SCHULDGEVOEL
Mr Willy heeft nooit een goede band gehad met zijn moeder.
Ma Willy was iemand met een heel kort lontje en het was altijd op eieren lopen in de omgang met haar .
En Mr Willy heeft dus altijd een ongelooflijke bewondering gehad voor zijn vader , dat die het 65 jaar met haar heeft uitgehouden . Alhoewel , die was alleen maar thuis om te eten en te slapen . Zal wel om die reden geweest zijn .
En , alhoewel Ma Willy op haar manier best zorgzaam was , vol goede bedoelingen , is zij er nooit in geslaagd om aan haar kinderen een veilig nestgevoel te geven . Zo'n thuis , waarin je opgroeit in een omgeving , vol warmte , vol liefde en begrip.
Nooit gekend dus. Om maar te zeggen dat Mr Willy liever niet terugdenkt aan die koude , kille kinderjaren thuis .
En twee maanden na zijn afstuderen is Mr Willy dan gehuwd , veel te vroeg eigenlijk , want hij moest nog zijn legerdienst doen , maar thuis blijven wonen was geen optie .
Want hij had dan al een aantal jaren verkering met Mevr Willy . Die waren thuis met 4 .
En alle dagen was daar wel eens geroep en getier , maar daar stonden alle neuzen toch altijd in dezelfde richting , en wat er ook gebeurde , daar was dat allesoverheersend gevoel van eenheid , van liefde , van samenhorigheid.
En wat Mr Willy het meest in Mevr Willy waardeert is dat zij dat warme nestgevoel , dat zij van huis uit meegekregen had , ook in zijn huwelijk heeft kunnen inbrengen. Dat ze die koele Mr Willy toch wat empathie heeft kunnen bijbrengen . Iets waar Zoon Willy nog altijd een goed gevoel aan heeft overgehouden . Die telefoneert , na 10 jaar huwelijk , nog altijd trouw 2-3 x per week met zijn moeder , Mevr willy .
Mr Willy niet dus . Die bezoekt zijn moeder , die in de home zit 1 x per week of per 14 dagen , en dan alleen nog omdat Mevr Willy hem achter zijn veren zit en meegaat . Dan heeft ie iemand om mee te praten.
Want ma Willy is dement , herkent haar zoon totaal niet meer , dus ja ....
En nu is zijn moeder stervende . 90 jaar , heeft longontsteking , en de antibiotica slaat niet aan .
Al 5 dagen eet en drinkt zij niet meer . Weigert alles . Ook alle medicatie . Vanavond wordt waarschijnlijk gestart met palliatieve sedatie .
En nu gaat Mr Willy , als een goede zoon , alle dagen op bezoek , al meer dan een week .
Maar daar voelt ie zich slecht bij .
Want hij herinnert zich hoe het was met zijn vader . Daar had ie in zijn laatste levensjaren een diepe band mee opgebouwd.
En , zoals ie ooit eens in een blog geschreven had , dat hele stervensproces van zijn vader , hoe droevig ook , was iets dat , achteraf gezien , hij voor niets ter wereld had willen missen . Al die intieme momenten , herinneringen voor zijn hele leven .
Maar met zijn moeder heeft hij dat gevoel niet . Als hij aan haar bed zit moet ie altijd denken aan die liefdeloze jeugdjaren , aan al dat gevit en geklaag , aan de manier waarop zij met mijn vader en met haar ouders handelde toen die hulpbehoevend werden hulpbehoevend werden , enz , enz.
En dan wil Mr Willy slechts Ć©Ć©n ding , dat ie snel een telefoontje krijgt , dat alles afgelopen is .
Maar kan je dat nu tegen iemand vertellen ?
Want dan ben je die harteloze zoon die z'n moeder zo snel mogelijk de kist in wil .
.
.
25 reacties
Ik denk dat iedereen dit verhaal wel begrijpt willy!
En schuldgevoel is een ballast voor jezelfā¦ā¦.!
Ik denk dat je moeder minder treurig is dat haar ( demente) leven nu eindig is.
En vraag me alleen maar af hoe is het zo gekomen dat ze zo kil en liefdeloos is. Meestal wordt dat veroorzaakt door een groot trauma. Geen mens is zo van natureā¦ā¦
veel sterkte Mnr en Mevr Willy
Warme groet Helma šø
Lieve willy
Schuldgevoel hoeft in deze echt niet ,ik heb je moeder in meerdere blogs voorbij zien komen en geloof mij maar je bent nooit een slechte zoon geweest .
Wat je moeder aangaat het is dan weldra over voor haar maar hopelijk vind ze waar dat ook mogen zijn rust en vrede in zichzelf ,soms krijgen wij nooit echt een antwoord waarom iemand zich gedroeg zoals die gene deed .
