Ik stel me voor
Hoi lotgenoten,
Ik ben een alleenstaande vader van 43 jaar, met een dochter van bijna 8 en een zoon van net 6.
Mijn vrouw is in 2023 overleden, op 35-jarige leeftijd. Onze kinderen waren toen 2 en 4 jaar oud.
In 2020, toen ze 32 was, kreeg ze de diagnose lymfeklierkanker, non-hodgkin grootcellig B-cellymfoom om precies te zijn. Na twee chemokuren en een CAR-T-immunotherapie leek het in 2022 even de goede kant op te gaan. Twee à drie maanden lang durfden we weer vooruit te kijken. Maar in het voorjaar van 2022 bleek dat de eerdere chemotherapieën leukemie had veroorzaakt, iets wat in 3% van de gevallen voorkomt.
Oooch, die lange wandeling achter de arts aan. Naar een privé kamertje... Mijn maag draait er nog van om.
Om de leukemie te behandelen kreeg ze opnieuw chemotherapie, gevolgd door een stamceltransplantatie. Uiteindelijk is ze aan de complicaties daarvan overleden. Haar nieuwe afweercellen keerden zich tegen haar eigen lichaam. Ze was verzwakt, uitgeput en had eerder ook een delier gehad. Ze overleed in het ziekenhuis, terwijl mijn schoonfamilie en ik bij haar waren. De kinderen waren thuis. Door morfine stopte ze met ademhalen.
Ze ze nog: "Mag ik gaan?" Ik wist niet wat ik moest antwoorden.
Ik ben elke dag bij haar lijk geweest, en heb geholpen met de lijkbezorging. Ze was al lang niet meer dezelfde, maar wat was ze nog mooi.
Nu zijn we drie jaar verder.
Ze was de liefde van mijn leven. Ik ben oprecht gelukkig met haar geweest. We waren diep met elkaar verbonden. Mijn leven, mijn identiteit, en onze dromen. Ze waren aan elkaar vast gegroeid.
En nu is ze weg, weg gerukt uit ons leven zeg maar. En dat heeft overal wonden of wondjes achter gelaten.
Bijv op mijn werk, daar ontmoet ik steeds nieuwe mensen. Ik leg uit waarom ik parttime werk en waarom ik soms wat teruggetrokken ben.
Bij familie en vrienden voel ik me vaak alleen. Ik merk dat ik niet meer kan meedoen met grapjes en dat ik de spontaniteit van vroeger kwijt ben.
Bij het sporten heb ik mijn verhaal juist niet verteld, omdat ik daar even gewoon mezelf wilde zijn. Dat is niet echt gelukt.
Maar het moeilijkst is thuis.
In het huis dat zij heeft ingericht. Waar onze kinderen hun moeder missen. Waar ik zo graag vaker een vrolijkere vader zou willen zijn. Waar ik iedere avond in een groot, leeg bed stap. Vroeger viel ik met een glimlach in slaap. Nu ga ik naar bed met een gemis en sta ik op met dat gemis.
Toch gaat het.
Ik krijg vaak te horen dat ik het goed doe. Dat ik een goede vader ben. Dat ik mijn werk, de zorg voor de kinderen, het huishouden en het sporten kan combineren.Ik ben trots op wat ik doe en hoe we als gezien met elkaar omgaan.
Maar de glans is verdwenen, en wat kan het nog steeds pijn doen.
Zelf kom ik uit een gescheiden gezin. Mijn vader zag ik niet vaak. Mijn grootste wens was altijd om mijn kinderen een warm thuis te geven. Dat zij nu hun moeder aan kanker zijn verloren, raakt me tot diep tot in mijn kern. Tot in het kleine kind dat ik zelf ooit was, en wat ik nog steeds in me heb.
Maar goed, zoals gezegd.. het gaat met ons.
We zijn er. We leven van dag tot dag. En ik hoop dat er ooit weer een moment komt waarop ik niet alleen overleef, maar ook weer echt kan floreren. Zoals ik ooit heb mogen doen.
2 reacties
Beste onbekende lotgenoot,
Ik herken het deels, maar zeker het, alleen voelen in gezelschap, en dat ligt vaak niet aan de anderen, maar aan de eenzaamheid die je in jezelf voelt, en dat is moeilijk.
Er is altijd wel iets dat zeer doet, dat je herinnert aan andere tijden, maar het is anders voor iedereen, ik heb mijn ervaringen van me afgeschreven via blogs, en soms via een gedicht, waarvan ik er twee wil delen
Het zijn donkere dagen, vol van verdriet
Maar bedenk, dat je ook in dit donker
het licht nog ziet.
Het licht van haar leven , wat steeds op jou heeft geschenen.
Haar toewijding en liefde, zijn niet zomaar verdwenen.
Dat stuk van jou, dat haar naam draagt.
Is het licht in het donker, dat nooit meer vervaagt.
Liefde, als een er niet meer is.
Het moment van afscheid, en dan het gemis.
Zoekend naar signalen, terend op de herinnering.
En telkens weer afscheid omdat je niet meer naast me loopt, maar me voorging.
Het gemis wat me telkens overvalt, als ik even tijd heb om me te bezinnen.
De pijn die ik dan voel, heel diep van binnen.
Het verscheurde gevoel, en dan weer terug naar de realiteit.
Een gevoel van, liefde, dat me telkens weer snijdt.
Liefde, als een er niet meer is, doet zeer.
Misschien dat het went, ooit, een keer.
Mijn oudste 7 blogs vertellen over mijn afscheid
Want ik heb geen afscheid gehad, behalve 2 regeltjes tekst in een boekje met Troostverhalen, waar ik niks mee heb.
Mijn leven is totaal veranderd, ik heb losgelaten op een bijzondere manier, en ik denk ook dat ons huwelijk daaraan bijgedragen heeft, ik hield zielsveel van haar, zij, niet van mij, ondanks dat ze iets anders zei.
Misschien dat, dat het makkelijker maakte, ik weet het niet, ieders verhaal is anders.
Mijn afscheidsgedicht is in het Engels geschreven, omdat ik mijn vrouw in Edinburgh losgelaten heb, haar tweede thuis
To me you are a Million things, in Time, in love in place
To me You are a Million stars, under which I stand and gaze
To me You are a Million miles, far away from me
To me You are a Million hugs and kisses, never more, to be
To me You are a Million memories, that forever stay with me
Je bent jarenlang een twee-eenheid geweest, voor mij 33 jaar, en ik ben nu een nieuwe twee-eenheid, ik heb geluk gehad, maar ook weer niet.
Ik zou willen dat ik iets kon zeggen waar je echt wat aan hebt, maar daar zijn geen woorden voor, althans, ik ken ze niet.
Mijn afscheid was heel bewust, in Edinburgh en op Kreta
Ook al ben je een manm toch krijg je een dikke knuffel, want soms is dat alles wat je nodig hebt.
🐻🐻🐻🐻🐻Peter
Beste lotgenoot,
Mocht je de behoefte hebben aan meer lotgenoten omgeving Amstelveen: Daar is pas geleden een groep opgericht speciaal voor nabestaanden met kinderen. Mocht je in Noord Holland wonen omgeving Heemskerk/ Alkmaar, hier is ook een lotgenotengroep 45 / 65 jaar; In augustus bestaan we een jaar en maandelijks organiseren we iets zoals vaak wandelen en soms varen/ bowlen bv. Mocht je belangstelling hierin hebben, stuur mij ern persoonlijk bericht.
Heel veel sterkte om door te gaan 🤎❤️
groetjes MarDen