IN LIEF EN LEED

Wat jij schrijft, dacht ik vandaag...

Kanker brengt ook 'n bepaalde eenzaamheid met zich mee. Die eenzaamheid voel je even niet wanneer je de blogs leest. Dan ben je even samen met je lotgenoten en dat werkt helend. Dat doet me goed.

Leslie 

Willy, wat een mooie in Memoriam voor Marion. Uiteraard was het mooier geweest dat we die naam er nog niet tussen zagen en dat allen die hier ooit genoemd zijn nog zouden mogen leven. Hoe fijn was dat. Maar de werkelijkheid is toch zo anders. Alweer de woorden van mijn lieve Marion: slechts de stilte spreekt de waarheid, ook in onze harten.

Ik sluit deze blog in stilte.

Op kanker.nl ben je nooit eenzaam. En dat is juist het fijne hier.

Maar je wordt ook constant met je neus op de realiteit gedrukt , en daar heb ik het dan weer moeilijk mee.

De steun en herkenning is zeker fijn hier maar je wordt inderdaad ook geconfronteerd met je eigen sterfelijkheid. Ik ben blij met deze site maar had inderdaad ook liever gehad dat ik geen kanker had gekregen met alle veranderingen en onzekerheid die het met zich mee brengt. Ik leer hier online verschillende mensen kennen en  leef ik mee en geniet ik van de humor die er toch vaak is.  Ik ben hier nog niet zolang,  heb zover ik weet geen uitgezaaide kanker,ben ook nog niemand verloren die ik hier volg maar dat gaat op een gegeven moment vast gebeuren. Ik hoop Willy dat je samen met mvr Willy  nu ook aan het genieten bent van jullie korte vakantie en veel mooie momenten mag beleven 😗 

Wat een diepe gedachtes zo vanaf je vakantieadres, Willy. Wat moet ik daar nu mee. Iedereen die hier leest gaat dood. Nu ja, behalve de partners of familie en vrienden. Maar ook die, op termijn. Daar kun je niks mee. Niet meer volgen is een optie, dan piepen ze er tussenuit zonder dat je het weet en dan vraag je later: Hey Zweef, die-en-die heeft al een tijdje niet geschreven. En dan moet ik zeggen dat je het laatste blog gemist hebt. Dat is ook geen oplossing. Als je alle palliatieven niet meer volgt, dan moet je het zonder Rat, Mol, MAX! en tompoucen van bakker Swart uit Wervershoof doen. Geen optie lijkt mij. Wat dan wel? Zullen we het daar over hebben bij de lunch van Yuki, volgende week?

Ja, Willy, kanker hebben we op deze site allemaal hé.  En ik trek me op aan hetgeen mijn huisarts me enige tijd geleden zei :

"Tegenwoordig kunnen de dokters je jarenlang stabiel houden".

En daar kan jij je ook wel aan optrekken, denk ik. 

De medische wetenschap blijft er steeds op vooruitgaan. 

En ja, hier op de site kunnen we één en ander kwijt, hé. En jij met je onovertroffen blogs... 

Nog een mooi verder verloop van je vakantie!

Marc. 👍👍

Confronterende blog. Voordat mijn man kanker had wist ik maar weinig over kanker. Vanaf het moment dat ik een profiel had aangemaakt op kanker.nl ben ik eraan verslaafd geraakt om alle hierboven reeds genoemde redenen.  Het geeft inzicht, troost, medeleven en inderdaad de wetenschap dat als er uitzaaiingen zijn (bij slokdarmkanker) dan is het gewoon over. Als je geluk hebt en de medicijnen werken bij jou dan heb je nog 2, 3 jaar. Dat is wat ik tot nu toe uit de verhalen heb geleerd. En toch hoop ik, wellicht tegen beter weten in, dat immuuntherapie misschien nog wat extra tijd geeft.... hoop is iets dat diep zit. Ik wil hem zo graag nog wat langer bij me houden. Maar iedereen hier op het platform wil leven, anders zaten we hier niet.

Willy, het is confronterend te lezen als er mensen sterven waar je via blogs contact mee hebt gehad en die je deelgenoot gemaakt hebben van de eindfase.

Ik haal moed uit het lezen van blogs. Als partner maak je mee wat het met je naaste en jezelf doet als kanker in je leven komt.

Het leven is eindig. Veel mensen met kanker hebben een beperkter levensperspectief. De ziekte brengt bij velen angst, pijn en ongemak met zich mee. Niet iedereen leeft met een liefdevol vangnet. Eenzaamheid ligt op de loer. Als nabestaande blijf je alleen achter.


