MIDNIGHT,NAGELS KNIPPEN

Voor wie de bedoeling van dit blog niet helemaal snapt: het is simpel, hoor. Zweef, een mede kankerlijer, heeft een kat. Een charmante maar ook gevaarlijk bepotelde viervoeter, die recent zijn luchtmatras met een enkele, genadeloze krab compleet lek heeft getrokken. Ja, stel je voor: je ligt net lekker te dromen, en daar gaat je matras, langzaam zuchtend als een uitgerekte ballon.

Nu moeten die nagels van die kat dus regelmatig geknipt worden, of Zweef riskeert meer lekke avonturen. En dit blog, met die mysterieuze herinnering Midnight, nagels knippen, is eigenlijk niet voor mij, maar een reminder voor Zweef.

Dus Zweef, als je dit leest: vergeet het niet. Kat op schoot, nagelschaartje erbij, en voorkom dat je weer slapeloze nachten hebt op een leeglopende matras.
------------
 

Zo’n chemobrein, dat is toch maar doffe ellende. Je vergeet gewoon alles. Dingen die ooit vanzelf gingen, zijn nu een aaneenschakeling van verloren momenten. De helft van de dag loop ik rond, zoekend naar voorwerpen die ik ergens gedachteloos heb neergelegd. Sleutels, papieren, een bril die even snel spoorloos verdwijnt. Je raakt eraan gewend, maar leuk is anders.

Maar dan zijn er die taken die écht niet vergeten mogen worden: afspraken maken, betalingen doen, allerhande klusjes die zichzelf niet vanzelf regelen. En die glippen me dus ook vaak door de vingers. Een tijdje werkte ik met memobriefjes. Dat hielp, tenminste zolang ik die briefjes niet óók kwijtraakte, wat helaas veel te vaak gebeurde.

En toen kwam de grote openbaring: een elektronische agenda, gewoon ingebouwd in Windows. Het was even puzzelen, want dat computeren, dat gaat me ook steeds moeilijker af. Maar eindelijk had ik alles netjes ingesteld. Elke keer als ik mijn pc aanzet om mijn mails te checken, opent de agenda automatisch en vertelt me keurig wat ik die dag moet doen. Fantastisch, dacht ik, nu vergeet ik niets meer.

Maar vanmorgen zette ik de pc aan, en daar stond het: “Midnight nagels knippen.” Midnight? Ik ken helemaal geen Midnight. Ik vroeg het maar even aan mevrouw Willy. Ze keek me hoofdschuddend aan en zei: “Ach, gekkerd, je hebt die afspraak gewoon om middernacht ingevoerd. Vandaar ‘Midnight.’”

Dat kan best, maar het vreemde is: mijn nagels hoeven helemaal niet geknipt te worden. Dus ik moet vast iets heel anders hebben bedoeld. Maar wat? Dat blijft een mysterie. Misschien heb ik een boodschap achtergelaten voor iemand anders, of misschien was het gewoon een van die momenten waarop mijn brein besloot om een eigen leven te leiden.

Dus als iemand ooit iets heeft aan de herinnering Midnight, nagels knippen... Nou, het staat er, en misschien maakt het ooit nog iemand blij.