OVER DE GENOEGENS VAN HARDLOPEN
Deze blog had ik een tijd geleden eens geschreven .
Inmiddels zijn we een half jaar verder .
En nu moet ik helaas , de verwachtingen gaan bijschroeven .
2 jaar ADT begint zijn sporen na te laten . De vermoeidheid neemt toe . Moeilijk te omschrijven . Is niet alleen lichamelijk , maar zit ook tussen je oren . Heel geleidelijk gaat je positivisme achteruit.
En de hoop om ooit nog eens een marathon te lopen mag ik dus wel opbergen. Ben mentaal niet sterk genoeg meer .
Maar 1/2 gaat nog , zij het aan een rustig tempo .
Dus , wie ben ik om te klagen ?
-------------------------------------------------------------------------------------------------
Mensen die me kennen, weten dat ik graag ga hardlopen. Nou ja, hard... laten we zeggen dat ik de wereld liever al joggend ontdek, op een tempo dat de bomen de tijd geeft om me vriendelijk gedag te zwaaien.
Een tijdje geleden kreeg ik een telefoontje van mijn zoon. In de school van mijn kleindochter organiseerden ze een scholenloop, een evenement om de kas wat te spijzen. Of ik niet mee wilde doen? Natuurlijk had ik me meteen ingeschreven voor de 10 kilometer. Dat leek me wel een mooi doel. Uitgelopen heb ik hem, in 1 uur en 6 minuten, wat voor mijn doen een uitstekende tijd was. Maar och arme, ik was wel de allerlaatste. Met een gapende tien minuten achterstand op de voorlaatste! Bleek dat het hele deelnemersveld uit wedstrijdlopers bestond, de meesten minstens half zo oud als ik. Maar goed, als laatste kreeg ik een troostprijs, en zo heb ik er uiteindelijk nog geld aan overgehouden.
Dus nee, hardlopen doe ik niet echt, maar rustig een paar uur joggen, dat is mijn ware plezier. Gewoon op je gemak een tocht van 20 tot 30 kilometer maken, even de wereld aan je voorbij laten glijden, de natuur in je opnemen, en merken hoe al je zorgen stilletjes van je af vallen. Je geest wordt leeg, een rust die niets anders je kan geven.
Sport heeft nooit in mijn jonge leven een rol gespeeld. Geen tijd, geen zin. Maar toen kwam mijn pensioen. De overgang van een druk beroepsleven naar de verleiding van een luilekkerbestaan bleek funest. Elke maand kwam er een kilo of twee bij, de buikomtrek groeide gestaag. En mijn vrouw, die houdt niet van mannen met dikke buiken. Ze begon al te dreigen dat ze me zou inruilen voor een dunner model.
Wat doe je dan? Je begint te sporten. Eerst de fitness in, en dan, met horten en stoten, het lopen oppakken. Na een jaar of twee, en na de nodige pijnen en blessures, zat ik op zo’n 100 kilometer per maand. Het ging goed, tot...
Ja, en toen werd ik ziek. Een operatie, hormoontherapie, chemo, bestraling. Tussendoor nog even een liesbreukoperatie. Een complete achteruitgang. Ik strompelde door vijf, misschien zes kilometer, en dat kostte me een uur, waarna ik de hele dag kapot was. Maar de oncorevalidatie bracht me er weer bovenop. In een maand tijd verdween die allesverzengende vermoeidheid, en ik begon weer op te krabbelen.
Nu, een jaar later, ben ik nog niet op mijn oude niveau. De kracht, de snelheid, het is niet meer wat het ooit was. Maar het langeafstandslopen, dat gaat nog beter dan vroeger. Niet snel, maar gewoon die kilometers vreten en genieten. Vorige maand heb ik zelfs een marathon geprobeerd. Bij 37 kilometer moest ik stoppen, maar als de heren dokters me even met rust laten, loop ik hem dit jaar uit. Daar ben ik zeker van.
En wie weet, als je maar lang genoeg blijft lopen, als je de wereld maar blijft omarmen in dat langzame tempo... misschien kan die rotkanker dan niet meer volgen. Misschien worden we dan wel 100. Dat zou pas een overwinning zijn.
12 reacties
Grote klasse, Willy, blijf vooral lopen en het hoeft niet hard. Je zult er profijt van hebben.
