tussen hoop en vrees

wat is dit een k.t weekend 30- 12 de uitslag gekregen en nu maar wachten en malen hoop/vrees teleurstelling  waarom ik wat heb ik fout gedaan hoe gaat het leven eruit zien welk/traject werk enz.... pff ik word er zoo moe en verdrietig van damn ik dacht dat ik sterk was maar zo gauw er wat gebeurt kan ik meteen aan janken niet normaal maar we laten het maar gaan ik zou willen dat het nu maandag was maar ik ben ook enorm bang zo bang voor de uitslag want wat er ook uitkomt het traject zal vele malen zwaarder worden als het eerste.......en je kan niks machteloos en alles wat er vorig jaar is gebeurd komt wederom terug wat mis ik mama toch pff en dan moet je dadelijk weer naar hetzelfde ziekenhuis waar we vorig jaar nog met 3 en waren alleen nu met 2 en wordt vervolgd pfff

 

5 reacties

Lieve Skippybal. Ik had al zo met je te doen. Nu weer in die achtbaan. Wat ontzettend erg. Ik zou willen dat ik kon zeggen: wakker worden Skippybal, je bent heel naar aan het dromen. Maar het is dus echt. Wat zullen jouw gedachtes alle kanten op vliegen. Heel begrijpelijk dat jij je moeder nu zo mist. Weet niet of het je lukt. Maar hoop dat fietsen of wandelen wat afleiding geeft. Want hoe moeilijk ook je moet hier doorheen. Om jezelf niet helemaal gek te maken van twijfel en verdriet is afleiding toch het beste. Dat het voor jou maar snel maandag mag worden.

Lieve groet Dasje 🕯️🍀🍀🕯️🍀🍀🕯️

Laatst bewerkt: 02/01/2021 - 10:48