De GOEDE OUDE TIJD , Deel 1 , HET DAGELIJKSE LEVEN

Openbaar blog
vrijdag 5 augustus 2022
219 x gelezen

Als je ouder wordt begin je meer en meer in het verleden te leven .
Alles was toen anders . Of het beter was , dat laat ik in het midden .
Maar ik ooit eens een paar blogs geschreven over de goede oude tijd , en die herlees ik toch nog altijd met nostalgie

-------------------
Gisteren, terwijl ik die blog over Pasen aan het schrijven was, dwaalden mijn gedachten terug naar vroeger, toen alles anders was. En nee, ik heb het niet over het “vroeger” van de jeugd van tegenwoordig. Voor hen is een tijd zonder internet al haast voorhistorisch. Nee, ik bedoel de jaren ’50, de vroege jaren ’60. Toen het leven voor de gewone werkmens nog echt primitief was, met enkel de rijken die zich comfort en luxe konden permitteren.

Een badkamer hadden we niet, warm water was een zeldzaam genot. Eens per week mocht je in dat grote zinken bad, met écht warm water. Een hele gebeurtenis waar je altijd naar uitkeek. Want stel je dat bad maar voor: het was groot en moest gevuld worden, emmer na emmer water halen. En na de wasbeurt moest je dat bad naar buiten zeulen en leeggieten. Tegen dat je weer proper was, zat je al terug in het zweet. Eerst mijn vader in het bad, dan mijn moeder, en dan was het mijn beurt. Grote potten water stonden op het vuur te koken, en dat was dan genieten, zalig gewoon. Daar kan geen enkele moderne douche tegenop, zeg ik je.

En toch, wij waren nog een tikkeltje vooruitstrevend thuis. We hadden al een echt Engels toilet met een doortrek, en we gebruikten zelfs echt toiletpapier. Mijn grootouders daarentegen, die liepen nog wat achter. Het toilet stond buiten in de tuin, een houten plank met een gat erin, en een stapel oude kranten om je achterste mee af te vegen. Straf eigenlijk dat we nooit bloedvergiftiging kregen van al die drukinkt. Maar ja, als het echt misliep met de darmen, kreeg je gelukkig een proper lapje stof.

Voor de verwarming hadden we een ouderwetse kolenkachel. Die moest voortdurend verzorgd worden, kolen bijgevuld, asbakken geleegd, en elke ochtend was het een strijd om dat ding weer aan de praat te krijgen. Tegenwoordig duw je ergens op een knopje, er flikkert een vlammetje en klaar is Kees. Maar toen... eerst die kachel leegmaken, papier, houtjes, en dan voorzichtig de kolen. Dat lukte meestal, maar tegen die tijd had je al een uur lang in een ijskoud huis rondgedwaald, in je pyjama nog wel. En dan het hele huis vol rook, zo stonk het nog uren.

Mijn grootvader had het gemakkelijker. Die woonde aan de rand van een groot bos en zat de hele zomer hout te hakken om ’s winters te stoken. Een grote Leuvense stoof, zo’n plattebuiskachel, hield de boel warm. En daar werd ook op gekookt: een ketel met warm water, stoofpotjes die de hele dag pruttelden, en altijd wat oude strijkijzers bij de hand, die je op de kachel moest opwarmen.

Een wasmachine? Vergeet het. Hooguit had je zo’n open trommel waarin je warm water goot, je kleren erbij, en hop, even laten draaien. Maar wasdag, dat was een serieuze affaire. Bij ons thuis gebeurde alles op de koer, met hopen zinken baden voor het weken, bleken, spoelen. En zo’n bad op een tafeltje met een wasplank erin, waar de kleren op moesten worden geschrobd tot ze proper waren. Kleren waren toen nog stevig en slijtvast, je kon ze zonder problemen uitkoken en met zo’n gloeiend strijkijzer gladmaken. Stel je voor, als je dat nu zou doen met die vodjes van C&A...

Ik mocht, of moest, helpen met de droogrollers, twee stevige rollen waar je de natte was tussen stopte om het water eruit te wringen. Draai, draai, draai maar, tot je armen erbij vielen. Droogzwieren? Nee, dat was nog toekomstmuziek.

Een koelkast of diepvriezer hadden we ook niet. Groenten en fruit kocht je in het seizoen, en als dat er niet was, pech. Mijn moeder was geen keukenprinses, maar mijn grootmoeder, die steriliseerde de hele oogst in glazen potten. Die grote ketel op het vuur, de geur van ingemaakt fruit en groenten die de hele zomer door de keuken hing... En als we op bezoek gingen, namen we altijd een paar van die potten mee. Dan hadden we weer eten voor een tijdje.

Eten deden we uit één bord, voor alles: soep, hoofdgerecht en dessert. "Spaart afwas," zei mijn moeder, "in je maag komt het toch allemaal samen."

Kanker, nee, daar ging je op de kortst mogelijk tijd dood aan. Maar voor de rest waren er nog zoveel mooie dingen.
Maar dat, ja, dat is een verhaal voor morgen.

De GOEDE OUDE TIJD , Deel 1 , HET DAGELIJKSE LEVEN

17 reacties