KANKERLIJER
Kankerlijer. Een scheldwoord, ja, net als zijn ruwe broertjes: teringlijer, klerelijer, pokkelijer. Ze schieten allemaal dezelfde kant op: een onaangenaam, te mijden mens. Een vloek gegooid in een dronken café, met meer venijn dan spijt.
Hier, op onze plek, onze kleine digitale wereld van zieke maar moedige zielen, komt dat woord met de regelmaat van de klok voorbij. Kankerlijer. Ze bedoelen ons ermee, al die lieve mensen die elkaar hier vasthouden, met humor en verdriet doorweven. Sommigen vinden het een wreed woord, een naald in een al pijnlijke wonde. Maar ik? Ik vind het stiekem prachtig. Het klinkt beter dan die klinische termen: kankerlijder of kankerpatiënt. Dat laatste roept toch beelden op van een bleek gezicht op een veel te wit kussen, het lichaam omringd door een warboel van slangen en machines, langzaam wegglijdend. Daar wil je niet te lang bij blijven hangen, bij dat beeld, toch?
Nee, kankerlijer, dat is anders. Voor mij voelt het als een geuzennaam, een woord dat ons samenbrengt. We zijn een gemeenschap, een familie met onze gedeelde lasten. En ja, je moet kanker hebben om erbij te horen, maar het schept een band. Een band die, ondanks alles, een beetje goed doet.
Zomaar even een kort hersenspinsel. Want soms helpt het, woorden in de lucht te gooien, zoals je stenen in een vijver gooit, hopend dat de rimpelingen iets zullen teweegbrengen.
12 reacties
Ik vermoed dat er velen zijn die aanstoot nemen aan het woord. Jij hebt er een positieve connotatie bij. En mogelijk ook anderen.
Ik vind het een verdrietig woord ,maar moet er eerlijk bijzeggen dat alle scheldwoorden met het woordkanker erin verwerkt ik niet van hou ,en ja van mij mag elk mens iets noemen hoe hij/zij wenst en wil maar dat amsterdamse scheldwoord gebruik ik niet .
Liefs hes🍀🌻
Ik gebruik het woord kankerlijder, voor mezelf en m'n lotgenoten (dat vind ik ook geen fijn woord, lotgenoot, brrr). Ik vind dat alleen mensen met kanker het woord mogen gebruiken, en zeker niet als scheldwoord. Ik zie mensen wel eens geschokt kijken als ik het over 'wij kankerlijders' heb, maar dat is dan maar zo, kanker is ook machtig schokkend.
Alleen tegen m'n moeder zal ik het woord niet snel gebruiken. Zij heeft er 5 jaar over gedaan om aan het woord 'kanker' alleen al te wennen.
Mijn hersenspinsels.. Liefs! XXX
Eens! Als ik een jongeling het woord kanker bijvoeglijk hoor gebruiken, dan gaan mijn nekharen recht overeind staan en moet ik mij beheersen mij niet in de groep te mengen om duidelijk te maken dat zoiets echt niet kan. Onder ons echter is een kankerlijer een woord van liefde, want wij weten waarover we praten.
Beste Willy,
Met het risico dat ik anderen over me heen krijg, wil ik toch hetvolgende kwijt:
ik lees je blogs altijd want je bent een man die iets te zeggen heeft, die iets wil uiten, iets kwijtwil, een man met een boodschap, maar het effect van die boodschap wordt ook, misschien wel vooral, bepaald door de verpakking, het taalgebruik en de woordkeuze. Zelf heb ik wel vrede met mijn ziekteproces, en al heb ik ook galgehumor, ik zal dat bv nooit gebruiken bij mijn kinderen die er niet mee om kunnen gaan en die ik er dus mee kwets. Zo zijn er ongetwijfeld lezers van je blogs die niet zover zijn als jij in hun acceptatie en in het omgaan met hun situatie, of die anders met hun ziekte omgaan, en die je dus vol raakt met woorden als kankerlijer. Wat een onaangenaam woord. Misschien toch iets om in het achterhoofd te houden als je schrijft.
Ik heb genoten van je laatste blogs over liefde, mr en mrs willy etc, en je raakte me vol in het hart hiermee. Daarmee voelde ik echt een connectie en liet je me echt in je ziel kijken. Ik wou dat graag zo houden.
Groet, zeer welgemeend, Moustache
Hi Moustache
Bedankt voor je fijne reactie .
Zoals Zweef het treffend zegt , het woord kankerlijer is , hier op de site , door mij gebruikt als een liefdevolle omschrijving van , ja , hoe moet je ons dan noemen ? . Een scheldwoord wordt het pas als het buiten de site gebruikt wordt .
Maar , voortgaande op de reacties , ligt het toch gevoeliger dan gedacht , en dat houden we wel in ons achterhoofd .
