OVER SCHAAMTE
Een van de eerste zaken die je moet kwijtspelen als je gehospitaliseerd of behandeld wordt is je schaamtegevoel.
En zeker als die onderzoeken te maken hebben met je voortplantingsapparaat .
Nu , Mr Willy heeft daar weinig moeite mee . Geen probleem als ie daar half- of helemaal naakt moet rond paraderen .
Behalve één keer .
Dat was toe ze een prostaatbiopsie uitvoerden .
Lag ie daar op z'n rug in een soort gynaecologische stoel te wachten op de uroloog , z'n benen omhoog gespreid , z'n billen en kroonjuwelen tentoongesteld voor iedereen die er passeerde .
Wel in een apart kamertje , maar het leek hem eerder een soort opslagplaats , want het was er een komen en gaan , de ene verpleger ( ster ) achter de andere .
Maar na een eindeloos lange wachttijd kwam dan toch die uroloog z'n ding doen .
En toen was die schaamte gelijk voorbij.
Want dat prikken in die prostaat was knap pijnlijk , en dan had ie dus wel andere zorgen aan zijn hoofd .
Maar het heeft Mr Willy wel heel wat begrip en medegevoel bijgebracht , voor als die vrouwen die , in het kader van hun zwangerschap , zich regelmatig op zo'n vernederende stoel moeten laten onderzoeken .
Maar misschien voelen die dat zo niet aan .
Of vergis ik mij ?
14 reacties
Bij mijn zwangerschappen had ik een verloskundige en vond ik het gewoon iets wat erbij hoorde.nu ik ziek ben kan het me echt niet schelen als de artsen wat willen zien, het hoort bij het behandelen van mijn kanker.
Is zo .
Maar nog niet zo heel lang geleden moest ik een blaasonderzoek ondergaan .
Schuiven ze een catheder met camera in je piemel en dan kijken ze wat rond .
En dan heb ik daar ook op zo'n stoel toch een tijd liggen wachten .
Maar daar had de verpleegster dan toch het fatsoen om , in afwachting van , een handdoek over m'n lichaam te leggen .
Ik wil maar zeggen ......
En vandaag ben ik nog bestraald geworden .
M'n onderlichaam.
En m'n onderbroek mocht ik aanhouden . Moest eerst uit toen ik al op de tafel lag .
Geeft je toch allemaal het gevoel dat je wat als persoon behandeld wordt ipv een stuk vlees.
Nu , zolang ze maar wat vriendelijk zijn , maakt het voor mij ook niet veel uit hoor .
Stemt het jou gelukkig als ik je zeg dat ik absoluut niet geïnteresseerd ben in jouw kroonjuwelen. En als je op de volgende Kamanido in je blote reet wilt lopen, je dat vooral moet doen?
Alles voor jouw geluk!
Nou nou Zweef
Iedereen in z'n blote reet naar jouw volgende bbq
Wat gaan de buren dan wel niet denken ?
Bij mijn prostaatbiopsie lag ik ook in mijn blote billen. Dat moest natuurlijk.
Ook in het zicht van mijn uroloog en twee verpleegsters (één echte verpleegster en een stagiaire van de uroloog).
Heb ook geen seconde een moment van schaamte gevoeld, het was trouwens in aanwezigheid van een dokter en twee verpleegkundigen. En bovenal, het was voor de goede zaak en vooral voor een onderzoek naar kanker.
En die biopsie, Ja, dat was inderdaad best pijnlijk.
Schaamte... misschien een idee voor een volgend gedicht?
Groetjes, Marc. 👍👍
Zoals ik zei , op het moment dat de uroloog met z'n werk begon was de schaamte voorbij .
't Was die tijd ervoor dat ik daar gewoon lag te wachten ....
Willy het ergste wat je mij kunt aandoen zijn die keren dat ik met mn borsten tussen zon glasplaat geplet stond en zo makkelijk ook als ze dat zeggen kleed u zich maar ff uit ,nog erger vond ik in de stijgbeugels liggen pontificaal en dan de eendebektang en altijd iemand ik kijk ff mee bleh nee ik hou dr niet van 🙈🙈
Ik ga nog een sterker verhaal vertellen. Toen ik zwanger was van mijn oudste dochter 29 jaar geleden woonde ik in Japan. Daar kreeg ik controle op zo'n stoel die jij beschrijft Willy. Er stonden een aantal stoelen naast elkaar met alleen dunne doeken ertussen, je zag elkaar niet maar wist dat je met een stel vrouwen naast elkaar lag. Dat was al ongemakkelijk genoeg maar erger was dat er ook een gordijntje op buikhoogte was zodat oogcontact vermeden kon worden tussen arts en vrouw. Dit om voor beide een ongemakkelijk gevoel te vermijden, Japan had/ heeft een sterke schaamtecultuur.
Daar lig je dan met je benen wijd en gordijntjes overal. Ik trok steeds het gordijntje open , niet tussen mij en de andere vrouwen maar tussen mij en arts. Die schoof vervolgens het gordijntje weer dicht. Dit ging zo een paar keer tot het de arts duidelijk werd dat ik echt geen gordijntje wilde!
Nu is het een leuk verhaal maar ik weet nog hoe diepongelukkig ik me steeds voelde!
Er zijn nu nog steeds van die gordijntjes in Japan al zijn er nu ook kamertjes waar je alleen ligt.
Wat leuk een reactie van iemand die dit ook heeft meegemaakt!
Maar toch vooruitgang dat je alleen in een kamertje ligt :))
Ik lag niet zelf in dat kamertje maar mocht een keer met mijn dochter mee
Ach Ingrid , waarom wilde je nu persé met een Japanner trouwen ?
Op de momenten dat ik daar lag had ik ook wel die gedachten..
Maar was heel gelukkig met mijn lieve man en onze 3 lieve dochters, het gordijntje waard !