Heel veel sterkte voor jou en mevr willy en veel liefs van mij ššš
De enige die meneer Willy een schuldgevoel aanpraat is meneer Willy zelf. En meneer Willy is gewoon een heel goede zoon voor zijn moeder geweest, onverdiend. Meneer Willy mag van mij de vlag uitsteken als het telefoontje komt.
Wat moeilijk, Willy. En ook verdrietig. In dit soort relaties zijn alleen maar verliezers. Maar misschien weet je uit de verhalen met, van of over je moeder wel hoe het komt dat ze zo geworden is... En misschien kun je daar toch nog iets van begrip uit putten. Begrip, hoe klein ook, maakt dingen zachter.
Veel sterkte, Willy!
Carolina X
Om maar te zeggen dat moeder zojuist overleden is .
Ging wel heel snel . Een paar uur na de eerste morfinespuit was het afgelopen .
Je zou bijna aan euthanasie gaan denken.
Dank voor de reacties
Dat is inderdaad heel snel gegaan...
Gecondoleerd, Willy!
Gr.,
Carolina X
Mijn oprechte deelneming voor jullie allen ,en heel veel sterkte gewenst ššš
Je moeder was stervende. Je hebt geen warme band met haar gehad.
Het laatste stukje leven van moeder is snel gegaan.
Al je gevoelens mogen er zijn.
Daar komt het wel op neer Willy als ze morfine gaan spuiten is het snel gebeurd. Gecondoleerd. Je gaat het wel weer druk krijgen om alles af te handelen. Ik hoop dat je er genoeg energie voor heb š.
Willy
Gecondoleerd!
Marian
Gecondoleerd met het overlijden van je moeder Willy. Wat een open en eerlijk verhaal heb je weer met ons hier gedeeld, die houding siert je. Ik denk dat heel veel mensen zouden willen dat ze dit soort dingen open zouden kunnen zeggen, maar dat gewoonweg niet durven/ kunnen. Je blijft juist mooi dicht bij jezelf als je zo kunt praten over hoe je de dingen beleeft. Voor mij zit er een bepaalde schoonheid in die eerlijkheid en oprechtheid. Dus vooral blijven doen zou ik zeggen.
liefs Bianca
ā¤ļø
Weet je Bianca .
Tot aan een bepaald punt kan ik begrip opbrengen voor mijn moeder . Die heeft ook een heel moeilijke jeugd gehad , en haar ouders , mijn grootouders dus , waren ook zo'n koele koude mensen , dus ze heeft nooit anders geweten .
Maar ze heeft in het verleden teveel kwetsende dingen gedaan en dat kan en wil ik niet vergeten.
En goed dat ik dat hier wel even kwijt kon , want elders kan dat dus niet.
Want mijn moeder wordt dus begraven in alle stilte , geen plechtigheid , niks. Ik zou het echt niet kunnen opbrengen om nog een of andere verheerlijkende toespraak te gaan houden.
Maar voor de buitenwereld ben je dan toch maar weer die zoon die nog niet de moeite wil doen om voor een fatsoenlijke begrafenis te zorgen .
Nu het zij zo . Familie is er niet en onze intieme vrienden weten wel hoe de vork in de steel zit .
Heel veel sterkte Mr en Mevr Willy
Groetjes
Freddy
Gecondoleerd Willyš
Mijn ouders zijn ruim 25 jaar geleden overleden en ik heb ook nooit het warme nestgevoel gekend. Daardoor snap ik het wel. Ik was als āgoedeā dochter wel 3x per week bij hen en mijn moeder stond erop dat ik haar iedere dag belde. Na 25 jaar durf ik te zeggen dat het ook een zorg minder was toen ze plotseling overleed. Ik had me voorgenomen dit mijn zoon (enig kind) niet op te leggen en hem zelf de keuze te geven wanneer te komen en te bellen. Voor mijn scheiding waren we twee handen op Ć©Ć©n buik. Bellen doet hij nooit. En met uitzondering van het jaar dat ik ziek werd zie ik hem helaas maar 4x per jaar. Hij heeft het druk met zijn leven.
Gelukkig is er sociale media, dus ik kan hem volgen. En hij apptā¦.
Fijn weekend!
Dit alles gelezen hebbende...
Nu ben je weeskind. Maar bovenal ben je die hartelijke warme man die het al die jaren tegen beter weten in heeft opgebracht om zijn oude moedertje te bezoeken, al wilde die niks van hem weten. Gecondoleerd of gefeliciteerd? In ieder geval twee extra vrije dagen in de maand voor meneer Willy die hij naar believen kan invullen.