Ik was altijd een wandelaar, heb vele wandeltrektochten gedaan in vakanties en weekends, ook nog de eerste jaren van mijn ziekte. Ik verdraag de behandelingen over het algemeen behoorlijk goed. Als ik tegen de oncoloog zeg dat ik daarmee geluk heb, zegt zij dat het ook komt door de investering die ik een leven lang gedaan heb en nog doe - zij weet van al dat wandelen.
Inmiddels kan ik nog maar een uur wandelen, maar het is, gezien de vergevorderde staat van mijn ziekte en de zware behandelingen die ik onderga, eigenlijk een wonder dat ik dat nog steeds kan. Dus eigenlijk moet ik zeggen 'wel een uur!' in plaats van 'maar een uur'.
Maar voor iemand die hele dagen kon lopen is het toch niet zo veel meer.
Om een lang verhaal kort te maken: hou vol, Willy.
Hanneke
HI Hanneke ,
Zoals je zelf zegt , het belangrijkste is dat je nog steeds een uur kan wandelen .
En traag of snel , moeilijk of gemakkelijk , het geeft hoe dan ook altijd een goed gevoel .
gr , willy
Beste willy
wat ben jij geweldig bezig ik neem me pet ervoor af ,hardlopen heb ik nooit gekund tis bij mij altijd bij wandelen gebleven ,mijn respect heb je dat je het maar lang mag blijven kunnen doen
warme groet hes xxx
Het is een topprestatie die je geleverd hebt. Het zijn er niet veel die je nadoen, Willy.
Bewegen houdt je conditie goed op peil. Zelfs na diverse behandelingen heb je een goed niveau en een beter kwaliteit van leven.
Petje af!
Wow !!
Wat goed dat jij jogt. En zolang. En het hoeft toch niet hard te zijn he. Respect !
Ik zou ook graag weer kunnen hardlopen. Misschien ooit weer.
Wandelen is ook fijn en fietsen op de E bike vind ik super.
Lekker blijven bewegen.
groetjes Elly
Hoi Willy,
Ik ben erg achter en lees je zo graag. Ga je bijlezen!
Super dat jij jouw beschadigde chemo weer een heel eind op peil hebt! 10km in een dik uur is echt wel top op jouw leeftijd én gezien de omstandigheden. Dik trots op zijn!
Wat Hanneke zegt heb ik ook tegen mij gezegd. Niet vergelijken met 'toen', want dan trek ik 'nu' altijd aan het kortste eind. Met alles en dat zou erg verdrietig zijn. Die periode is er wel geweest natuurlijk en opstandig zijn ook. Maar nu zeg ik vaak tegen mij 'wat goed dat je dit nog doet én kunt met jouw kanker!' :-):-):-)
Lieve groetjes Hebe xx
wat goed dat je dit nog doet én kunt met jouw kanker!' :-):-):-)
Dat is inderdaad de goede instelling .
Maar helaas kan ik die instelling voor mezelf niet opbrengen .
IK ben 68 , da's toch nog niet zo oud . En die kanker is momenteel stabiel .Chemo is al bijna een jaar achter de rug , en na anderhalf jaar hormoontherapie zou je de nevenwerkingen toch ook wel gewend moeten zijn .
En dus verwacht ik eigenlijk dat ik in lopen toch nog wat vooruitgang moet kunnen boeken , gezien de moeite die ik ervoor doe .
En soms verbeter ik een beetje , en dan ben ik heel gelukkig . En dan heb ik weer periodes , zoals nu , dat ik na een paar uur rustig joggen al doodmoe ben .
En dan zijn we weer doodongelukkig ,denk ik dat ik al aan 't aftakelen ben .
Nu 't schijnt dat hormoontherapie sterk inwerkt op je gemoed , dat je d'r depressief van kunt worden , enz .
't Zal dat dus wel zijn .
