijn grootmoeder in bornem
eerst met de tram tot in boom
en dan met de bus naar sint-amands
die reed over bornem
bij de brug over het zeekanaal
tussen boom en willebroek
hielt de bus halt
er moesten mensen afstappen
de bus was overvol
de ramen waren bedompt
ik was de enige die wat kon zien
ik stond vooraan naast de chauffeur
maar die was volop met afrekenen bezig
ik was dan ook de enige die zag
dat er ginder ver over de dijk
een oude man kwam aangelopen
nu ja : oud
hij was allicht jonger
dan ik nu ben
maar ik vond hem toen als kind
een oude man
hij zwaaide met zijn arm
duidelijk buiten adem
hij moest af en toe stilhouden
ik voelde dat ik de chauffeur moest verwittigen
want die startte alweer de bus
zonder de man in de verte gezien te hebben
maar ik deed het niet
ik durfde niet
de bus vertrok
vanop de brug zag ik de oude man
zielig achterblijven op de dijk
onbeweeglijk
zijn arm had hij laten zakken
het was de laatste bus die dag
en wie weet van hoever kwam hij al niet ?
ook al is dat nu een halve eeuw geleden
het beeld van die oude man
die daar door mijn schuld
zo zielig achterbleef op de dijk

vergeet ik nooit