EEN GROENE BOEKENTAS

Een maand geleden had mijn nicht tranen in haar ogen , omdat haar zoon ( en daarover gaat dit blog ) voor de eerste keer in zijn leven een goed schoolrapport had . 

Ik heb dus een achterneefje . Ik noem hem Ben .  Is niet zijn echte naam .
Ben is nu 10 jaar . Ben is autistisch . Reageert best normaal als je hem aanspreekt en zo , dus het valt niet onmiddellijk op . 
Maar hij heeft een ongelooflijke nood aan vaste regels , organisatie ed . Een ander kleur hemd  of een ander paar schoenen , een ramp .  Alles moet exact op dezelfde plaats liggen , eten moet exact om 7 u s'avonds  opgediend worden , enz ,enz  . 
Bij de minste afwijking in de dagelijkse routine slaan alle stoppen door . 
En Ben was een moederskindje in de meest letterlijke zin van het woord . Kon gewoon  niet zonder zijn moeder . Geen minuut . Bleef voor de deur wachten als zij naar het toilet ging  , de deur op een kier .
Mijn nicht werkte van huis uit , dus dat was te combineren . 
Ben werd hysterisch als zij ook maar een minuutje uit zijn zicht was . Sliep 's nachts op de kamer bij haar . Want als ie wakker werd zonder haar in de buurt , kreeg ie gewoon een crisis . 

Verstandelijk was Ben best normaal , heel intelligent, maar naar school gaan ging niet . Niet zonder moeder . 
Als baby en als peuter viel het allemaal nog wel mee . 
Maar dan werd ie ouder , en werd dat gedrag meer en meer extreem , en ja , het school zat eraan te komen . 

En dan is zijn moeder met Ben in behandeling gegaan . Is moeilijk geweest .
Bijna een half jaar zonder enig resultaat.
Zoveel tijd had de therapeut nodig  , zei die , om een vertrouwensband te kweken . Ging enorm moeizaam . 

En mijn nicht heeft mij eens verteld hoe die behandeling verlopen is . 

En hoe een schooltas het kantelpunt geweest is . Door die tas , die hij overal meeneemt , nu nog , heeft hij zich losgemaakt van zijn moeder , heeft ie contact gevonden met andere kinderen , is ie normaal naar school kunnen gaan . 
En dus , dat ene goede rapport betekende voor mijn nicht oneindig veel meer dan gewoon maar wat goede punten . 
Dat keurslijf van dwangmatig handelen , onwrikbare routines , onwrikbare gedragsregels , zal altijd wel blijven , maar dat goed rapport betekende gewoon het begin van een nieuw leven , met toekomst.

En dit is het verhaal van die schooltas ,van die ene sessie , die een doorbraak betekende  .
En ik beschrijf het zoals , denk ik , het verteld zou worden door de therapeut . 
Klinisch , maar zo komt het het beste over
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Al een paar maanden heb ik Ben in mijn praktijk . Door zijn autisme kan Ben zo goed als geen contact te maken met de buitenwereld. Zijn moeder is zijn verlengstuk en gaat overal mee naartoe, zij is zijn veilige haven.

Na een aantal voorbereidende sessies , bedoeld om Ben te leren kennen is , en om zijn vertrouwen te winnen is het vandaag het moment om hem voor het eerste keer uit zijn comfortzone van  moeder te halen.

Omdat Ben heel veel nood  heeft aan structuur zijn de sessies altijd hetzelfde ingedeeld. Alles op mijn bureel ligt mooi op zijn plaats .
Dat moet zo , Ben heeft een enorme opmerkingsgave . Een pen of een blad papier anders geschikt , een bloemstukje op een andere plaats , alles wat afwijkt  maakt hem onrustig . 

En nu heb ik dus een kleine groene koffer , een schooltas eigenlijk ,  gezet , naast de tafel waar ik normaal aan zit . Koffer is donkergroen , Ben's lievelingskleur . Heeft ie in een van de vorige sessies gekozen uit een kleurenpallet . 