Maar zo erg is het nu ook weer niet hoor . Ik heb het nu weer even van me kunnen afschrijven en dan voelen we ons op slag een stuk beter . 😊
Nog veel leesgenot , Willy
Ik heb je vaker gezegd Willy dat ik het een topprestatie vind hoever dat jij loopt,,,ik hou het nog geen 100 meter vol,wandelen wel hoor,, heb in week 17 nog op Fuerteventura 19 km gewandeld met mijn dochter van Costa calma (oostkust)naar de rotskust (westkust) 1 grote kale vlakte met zand stenen heuvels en dalen,,,,en een stuk langs de rotskust gewandeld dit kan ik wel uren volhouden,,, vlijmscherpe uitgesleten stenen,,hier moet je echt niet naar beneden vallen.
Ik heb deze week 5 jaar de behandeling ADT, afgelopen maandag 08-08 was het precies 5 jaar geleden dat ik pk heb,,,en heb net als Hanneke zegt altijd veel gesport en de oncoloog zei mij ook daar plukje nu de vruchten van. Maar joggen.... nee joh echt nooit wat voor mij geweest,,,,maar indoor sport ,,,( lees je vorige blog, "Dat vergeet je nooit meer") met name vechtsporten,,,op de andere lagere school werd ik bevriend met een jongen die aan judo deed,,,,mijn vader zei altijd al "waarom te je niet op voetbal, want je zit altijd bij de meiden ( m'n 4 zussen) ,, voetbal? Nee voetballen vond ik maar niks,,, m'n kameraad zei ,,waarom ga je niet mee naar judo,,,hmmm judo. ben al vaak genoeg afgeranseld dacht ik,,,anders ga je eerst kijken,,,,nou ik ben toen een aantal keren meegegaan,,en tenslotte toch maar meegedaan en ik vond het geweldig wat je allemaal leerde,,echt leuke trucjes,,,en had er plezier in en had ook nog eens talent ook deed ik er later een bokstraining bij in Winschoten (Bowi),,,alleen maar voor de conditie training,,want ook veel motorcrossers doen deze training puur voor hun conditie ,,met de judo examens sprong ik soms een band over totdat ik de bruine band had verdiend,,toen moest ik voor de zwarte band,,in die tijd werkte ik al en was vaak over ver,,in de kost zeg maar,,met judo zwarte band moet je eerst 100 punten behalen met wedstrijden,,dit lukte mij dus niet,,,,maar mijn zelfvertrouwen was ook enorm gegroeid heb dan ook zelf menig maal een collega geholpen die werd gepest,,,eens een Molukse jongen die gediscrimineerd werd door een 50 jarige collega,,,die hield geen blad voor de mond,,, waardeloos figuur,,,en heb hem op zijn gedrag aangesproken en dan volgen er ook andere collega's die zich anders ook omdraaien,,,later overgestapt op Kyokushin-kai-kan karate met budokai,,kort gezegd combinatie van karate en judo,,,,,,, misschien hier over later iets meer,,,ben nu op vakantie in Kroatië,,,,,,maar jij Willy jij doet het goed ,,,jaloers op jou man,,ik kan het niet💪👍🤗,
Hi Kettelak
Eigenlijk zouden we samen eens op stap moeten gaan , zo ergens in een louche buurt .
Als we dan een grote slechterik tegenkomen , dan kan ik hard weglopen , en jij begint er gelijk op te meppen .
Prima kombinatie voor twee ouwe kankerlijers , niet ?
Komt dus altijd goed .
😊😊
Hahahaha ja dat zou wat zijn Willy,,,de ene lokt het uit de ander knapt het op,,,ja prachtig ,,,net als het komische duo Bud Spencer & Terence Hill,,,,🤪👍 ja jij kan hard rennen,, hahahaha
Of the Blues Brothers... 😎
Geweldig, Willy! Hardlopen heb ik vroeger al eens gedaan, zonder veel succes overigens, en nu gaat dit niet meer, ik krijg direct pijn in de heupen...
Ik hou het bij fietsen. Doe ik al meer dan 40 jaar, en heb er, ondanks de PK, nog altijd plezier aan.
Maar ja, vroeger... spraken de dieren nog. Luik-Bastenaken-Luik, Ardennen, Franse Alpen. Ik heb het allemaal gedaan, ben er fier op en nu zijn dat mooie herinneringen. Nu is het fietsen in de wijde omgeving van de kerktoren en trachten te genieten.
En stress probeer ik zoveel mogelijk uit mijn leven te bannen.
Maar nogmaals, dikke proficiat met je hardloopprestatie!
Groetjes, Marc. 👍👍