TOT JE ER BIJ NEERVALT

Ik loop graag .
Geen grote sportprestaties , maar gewoon rustig joggen , uren aan een stuk , kilometers vreten . 
Werkt enorm rustgevend . En dat je dat als kankerlijer nog kan , is enorm goed voor je moreel . Kan je je wijsmaken dat het allemaal nog niet zo erg is .
Maar dat gaat dus moeilijker en moeilijker . En heeft dus niks met ouder worden te maken . Ik had daar al eens een blog over geschreven , deze hieronder . 
Maar ik heb het moeilijk met die achteruitgang . Vooral het feit dat die zich al inzet op een ogenblik dat er nog geen "zware" behandelingen zijn ,dat de kanker zelf eigenlijk nog geen last geeft en dat ik nog altijd 1 x per week onco revalidatie volg . En m'n laatste chemo is nu bijna anderhalf jaar geleden.
Ja , en dan zit je dus te denken aan de toekomst . Weten dat het uiteindelijk alleen maar erger zal worden  , en als je nu al achteruit begint te gaan , wat zal het dan zijn , enz . 'n Mens kan er al eens depressief van worden .
Maar wat die toekomst ook brengt , we zien hem tegemoet , en al is het met twijfels en angsten , dan toch al lopend ,al joggend  .... , en liefst zonder honden achter mij . 

https://www.youtube.com/watch?v=0WKrpQqT-Jo

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
TOT JE ER BIJ NEERVALT
Degenen die mij een beetje kennen weten dat ik vrij veel aan sport toe . Krachttraining en hardlopen . 
Nu , de laatste maanden gaat dat alsmaar moeilijker . 
Krachttraining geeft veel meer spierpijn en die blijft dagenlang aanhouden . 
En in 't begin van het jaar kon ik nog rustig 3-4 u joggen , en nu moet ik na 2-3 u al stoppen , doodmoe en ook weer dagenlang hevige spierpijn . 
En nu ga je wel zeggen , 68 jaar , kankerlijer , wat ligt die nu te klagen . 

Maar ik heb dan toch maar eens contact opgenomen met de oncoloog . 
En nu blijkt dat nevenwerkingen van de hormoontherapie , zoals spierpijn en vermoeidheid , zich ook eerst kunnen beginnen te manifesteren lang na het begin van de behandeling . In mijn geval dus na anderhalf jaar . 
Vreemd . Had altijd verwacht dat je in 't begin de volle laag kreeg en dan een geleidelijke gewenning . 
Niet dus . 

Niks aan te doen zegt de oncoloog , moet je in de toekomst maar wandelen , niet meer lopen .  

Maar gvd , als ik dan toch dood moet , liever door een hartaanval tijdens het joggen  dan stilletjes af te takelen .

Nu , gelukkig heb ik  nog wel even tijd . 't Zal ( hoop ik toch ) nog wel een paar jaartjes duren eer een van beide opties realiteit wordt . 

Dus intussen joggen we maar  voort , zo hard en zo lang we kunnen .  Tot we er bij neervallen .