Eigenlijk een soort persoonlijke levensverlenging. Dus ik denk dat ik je mag feliciteren. (Vergeef mij de bijzondere gedachtekronkel).
Gecondoleerd, Willy, en heel veel sterkte. Zo'n verhaal hier delen, dat vergt heel veel moed. šš
Marc. š
Gecondoleerd Willy. Zeer herkenbaar dat schuldgevoel en de liefdeloze, kille relatie met jouw moeder. Het heeft mij (te veel) jaren gekost om mezelf hiervan te kunnen bevrijden. Het is zoals Carolina dat zo treffend verwoord; in die situatie zijn alleen maar verliezers. Sterkte!
Lieve Willy,
Allereerst gecondoleerd, want koel of niet, je laatste stukje van een ouderlijk huis en je basis ben je toch kwijt. Maar wat fijn dat mevrouw Willy op je pad gekomen is en je een andere kant heeft laten zien. En wat mij betreft ben jij helemaal niet koud, want hoeveel mensen steek jij hier geen hart onder de riem. Je bent gevormd door je verleden en hebt o.a. door de invloed van je vrouw en schoonfamilie gekozen voor een totaal andere aanpak in het heden. En het vergt nogal wat moed om te veranderen, maar zeer zeker om zo'n verhaal open en eerlijk te vertellen en eerlijk naar jezelf te kijken. Dus verwerk je verlies op je eigen manier en blijf lekker jezelf. Warm, humorvol en soms een tikkeltje eigenwijsš
Sterkte en liefs
Gewoon Moon
Gecondoleerd Mr Willy
Sterkte
Liefs, Sandra
Gecondoleerd Willy.
Praat jezelf geen schuldgevoel aan.
Warme omhelzing voor jou en je lieve vrouwš
Marieke
Knap dat jij wat je niet gekend hebt in je jeugd, wel hebt kunnen waarmaken samen met je echtgenote. Dat warme nest.
En innige deelneming.
Liefs, S.
Hoi Willy
Heel veel sterkte met het verwerken van het overlijden van je moeder. In mijn werk heb ik geleerd dat het moeilijk is om in relaties te kijken als iemand bv weinig bezoek krijgt van bv kinderen. Je weet namelijk nooit wat er vroeger gebeurd is. Ik denk dan ook dat er meer mensen het begrijpen dat je niet meer doet dan nodig is. Ik hoop echt dat je je daar overheen kunt zetten. Gelukkig heb je een hele lieve vrouw getroffen en kan je samen met haar dingen anders doen.
liefs Silvia
Lieve Willy,
Sommige relaties zijn nu eenmaal zo. Harteloos, gevoelloos. Daar kun jij niks aan veranderen. Gelukkig heeft mevrouw Willy en haar familie je bijgebracht dat het ook anders kan. Daar ben ik oprecht blij om. En zo zie je maar weer dat eigen roots gelukkig niet altijd betekenen dat die hetzelfde blijven. En met het gevoel van mevrouw Willy dat ze op jouw heeft overgebracht zit het ook goed. Want ondanks dat je geen goede band had met je moeder ben je er toch voor haar. Daar mag je mevrouw Willy en dikke kus voor geven. Sterkte Willy.
Gecondoleerd met jouw moeder.
Harteloos ben je zeker niet!!! Juist het tegenovergestelde!
Ik snap heel goed hoe jij je voelt en dat jij zo over je moeder denkt snap ik heel goed. Jij gaat wel trouw elke dag naar haar toe, ondanks dat jij geen fijne liefdevolle herinneringen hebt van haar. Het mes snijdt van 2 kanten.
Je verdriet van je vader komt nu weer terug en dat vind ik logisch. Met hem had/kreeg je een fijne band.
Nu met het sterven van jouw moeder komt dat gevoel van je vader terug.
Het is een taboe hoe jij je voelt, en er zijn maar weinig die het snappen (ja, ik ben er 1 van ondanks dat ik zelf wel liefdevol ben opgevoed kan ik me goed indenken hoe het is als je dat niet hebt gehad (ik had een ex die absoluut niet liefdevol is opgevoed)).
Jij hoeft absoluut geen schuldgevoel te hebben; jouw ouders hebben jou groot gebracht. Jij hebt jezelf niet grootgebracht.... Door schade en schande ben je wijzer en heb je een fijne, lieve vrouw ontmoet die jouw ogen anders naar de wereld heeft laten kijken. Hoe waardevol is dat!
Gecondoleerd Willy, en wat een mooi en open blog schreef je weer.
Deze blog net even gemist , vandaar mijn late reactie.
Liefs, Ingrid