KANKERZOOI(2010)
Daar lig ik dan, voor de zoveelste keer.
‘De volgende scan duurt vier minuten.’
Het geraas en gebonk gaat door merg en been.
Het metaal in mijn schedel wordt bijna uit mijn kop getrokken.
De liefde van zijn leven houdt mijn enkels vast. Haar zachte druk helpt mij herinneren.
Als geen ander heeft zij geleerd mij te verstaan. Ook toen ik nog niet kon praten.
Op sterven na dood was.
Zij was mijn spreekbuis naar de buitenwereld toe.
Duim omhoog was ja, duim omlaag was nee.
Straks rijden wij samen weer naar huis.
Eten biefstuk met patat.
‘De volgende scan duurt twee minuten.’
Ik vouw mijn handen samen en tel af.
2 reacties
Thats the spirit! Eerst hulpeloos op je rug liggen, waarschijnlijk met oordopjes in en koptelefoon op. En telkens weer "de volgende scan ..." en dan meetellen om de tijd te doden en niet na te hoeven denken. En dan als een soort beloning ... biefstuk met patat! Klinkt super lekker!
Later, Peter
Lieve Savriro,
Ik lees het en hoor het bijna zelf.
Dat tellen.
Dat wachten tot het voorbij is, terwijl je lichaam iets anders vertelt.
En toch zit daar ook iets zachts tussen al dat lawaai.
Iemand die blijft.
Iemand die je al kende voordat woorden nodig waren.
Bizar hoe zo’n moment tegelijk zo groot en zo klein kan zijn.
Vier minuten die eindeloos duren,
en daarna gewoon weer naar huis.
Biefstuk. Patat. Alsof het leven zichzelf weer oppakt.
Ik hoop dat de scan stil genoeg was om het vol te houden.
En dat “samen naar huis” vandaag het enige is dat telt.
Heel veel sterkte
Frennie