Vrijbrief

Hadden we maar een vrijbrief voor het leven.
Wanneer je rugzak vol is, gaan we samen vrij uit.
Maar zo is het leven niet. 
En het is niet oneerlijk, want wat is eerlijk?
Het is pech, botte, botte bagger pech.
De cellen zien niet of iemand goed of kwaad is. Of hij vader is, gelukkig of ongelukkig is.
Ze gaan er groeien en zijn er dan gewoon.
De vrijbrief bestaat niet. Nooit niet.
En karma, ik doe iets aardigs dan komt het goede terug, het is onzin.

Het gebeurt gewoon.
Zomaar op een doodnormale zaterdag, weg toekomst, weg onbevangenheid, weg.

En we moeten door, de klok tikt door, want stil staan is geen optie.
Nooit niet.
Ik mis hoe het was, ik mis wat nooit meer zal zijn.
De vrijbrief.