Bij mij is op het moment het gevoel van “ count your blessings” overheersend. En ook een stille hoop dat bepaalde kankers “ een chronische ziekte”  kunnen worden met de hulp van de wetenschap en natuurlijk als er kwaliteit van leven blijft. Daar put ik moed uit op dit moment.

 

Lieve willy 

Dat snap ik en het is ook erg confronterend ,ook ik zou het liefst willen dat iedereen bleef leven dat het stil staat onder controle blijft en je nooit ziet staan dat kanker weer het laatste woord had ,en idd dat doet zeer en ze worden gemist maar helaas gebeurd het toch steeds weer ,blijft over de steun het meeleven ect ect dus is het een keuze ,ik heb je vast weleens vertelt dat ik de eerste weken hier mezelf afvroeg is dit wel verstandig hes ,want ik ken mezelf goed ik hoef iemand niet eens in het ecbt te kennen om toch om het mens te gaan geven maar ben dat toch gaan doen omdat ik van mezelf verdrietig mag zijn als het slecht gaat ,blij mag zijn als een uitslag goed is en heel stil mag worden en mag huilen als iemand er niet meer is .

Dikke knuff liefs hes🤗🌻🍀

Willy, deze blog van jou heeft mij gisteren na mijn werk in de zorginstelling aan het denken gezet. Het afscheid van Marion is nu bijna 3 maanden geleden. Langzaam went het dat een dierbare er niet meer is.

Onderweg naar huis gisteren moest ik ineens denken aan wat het met mij zal doen als een van de bewoners waar ik nu een kleine band mee heb (ze zijn allemaal zo lief) er plotseling niet meer zal zijn? 

Lieve Willy,

Ik had je blog vorige week al gelezen. Je woorden bleven maar hangen in mijn hoofd. Dus hier alsnog een reactie op jouw mooie en zeer herkenbare blog. Tot een jaar startte ik iedere ochtend met het lezen van alle blogs hier op kanker.nl. En vaak ook nog even voor het slapen gaan. Toch merkte ik dat naast dat er ook een heleboel fijne kanten aan zaten, ik de aangrijpende verhalen ook niet altijd helemaal los kon laten. En ik vind het zo heerlijk om zo af en toe ook gewoon lekker even niet met kanker bezig te hoeven te zijn, dus had ik besloten om me iets meer terug te trekken. Niet dat ik niets meer lees/ volg, maar ik probeer het wel te beperken. Zo blijft er voor mijn gevoel ook voldoende tijd/ aandacht en ruimte in mijn hoofd voor de wereld buiten kanker. Zeker toen er vorig jaar een vriendin van mij aan dezelfde ziekte overleed, ben ik voorzichtiger geworden met het aangaan van bepaalde nieuwe vriendschappen. Ik denk om mezelf op een bepaalde manier te beschermen. Natuurlijk sluit ik me niet af voor de verdrietige momenten van anderen en ben ik er voor mijn vrienden en familie. Daarnaast wil ik lotgenoten zeker ook helpen en steunen, maar wel op een manier die ervoor zorgt mijn leven niet alleen draait rondom kanker. Doordat je zelf ziek bent beinvloed het al een groot stuk van je leven, de dingen die je meemaakt en de keuzes die je maakt. Met andere dingen bezig zijn, helpt mij om de juiste modus vast te kunnen houden en ik denk nog meer te genieten van alle dingen die we nu nog wel kunnen doen.

Tenslotte schrijf je nog dat uitgezaaide kanker altijd wint. Ik heb eens gelezen dat Marc de Hond het meer omschreef als gelijkspel. Die schreef namelijk het volgende:

" Daarnaast 'kún je niet verliezen van kanker', omdat de kanker ook sterft als je doodgaat. "

Dat kwam dus op zijn rouwkaart te staan: ‘Marc de Hond speelde glorieus gelijk tegen kanker.’"

Misschien heb je zijn boek wel eens gelezen. Het is een aanrader. Mocht je interesse hebben dan kan ik je het digitale boek wel doorsturen. ( sorry Willy, misschien krijg je al kriebels als je aan een digitaal boek denkt, maar ik heb helaas niet de papieren versie voor je, anders had je die zeker van me mogen hebben :) ) 

Ik wens je voor vandaag nog een hele goede dag Willy! Helaas hier  met heel veel regen, maar misschien schijnt in Belgie vandaag wel de zon.

Veel liefs uit Rijen van Bianca