Mijn eerste geschreven verhaal

Hoi lieve lotgenoten,

Vandaag waren we naar het zwembad met zijn drieën
In het dorp waar ik opgegroeid ben.
Er waren ook baby en peuter zwemlessen.
Allemaal de leeftijd van onze zoon.
En ik probeerde te genieten van de lach op zijn gezicht, en dan bekruipt mij een gevoel van jaloezie.
Ook ouders met kinderen, allemaal onze leeftijd, gesprekken over: gefeliciteerd met je tweede kindje enz.

Zelf gaan wij naar een heel klein zwembad met Max 8 moeders of vaders.
En daar zijn we de afgelopen tijd geweest, ook niks vertelt.
Wat heel fijn is want je bent dan gewoon.
Ik wil ook onbevangen met mijn gezin zwemmen, mij druk maken over de stomste dingen als welke kleur broek zal ik aan trekken.
Maar dat is niet meer zo.
Ik kan mij hoofd wel zo instellen dat ik kan genieten van het uurtje zwemmen, maar de jaloezie blijft.

Verder heeft de bedrijfsarts gebeld voor mij.
Ze belt mij over 8 weken pas weer.
Ze wist zelf niet wat ze moest zeggen.
Gelukkig zei ze dat.
Je kan beter zeggen ik weet niet wat ik moet zeggen, dan iets zeggen wat nergens opslaat.
En toch heb ik met mijzelf afgesproken dat elk antwoordt van vrienden, vriendinnen, kennissen, verre familieleden enz een blijk van waardering is.
Dat ze mee leven.

De licht puntjes van vandaag zijn:
    ⁃    Onze zoon zij zijn eerste volledige zin; Poes naar buiten.
    ⁃    De bedrijfsarts is aardig en zal mij niet onnodig lastig vallen en het mag allemaal telefonisch.
    ⁃ We kregen deze week een helium ballon in beer vorm, wat een pret!

Tot de volgende!