18-10-2017 - Operatie geslaagd alleen het zat wat tegen, mijn verhaal

Ik ben, zoals gepland donderdag 5 oktober geopereerd, schildklier totaal verwijderd, maar het zat daarna een beetje tegen.

De operatie op zich verliep naar wens en ik was zelfs de middag erop alweer thuis en voelde me ook redelijk oke. Wel moe want had in het ziekenhuis niet goed geslapen omdat er 1 vrouw naast me vreselijk lag te snurken. Vreemd genoeg had ik geen drain, alleen een wondpleister, terwijl er in de folder stond dat ik een drain zou krijgen. Maar het zag er zo goed uit dat ze een drain niet nodig vonden.

Maar op de avond van thuiskomst zat ik al weer in ziekenhuis op SEH omdat ik spiertrekkingen in mijn gezicht had. Wat kon duiden op calcium gebrek (twee bijkliertjes waren verwijderd en twee verplaatst en die werken nog niet goed, afwachten of ze uberhaupt gaan werken). Er was in ziekenhuis bij ontslag bloed geprikt en medicijnen mee gegeven, maar toch werd er voor de zekerheid maar even extra geprikt, waardes waren goed. Ook liepen mijn longen ondertussen vol slijm omdat ik niet goed door kon hoesten en ook niet meer mijn pufjes goed kon inhaleren (heb astma). Longprobleem werd beetje genegeerd, dus weer naar huis.

De dag erna begon de wond ineens dikker te worden en kreeg ik meer pijn. Eerste telefoontje naar spoedeisende hulp resulteerde in "klein beetje zwelling kan, neem wat extra paracetamol". Maar tegen de middag werd het onwelsgevoel erger en keel werd nog wat dikker. Weer gebeld en kon komen en ben uiteindelijk weer opgenomen. Aan het infuus met antibiotica want ontstekingswaarden waren gestegen. En verneveling voor mijn longen want ze waren toch plots bang voor een longontsteking.

De dag erna in het ziekenhuis zette plots mijn hele keel op met deel van schouders en kin!! Meteen arts erbij en die trok er wat pus uit en zei dat ze aan wondinfectie dacht en dat de zaak opnieuw open moest. Wat ochtend erop gebeurd is. Het was een enorme infectie maar alles is schoongespoeld en is er een drain geplaatst. Vanaf toen ging alles snel weer beter.

Na een week ziekenhuis ben ik sinds zaterdag weer thuis en krijg nu 2x daags wondverzorging van de thuiszorg, die de drain komen doorspoelen, dat gaat allemaal goed. Al heb ik wel wat last van de kleefpleister die gebruikt wordt om verband op zijn plek te houden. Morgen even bellen of ze iets anders hebben want poli afspraak is pas woensdag 25 oktober, dus ik moet nog een week met de drain. Gelukkig komt er al bijna niks meer uit en ben ook blij dat ie er nog zit, want ben sinds vandaag gestopt met de antibiotica en is wel fijn dat dat dan de boel niet helemaal dicht is. Want mocht het misgaan van binnen dan zal dat via het spoelen wel zichtbaar gaan worden.

Net voor mijn ontslag is er een gesprek geweest in het ziekenhuis met arts over operatie en vervolg traject. In het kort komt het hierop neer:

Er zijn 4 soorten schildklierkanker, ik heb de beste van de 4 qua genezing, de papillaire schildkliercarcinoom. In de hele verknobbelde schildklier is maar op 1 plek wat kwaadaardigheid gevonden. En ipv 3 cm was dat plekje maar 1.5 cm. Er zijn ook drie nabije lymfe klieren uit voorzorg uitgehaald waarbij in 1 een heel klein uitzaainginkje zat en in 1 andere een wat grotere. Verder zag alles er rustig uit. En zoals gezegd zijn er twee bijkliertjes gespaard gebleven, al hebben die wel een dreun gehad van operatie en de infectie, dus of en wanneer ze weer gaan werken, is niet bekend, ik slik wel wat extra calcium daarvoor.

Alle kanker is er nu grotendeels dus uit, alleen de restcellen moeten nu over 4 weken in de “bunker” met radio actief jodium vernietigd worden. Dit gaat plaatsvinden rond 2 november want er werd gezegd dat ze vanaf de operatie tellen.

Al met al is de prognose voor de toekomst dus op dit moment wel goed :D

Omdat ik nu zonder schildklier zit, ga ik tijdelijk "vertragen" (slomer worden, misschien wat haaruitval, meer moe, kouder hebben, tragere hartslag, dikker worden). Want ik krijg tot aan bunker geen medicijnen om schildklier te vervangen, omdat ik even juist geen schildklierhormoon moet hebben, wil dat radioactief jodium zijn werk kunnen doen. Na de bunker krijg ik wel de benodigde medicijnen zodat ik me weer meer normaal ga voelen.

Ik ben nu 13 dagen verder na de operatie en behalve moe van alle tegenslag voel ik nog niet veel bijzonders, maar ik roep maar niet te hard want dat kan zomaar gaan veranderen. Mijn wond/litteken trekt nog best wel maar merk iedere dag dat ik mijn hoofd steeds meer richtingen op kan bewegen.

Doe het thuis nu rustig aan, pak langzaam wel zo wat op in huishouden maar ga in middag nog wel wat rusten. Nu maar afwachten wat er verder gaat gebeuren.