REISVERHALEN DEEL 1 , GEWOON RONDRIJDEN

Als je ouder wordt , kijk je meer en meer terug naar het verleden . En je probeert zoveel mogelijk de goede herinneringen te onthouden , en de slechte vergeet je .
En de beste herinneringen hebben wij overgehouden aan onze vacanties. Rondtrekken met een campertje , zo vrij als een vogel . Jammer dat we daar eerst zo rond ons 50ste mee begonnen zijn . 
Maar goed , beter laat dan nooit
En over die vacanties , daar heb ik dus een aantal blogs over geschreven 

----------------------------------------------------------------------------------------------------

Reizen, dat is onze hartstocht, onze adem, ons leven. Zo'n vijftien jaar geleden viel het geluk zomaar in onze schoot en kon ik deeltijds gaan werken, met werkuren en -dagen zo vrij als een vogel in de lucht. Sindsdien trekken we elk jaar één of twee keer eropuit, telkens voor vier tot zes weken. Zoals trekvogels die het koude noorden verruilen voor het warme zuiden.

Behalve in dat verdomde 2019-2020. Eerst die ellendige kanker, en toen nog corona erbovenop. Alsof het lot besloot om ons even op de proef te stellen.

Maar goed, ik heb dus een bestelwagentje, een soort Zwitsers zakmes op wielen. In de zomermaanden toveren we 'm om tot camper, en 's winters gaat alles terug in de stal, alsof het nooit gebeurd is.

Van deeltijds werken word je niet rijk, en later, met een pensioentje waar je nog geen kat van kunt voeden, kom je al helemaal niet ver. En als je dan zo vaak op reis wilt gaan, moet het allemaal voor een habbekrats. Maar dat maakt ons niks uit. Als we vertrekken, zit de wagen volgestouwd met etenswaar: vooral conserven, koffie, thee, water en andere basisproducten. Onderweg vind je altijd wel een Aldi of een Lidl waar we wat brood, kaas of ander beleg scoren, en af en toe wat fruit. Al is dat laatste minder nodig, want in veel zuiderse landen pluk je het zo van de bomen, alsof de natuur ons persoonlijk uitnodigt. En water? Dat vind je overal. Nou ja, bijna overal.

Om maar te zeggen, met een budget van vijf tot tien euro per dag, afhankelijk van het land waar we zijn, redden we het met gemak. De brandstof is eigenlijk de grootste slokop van ons budget.

En dat campertje, een Fiat Scudo, is geen reus. Het is dus schipperen met de ruimte. Gelukkig zijn we niet groot van stuk. Een bed van 1 meter 75 is voor ons ruim genoeg om languit te dromen.. En breed is dat bed ook niet, maar een meter is genoeg. Zo kan ik lekker dicht tegen mijn vrouw aan kruipen, lepeltje-lepeltje zoals ze dat zo mooi zeggen. Misschien maar goed dat al die hormonen met pensioen zijn, anders zou ik nog drie keer per nacht wakker worden van ongebreidelde wellust.

Nu word ik helaas ook nog altijd drie keer per nacht wakker, maar dan om te plassen. Die prostaatoperatie heeft daar geen snars aan veranderd. Vreemd, waarschijnlijk heb ik gewoon een blaas zo klein als een walnoot. En nu hebben we in de auto wel een toilet. Een gewoon, geen chemisch gedoe. Chemische toiletten moet je legen op speciale plekken, en waar wij komen zijn die vaak net zo zeldzaam als sneeuw in de zomer. Nee, doe mij maar een normaal toilet, is gewoon meststof, en dat kun je overal kwijt.

Alleen, die pot is klein. Mijn vrouw heeft daar geen last van, maar een man heeft zijn kroonjuwelen, en hoewel die flink gekrompen zijn en nog slechts symbolische waarde hebben, hangen ze nog steeds overal in de weg. Dus ik gebruik die pot niet. Het is altijd buiten te doen. En dan heb je toch rustige plekjes nodig. Ongelooflijk gênant als je betrapt wordt door een vroege wandelaar met zijn hond, of erger nog, een of andere jogster die haar dagelijkse rondje loopt.

Op campings komen we niet. Dat valt buiten het budget. Een van de plekken waar we vaak bivakkeren is in de buurt van kerkhoven. Je vindt daar rust, water, een plek om je afval kwijt te raken, enzovoort. Maar heel belangrijk, kerkhoven in vreemde landen geven je een totaal ander en fascinerend beeld van het land en hun cultuur, dingen waar je anders nooit aan zou denken.

En daar zal ik de volgende keer over vertellen.