Aan - uit

De afgelopen drie dagen ging het best wel goed. Maandag eigenlijk wat te lang gewerkt, ruim vijf uur. Wel moe toen ik naar huis ging, maar voldaan. Ook dinsdag en woensdag de vier uur dik gehaald. En vandaag stond het knopje op uit. Ik stel mij zo voor een aardlekschakelaar als je die wilt inschakelen en de storing doet zich nog voor. Je doet het knopje omhoog en met de zelfde gang is de stroom er weer af. Op zich wel fijn gewerkt, maar ik weet hoe het komt. Geestelijk teveel belast. Het is wat ik doe voor mijn werk, begeleiden, problemen oplossen, aansturen, uitleggen. En dat vaak in het engels.

Wat maakte het deze keer nou zo zwaar dat ik een "uit" dagje heb? Ik ga jullie niet vermoeien met een technische uitleg daarvan. Laten we het erop houden dat ik het koppie te zwaar belast heb. Ik denk dat het inherent is aan de aard van mijn werk. Soms moet je even doorhalen om de problemen handen en voeten te geven, zodat alle neuzen weer dezelfde kant op staan. Mijn werk leent zich niet voor een "morgen weer een dag" mentaliteit. Hoewel ik dat gelukkig met veel dingen wel kan doen, of aan mijn collega's kan overdragen. De kunst is nu in het vinden van mijn grenzen.

Ik stop met dit blog, morgen weer een dag!