Maar galgehumor is nu eenmaal mijn manier om om te gaan met mijn ziekte , het houdt de emotionele pijn die ik , als " kankerlijer" voel , op afstand . Maakt het allemaal leefbaar voor mij .
En schrijven , heb ik al meermaals gezegd , is voor mij veel meer dan wat vertellen over mijn ziekte , mijn behandelingen . , veel meer dan wat , al dan niet leuke , verhaaltjes vertellen.
Schrijven is voor mij een noodzaak , een combinatie van dagboek , facebook en weet ik veel wat nog allemaal en , zoals je zegt , daar leg ik mijn ziel in bloot .
Werkt dus enorm heilzaam , maar alleen als ik ( jouw woorden ) mijn verpakking , mijn taalgebruik en mijn woordkeuze kan gebruiken . Ik ben wie ik ben , en daarin kan en wil ik mijzelf niet verloochenen. En ik denk , ik hoop , dat de meeste mensen die mij lezen , daar begrip voor hebben , ook al voelen zij dat voor zichzelf misschien anders aan.
Want in eerste instantie schrijf ik blogs voor mijzelf , een vertolking van wat er op dat moment door mijn hoofd speelt.
En soms zijn dat heel gevoelige verhalen , waar iedereen melig van wordt , soms gewoon anekdotes en belevenissen , soms overheerst mij die rauwe humor , waar ik me uiteindelijk toch nog altijd het best mee in mijn vel voel.
Maar wat je van mijn blogs ook mag zeggen , d'r zit toch de nodige afwisseling in , niet ?
gr , willy
Afwisseling genoeg, dat zeker. Nooit saai. Maar mijn boodschap was wel helder, denk ik. Daar wil ik het bij houden.
Alle goeds man, warme groet, Moustache
Ik wil niet 'over je heen vallen' en zeker geen discussie, maar het moet me van het hart dat mijn nekharen overeind gaan van de term: 'mijn ziekteproces'. De kanker is niet van mij en het proces is palliatief, ik mag barsten voordat ik dat 'mijn ziekteproces' zal noemen.
Waarmee ik enkel wil zeggen: het is zeer persoonlijk. En fijn dat we op deze site ons ei kwijt kunnen, nooit met de bedoeling een ander te kwetsen.
Sterkte voor iedereen! XXX
Ik kan het ook best horen en ik zeg ook al eens aan anderen dat ik, ja, kanker heb.
Maar je blogs, Willy, zijn en blijven een plezier, een genot om te lezen.
Blijven doen, dus. Al begrijp ik dat die woorden er niet bij iedereen in kunnen. Maar bij mij dus wel.
Groetjes, Marc. 👍👍
Lieve Willy,
Ik ben net als jij van de zwarte humor. Voor mij is het een manier om een beetje de lading van het onderwerp af te halen. Om dingen bespreekbaar te maken, want als ik, als kankerlijer, of iemand die tot aan de knieën in het graf staat, er luchtig over kan praten, dan wordt het voor mijn omgeving ook makkelijker dacht ik. Maar dat blijkt dus vaak niet zo te zijn. Veel mensen voelen zich dan gekwetst anderen hebben plaatsvervangende schaamte. Tegenwoordig weet ik heel goed bij wie ik dat wel of niet kan doen. Al geniet ik soms, heel soms, heel stiekem, ervan om iemand die het allemaal zoveel beter weet, zonder ermee geconfronteerd te zijn (geweest) te shockeren. Slecht..... ik weet het, maar soms heb ik ook zo mijn momenten waarop de vlechten van mijn tanden los schieten en er zichtbaar wordt, hoeveel haten ik op de tanden heb. Ik denk dat er voor iedereen een andere manier is om ermee om te gaan, en dat voor iedereen de fase waarin je die zwartgalligr humor kan gaan waarderen of hanteren verschilt. En ik probeer daar een beetje rekening mee te houden.
Ik persoonlijk, geniet van jouw blogs, en ik begrijp dat jij je niet wilt laten inperken, maar misschien kunnen we er een inside joke van maken en een term bedenken die alleen wij kankerlijers herkennen? 🤔🤔🤔🤣
Ik ben benieuwd, of jouw creatieve brein hier een hersenspinsel over gaat breien.
Liefs Gewoon Moon
Zolang kankerlijer onderling door ons lijders wordt gebruikt en om onze lotsverbondenheid mee te duiden gaat het eigenlijk om een geuzennaam. En willy er waren ook Belgische geuzen, zeker en vast. Alle gebruik buiten deze context geeft een IQ naderend tot nul aan. Mooi stuk goede vriend. Groet, Ab
Zwarte humor werkt voor mij ook erg goed en meestal merk ik aan mijn gesprekspartners dat daarmee voor hen het hele zware er af is.
En daarbij ben ik blij dat ik tot deze bijzondere groep mag horen, inclusief geuzennaam!