Eenzaamheid

Als liefde zo diep zit, is het niet even iets, waar je mee om leert gaan.
In zekere zin, zul je jezelf terug moeten vinden, en met zoveel rouw, zul je hulp moeten zoeken.
Ik weet ook niet hoe dat je dat het beste kunt doen, maar ik heb geprobeerd, niet te kijken, naar alles wat er niet meer is, je kwijt bent geraakt, maar naar wat ik heb gehad, en dat is er nog steeds, het is niet alsof dat ineens niet meer bestaat.
Ik schreef laatst over het boekje, ik rouw van jou, het is niet zozeer een boek, maar een begin van een proces, met een aantal stappen, om met het verlies om te gaan.

Als er een ding is wat ik heb geleerd, is, dat je het uiteindelijk zelf moet doen, maar iedere hulp is welkom.
Misschien is het niet makkelijk, maar wel de moeite waard, ooit ben je weer Aart Jan, die terug kan kijken, op het moois, wat je gehad hebt, en ik hoop dat je de weg vindt.

Peter

Beste Aart Jan,

Wat je schrijft raakt me diep. Niet omdat ik precies weet hoe jij je voelt, want ieder verlies is uniek, maar wel omdat ik herken wat je beschrijft.

Toen mijn vrouw Doran overleed 1 jaar en 5 maanden geleden, voelde het alsof niet alleen zij wegviel, maar ook een deel van mezelf. De stilte in huis, het ontbreken van de dagelijkse gesprekken, niemand meer die precies begrijpt wat je bedoelt zonder dat je iets hoeft uit te leggen. Dat gemis draag je overal met je mee.

Je schrijft dat je wilt wegkruipen omdat niets helpt. Dat gevoel herken ik. In het begin dacht ik ook dat ik moest proberen het verdriet kwijt te raken. Inmiddels heb ik geleerd dat verdriet niet iets is wat je oplost of achter je laat. Je leert het langzaam met je mee te dragen.

Wat mij geholpen heeft, is accepteren dat rouwen geen rechte weg is. Sommige dagen gaan redelijk en andere dagen voelt het alsof alles weer opnieuw begint. Dat is normaal, hoe vreemd dat misschien ook klinkt.

Wees vooral niet te streng voor jezelf. Elf weken is ontzettend kort. De buitenwereld gaat vaak sneller verder dan je hart kan bijhouden.

Ik schrijf inmiddels al geruime tijd blogs over mijn eigen rouwproces. Niet omdat ik antwoorden heb gevonden, maar omdat het soms helpt om woorden te geven aan wat eigenlijk niet in woorden uit te drukken is. Misschien herken je jezelf in sommige verhalen. Je bent van harte welkom om ze te lezen.

Voor nu wens ik je vooral veel kracht toe. En onthoud: de liefde die je voor Melanie voelt, is de reden dat het zo'n pijn doet. Dat verdriet is uiteindelijk de keerzijde van een grote liefde.

Hartelijke groet,

Mike