GEDACHTEN TIJDENS HET LOPEN

Onderstaand gedicht drukt perfect uit wat lopen voor mij betekent.

https://www.youtube.com/watch?v=5eaR9XnXOQM

Ik vertrek altijd 's morgens vroeg, zodra het eerste licht zich voorzichtig over de horizon uitstrekt. Zeker met deze warmte is dat geen overbodige luxe. Maar eerlijk, dat eerste kwartier? Dat is moordend, hoe traag je ook begint. Je benen voelen als strakke elastieken, pijnlijk en onwillig, en je snakt naar adem. Alsof de jaren je plots met een hamer in het gezicht slaan. Je voelt je stokoud en raakt kwaad op jezelf. Waarom doe je dit, Willy? Denk je nou echt dat je er langer van zal leven, dat je met al dat afmatten iets wint? Het enige wat je bereikt, fluistert een stemmetje, is twee dagen met pijnlijke spieren rondlopen, de rest van de dag uitgeput. En thuis wacht er nog genoeg werk. Maar je blijft doorgaan, ondanks alles.

En dan, na dat verdomde kwartiertje, gebeurt het. Die pijn trekt weg, je ademhaling wordt rustiger, en je komt in een ritme. Het dorp van Wommelgem verdwijnt achter je, de huizen maken plaats voor het open landschap. Weiden, bossen, het kanaal—de wereld wordt ruimer, mooier.

De rust omhult je, net als het vroege licht. En daar, terwijl je begint te genieten, klinkt ineens een venijnig GRRR, WAFF-WAFF! Gvd, dat beest! Al jaren loop ik hier langs, en elke keer vliegt die hond me aan alsof ik een inbreker ben. Mijn hart slaat over, ik schrik me elke keer weer een ongeluk. Die viervoeter wekt met zijn gejoel een oeroude jachtlust, alsof joggers zijn grootste vijanden zijn. Gelukkig zit er een hek tussen. Maar afgezien van die hond is het gezellig lopen.

Na een kilometer of twee kom ik bij mijn eerste kantelpunt. Als ik moe ben, of een te snelle start heb gemaakt, of weinig tijd heb, draai ik hier om. Dan zijn het vijf of zes kilometer, en ben ik terug thuis. Maar als de benen het toelaten, loop ik door, het bos in. En dán wordt het echt mooi. Meestal ben ik nog helemaal alleen. De ochtendgeur van het bos is fris en bijna magisch. De endorfines doen hun werk, en alles voelt vrij. Mijn geest wordt leeg, alle zorgen verdwijnen. Ze zeggen wel eens dat joggers weglopen voor de werkelijkheid, en daar zit een kern van waarheid in. Al die nare gedachten zijn ineens weg, en de vermoeidheid verdwijnt. Ik begin iets sneller te lopen, niet veel, maar toch, net dat beetje extra.

Na veertig minuten bereik ik mijn tweede kantelpunt: het drielandenpunt, noem ik het voor mezelf. Rechtsaf brengt me terug naar huis, zo’n twaalf kilometer. Rechtdoor voert me verder langs de vaart, met een route van zestien à zeventien kilometer door de bossen van Ranst. Links is de langste optie, via het Fort van Oelegem en het antitankkanaal, afhankelijk van de omwegen zo’n 21 tot 30 kilometer. Vandaag kies ik voor de route langs het kanaal, richting Ranst.

Soms varen er boten, net iets sneller dan mijn tempo. Dan speel ik haasje-over, een grappige maar vermoeiende wedstrijd die me uitdaagt om door te zetten. Het is al iets later, en ik begin mensen te zien: een vroege wandelaar, een jogger, misschien wat fietsers. Maar het blijft rustig, en mijn hoofd blijft vrij, alleen die cadans van mijn benen is er nog.

Ik blijf lopen, kilometers vreten, terwijl ik mijn tijd en snelheid in de gaten houd. Vandaag voel ik dat het een goede dag is. Geen records, maar toch een van mijn betere prestaties. Dat geeft plezier, een klein triomfje. Maar na anderhalf uur wordt het zwaarder. De benen beginnen te protesteren, het tempo zakt, en de rust in mijn hoofd maakt plaats voor vermoeidheid.

Nu is het een kwestie van karakter. Soms geef ik op, en dan worden de laatste kilometers wandelend afgelegd. Maar niet vandaag. Zestien kilometer in 1 uur en 55 minuten. Een jonge loper zou erom lachen, maar voor mij, ouwe kankerlijer, is het een meer dan behoorlijke tijd. Ondanks de onvermijdelijke achteruitgang ben ik nog lang niet afgeschreven.

En als ik dan eindelijk thuiskom, moe of niet, voel ik me blij. Voor de rest van de dag heb ik een goed gevoel, en daar doe ik het voor.