DE MACHT VAN DE VERBEELDING

Er is dus een afspraak geprikt, een PET-PSMA-scan. Een wreed gedoe, en die uitslag zal bepalen hoe mijn strijd verdergaat. Maar ja, het kon niet vroeger, want de dokters nemen ook verlof, en wie kan het hen kwalijk nemen? Dus wordt het 2 september, en tot die tijd mag ik mijn onrust braaf proberen te temmen.

Tweeënhalf jaar loop ik nu al rond met die rotkanker, en wat is nou een maand op die lange, slepende weg? Dat zeg ik dan tegen mezelf, alsof ik met een geruststellend klopje op mijn eigen schouder alles kan gladstrijken. Maar ergens knaagt het toch, zoals alleen angst dat kan.

Het zat al te lang in mijn hoofd, die film van vroeger. "The Blob," heette die. Een gruwelijke pudding uit de ruimte die alles opslokt wat het tegenkomt. Eerst nog klein, een onschuldige plens drilpudding, maar al snel uitgroeiend tot een monster dat hele huizen verslindt. Hoe ze dat ding uiteindelijk dood kregen, dat ben ik vergeten. Maar vannacht droomde ik van dat verschrikkelijke, zuigende wezen. En in die droom hadden de kankercellen in mijn lijf het snoodaardig overgenomen, die piepkleine metastasen, groeiend en groeiend, tot ze op één maand tijd alles hadden opgeslokt.

Maar ik probeer mezelf op te beuren. Vanavond staat er een andere film op het programma. “Honey, I Shrunk the Kids,” een klassieker op Netflix. Die gekke professor en zijn krimpmachine, waarmee hij per ongeluk zijn eigen kinderen tot het formaat van zandkorrels reduceert. Als ik geluk heb, en een beetje fantasie, droom ik vannacht over die krimpmachine, maar dan met een twist. "Honey, I Shrunk the Metastases." Ik zie het al voor me, hoe die ellendige celletjes in elkaar duiken en verdwijnen.

En ja, dan hoop ik morgenochtend goedgemutst wakker te worden, met misschien een tikkeltje meer moed dan vandaag. Want dromen, hoe bizar ook, zijn soms het beste medicijn.