Verwachtingen

Wij zijn gewend ons steeds een voorstelling van iets te maken. En dan valt de werkelijkheid mee of tegen, afhankelijk van jouw verwachting. Bij een ongeneeslijke ziekte is de truc om geen verwachtingen te hebben.

Het paradoxale aan mijn situatie is dat door de therapiepauze ik nu een heel eind opknap. Met Kerstmis zat ik in een rolstoel en nu kan ik alweer 5 kilometer wandelen. De embolieën zijn opgelost, de luchtweginfectie is over en de bloeduitstortingen door de vele spuiten zijn praktisch verdwenen. Sinds gisteren heb ik gehoorapparaten waardoor ik weer beter kan horen. En ik ben minder moe, slaap ook weer wat minder. Kortom mijn conditie verbetert.

Hoelang dit duurt weet niemand. We weten wel dat het verandert, maar dat geldt voor alles in het leven. We hopen natuurlijk dat deze opknapfase lekker lang duurt maar ik koester verder geen verwachtingen. Het leven is nu. Daar komt het op neer.

3 reacties