Ben komt binnen .  Hij gaat zoals altijd op dezelfde plek zitten, met moeder dicht tegen hem aan.
Hij ziet de koffer , zegt niets , maar ik zie dat hij van slag raakt. Hij kruipt nog dichter tegen moeder aan
Als moeder vraagt wat er is haalt hij zijn schouders op.
Ik waag een gok en vraag wat zijn lievelingskleur is. Weer haalt hij zijn schouders op.
Moeder haakt in en vraagt kun je jouw lievelingskleur aanwijzen? Ben kijkt dan naar de koffer maar zegt nog niks.
Ik vraag hem waar hij naar kijkt. Hij wijst voorzichtig naar de koffer.
                                          "Je bedoelt deze koffer?"
En ik tik op de koffer.
"Waarom is die koffer daar," vraagt Ben

Ik ontwijk zijn vraag en en vertel hem dat het een speciale koffer is.
Verbaasd kijkt Ben naar zijn moeder, naar mij en dan weer naar moeder.
Ik leg mijn hand op de koffer en wacht tot Ben mij aankijkt.
Be zegt niks maar staat op en komt naast mij zitten. Ik zie dat moeder verbaasd kijkt en moet glimlachen. Een ongelooflijke doorbraak .
Het is voor de allereerste keer  dat Ben zich loskoppelt van zijn moeder. Maar hij beseft het zelf  nog niet . 

Ik wijs naar de koffer en vraag of hij weet waarom deze koffer zo speciaal is.
Hij schudt zijn hoofd, hij weet het niet.
                                "Deze koffer wordt jouw vriend. Deze koffer gaat jou helpen bij dingen die eigenlijk heel spannend zijn, die je eigenlijk niet durft te doen." 

Hij kijkt me met grote ogen aan.
                              "Deze koffer heb ik speciaal voor jou gekocht."

Zijn ogen kijken naar de koffer.
                                "Zal ik uitleggen hoe deze koffer werkt?"

Ben knikt voorzichtig ja.
                                " Weet je nog dat ik een paar keer heb verteld dat jij steeds groter en groter wordt? En dat mamma soms even wat alleen moet doen? Bijvoorbeeld even naar boven moet lopen?"

Ben knikt ja.
                               "Als mamma dan even naar boven gaat heb jij straks je nieuwe vriend, deze speciale koffer , om je gezelschap te houden . Dat je niet alleen bent . En zal ik je eens wat vertellen, deze koffer heeft jou vandaag al geholpen.."

Hij kijkt me opnieuw met grote ogen aan.
                                  "Weet je wel hoe stoer jij bent? "

Hij schudt dat hij dat niet weet.
                                   "Waar zit je nu?"

Ben kijkt naar beneden waar hij zit en beseft dat hij niet bij zijn moeder zit
 Kijkt dan naar de koffer en dan naar zijn moeder. "Mamma, mamma hij werkt echt."
Moeder schiet vol. Ben schrikt en rent naar zijn moeder. "Niet huilen mamma, niet huilen."
Moeder pakt hem vast en kust hem op zijn hoofd. Ik ben zo trots op jou, zo trots. Hij kijk haar aan, je ziet dat hij erdoor in de war is.
Mamma huilt maar mamma zegt ook dat ze trots is, tegenstelling voor die voor Ben ongelooflijk lastig is. Ze aait hem over zijn bol en ziet hem langzaam wat rustiger worden.
Moeder vraagt of hij de koffer mooi vindt. Hij knikt.

Ik leg mijn hand weer op de koffer.
                                                " Zullen we volgende week weer verder praten over de koffer?"
Opnieuw knikt hij ja.

                                          "Ik zal de speciale koffer heel goed bewaren. En zal ik je wat vertellen, we spreken af dat jij hem na de volgende keer mag meenemen."

We sluiten zoals altijd iedere sessie af met een echte stoere high vijf.

                                             "Wil jij vandaag nog afscheid nemen van de koffer?"

"Dag koffer "zegt Ben 
Hij pakt de hand van zijn moeder en samen lopen ze naar de voordeur.
Zonder om te kijken zegt Ben ,  zoals altijd " Chao "

                                                  "Tot de volgende keer Ben"