40. Op herhaling...

Vandaag, de afspraak voor de cystoscopie en in tegenstelling tot de vorige keer, was ik absoluut niet nerveus voor het nogal onplezierige onderzoek. Vannacht heerlijk geslapen en met een gevoel van berusting en gelatenheid gingen we naar het ziekenhuis. Uiteraard liep de Uroloog weer ver achter op schema en normaal gesproken zou ik dan met de minuut zenuwachtiger worden, maar nu niets van dit alles.

Achteraf bezien 'wist' ik eigenlijk al wat ik vandaag bevestigd had gekregen? De afgelopen blaasspoeling die anders, pijnlijker voelde dan de voorgaande spoelingen? De pijnlijke plek in de blaas op de plaats van het litteken, de urine die een andere geur had gekregen dan gebruikelijk, waren dat de signalen die me lieten voelen dat het niet helemaal goed was en me als het ware voorbereidde op wat stond te gebeuren?

Achteraf kijk je altijd een 'koe in zijn reet', maar ik was niet verbaasd te horen dat er onrustige cellen in de urine waren gevonden. Niet lang nadat de scope was ingebracht, vonden we de herkomst van die cellen. In het litteken waarover de vorige keer toch wel twijfels waren, was nu heel duidelijk een klein poliepje te zien en volgens de uroloog was de omvang een kleine vierkante centimeter (wel knap voor een rond poliepje). Het goede nieuws was dat de rest van de blaas er rustig uitzag.

In het gesprek na het onderzoek bevestigde hij mijn voorgevoel dat regelmatige terugkeer van dit soort tumoren waarschijnlijk deel zal blijven uitmaken van mijn leven, maar hij verwachte niet dat deze nieuwe tumor dezelfde hoge gradatie zal hebben als de vorige. Als dit inderdaad zo blijkt te zijn, dan hebben de spoelingen toch heel goed werk verricht. Ook vond hij het 'positief' dat de nieuwe tumor op nagenoeg dezelfde plek was teruggekomen en omdat de rest van de blaas er goed uitzag, veronderstelde hij dat de 'onrust' zich vooralsnog beperkt heeft tot dit relatief kleine gebied.

Met diezelfde gelatenheid meldde ik me even later bij de opname voor een afspraak voor de Turt, die naar alle waarschijnlijkheid tussen nu en drie weken zal plaatsvinden. Op de terugweg naar huis, volgens plan een tussenstop gemaakt bij het tuincentrum en de auto volgeladen met prachtige heideplanten en dito besjes. En nu, terwijl mijn maatje de planten in de potten zet, zit ik te genieten van de zon en de kleurenpracht, want ik weiger me druk te maken over wat komen gaat.

Nog niet zo heel erg lang geleden werd mijn leven volledig beheerst en overheerst door kanker en dat laat ik nu dus niet meer gebeuren. Ik heb de draad van mijn leven weer opgepakt, ik leef weer, ik geniet weer en dat het hebben van kanker een onderdeel van mijn leven is geworden, dat is verdomd vervelend, maar niet langer meer allesbepalend voor mijn leven! Dus beste teamgenoten van de Alpe D'Huez, maak jullie geen zorgen want volgend jaar gaan mijn maatje en ik die berg op....al moet ik het laatste stuk gaan kruipen...boven kom ik!!!

De komende operatie bezie ik dan ook maar in het licht van de Alpe 'D Hues; 'als een voorgebergte van de alpen...!'

https://www.kanker.nl/rita1958/blog