PRATENDE VALIUM
Pap ijsbeert door de ziekenhuiskamer. Nog even en ik lig onder het mes.
Mam is meer van de luchtige conversatie.
Mijn lieve schat houdt mijn hand vast.
Ik leg mijn hand op mijn buik en probeer naar mijn hand te ademen.
Vier seconden in, even pauze… twaalf seconden uit.
Ze ademt met mij mee.
Zachtjes knijpt ze in mijn hand.
De zenuwen razen steeds minder door mijn lijf.
Daar waar de Valium in gebreke blijft.
Een glimlach trekt als een schaduw over haar gezicht.
De luchtige conversatie verdwijnt naar de achtergrond.
2 reacties
Lieve Saviro,
Wat vind ik dit een aangrijpend stukje, Savriro. Ik voel de spanning door de woorden heen. Het ijsberen van Pap, de luchtige conversatie van Mam en dan de hand van je lieve schat die je vasthoudt en met je meeademt.
Juist die kleine dingen, dat zachte kneepje in je hand en samen proberen de ademhaling rustig te krijgen, zeggen zoveel. Ik kan me goed voorstellen dat de Valium daar even niet tegenop kan.
En dan die laatste zin… “De luchtige conversatie verdwijnt naar de achtergrond.” Ineens blijft alleen dat ene moment over.
Veel lfs, Frennie,
Heel veel sterkte, Savriro. ❤️
Hartelijk dank. Dit is achttien jaar geleden. Maar door het schrijven voelt het als gisteren.dank voor je begripvolle reactie. Met recht zijn het de kleine dingen…