AFSCHEID NEMEN

Heb ooit eens een blog geschreven over mijn vader .
Nooit geen intieme band mee gehad .Alleen tijdens zijn laatste levensjaar zijn waren wij ongelooflijk naar elkaar toe gegroeid. En daar heb ik dus nog altijd goede , warme herinneringen aan . 
Vandaar dat ik dit blog , dat indertijd in concepten gesukkeld was , toch graag terug wil publiceren

Mijn vader is altijd een hele stille teruggetrokken man geweest . 
Zeer weinig spraakzaam . 
Vroeger werkte hij in een klein bedrijfje . Maakte metalen trappen , trapleuningen ed . 
En die moesten uiteraard ook geplaatst worden . En als gast van 15-16 mocht ik mee . Zwartwerk was toen nog geen probleem . 
Z'n collega's dachten dan altijd dat we ruzie hadden . Uren konden wij samen werken zonder een woord tegen elkaar te zeggen . Was niet nodig , ik begreep hem zo ook wel .
Maar echt veel contact hadden wij dus niet . 
 
Nu , thuis zei hij ook nooit iets , maar dat was gewoon omdat hij de kans niet kreeg .
M'n moeder was een zeer agressieve vrouw , moest altijd het laatste woord hebben , en die kon iemand het bloed onder de nagels halen . 
De buren zeiden altijd dat ze m'n vader heilig moesten verklaren omdat hij het met ma meer dan 60 jaar heeft volgehouden . 
Maar dat is gewoon het bewijs dat op ieder potje wel een dekseltje past . 

Maar 't zal wel de reden zijn dat hij nooit thuis was .
Als hobby / bijberoep maakte hij siersmeedwerk.
Echt wel mooie stukken , zie blogfoto . 
En achter in de tuin was een groot werkhuis , en daar had ie zijn smederij  .
En daar zat hij dus altijd .Heerlijk rustig . Alleen thuis voor te eten en te slapen . 

Mijn vader , een stille onopvallende man . 
Ijzersterk was ie . Geen dag ziek geweest . 

Maar dan , rond z'n 90ste is de aftakeling begonnen . Niet echt ziek , maar gewoon versleten . Ging mentaal sterk achteruit , volledig incontinent . Zijn lichaam gaf het op . 
Het laatste half jaar was hij dan opgenomen in de palliatieve afdeling van een verzorgingstehuis .
En daar ging ik hem dan om de andere dag bezoeken . En ondanks het feit dat hij nog maar een schim was van zijn vroegere ik  , heb ik toen een band opgebouwd die ik nooit voor mogelijk had gehouden . 
Een geliefkoost persoon zien aftakelen en sterven is droevig , maar het is het een ervaring die ik voor geen goud ter wereld had willen missen . 
En het verdriet om zijn heengaan is allang weg , maar wat ik altijd zal blijven herinneren zijn al die mooie , intieme momenten van die laatste periode  

En ik hoop uit de grond van mijn hart , dat , als mijn tijd gekomen is , ik op dezelfde mooie manier afscheid kan nemen .

PS
Nou , ik mag dan wel een kankerlijer zijn  , maar mijn tijd is het nog niet , hoor . 
Ik wou het alleen in dit blog eens even gezegd hebben .