EIGEN REGIE
EIGEN REGIE
Hoe houd je de regie over je eigen leven?
Meer en meer mensen worden geconfronteerd met de vergankelijkheid,
hebben last van een haperend brein, worden bedlegerig.
Oudere mensen wonen steeds langer thuis, gewend als ze zijn aan de structuur van hun dagelijks leven. Maar ook jongere mensen, in de kracht van hun leven,
die in de rolstoel belanden. Zoals ik zelf aan den lijve heb ondervonden.
Plots lag ik naakt op de Douchebrancard, werd ik door mijn vader gewassen,
zoals toen ik nog klein was. Of had ik een ongelukje in bed.
Mijn bed werd verschoond door een doorgewinterde verpleegkundige, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Type: haar op de tanden.
Ik schaamde mij dood, maar maakte er maar een grapje van.
Mensonterend en toch.
Ik moest mij overgeven aan de omstandigheden.
Dat ik niet langer aan het roer stond van mijn eigen leven,
was minder van belang dan voorheen.
Geluk bestond bij de gratie van mijn voortbestaan.
Ambities,idealen; waren van ondergeschikt belang. Ik was nooit of te nimmer bang. Zelfs al hing ik als een pasgeboren baby in de draagdoek van de tillift.
Tranen in de ogen van vrienden, artsen zagen het somber in.
De regie was ik volkomen kwijt. Als een blad in de wind, was ik volkomen overgeleverd aan de omstandigheden.
Desondanks was ik zo blij als een kind, dat ik nog in leven was.
Mijn lieve schat in de ogen kon kijken. Vader, moeder en zus.
Het was liefde in de overtreffende trap.
Maar ik was nog relatief jong en mijn geliefde stond naast mijn bed.Tranen in de ogen.
Wat als het een onomkeerbaar proces is?
Je lichaam steeds ouder wordt, je getroffen wordt door de ziekte van Alzheimer en
de liefde van je leven reeds is heengegaan
Tot overmaat van ramp wonen de kinderen niet om de hoek.
Elke vorm van hoop vervlogen is.
Hoe houd je dan de regie over je eigen leven?
Als therapeut kan je niet altijd wat doen, hoef je niet altijd wat te doen.
Kan je ook als therapeut, hulpverlener in de breedste zin des woords;
de regie loslaten?
Een ieder van ons wordt vroeg of laat geconfronteerd met machteloosheid.
Mijn leraar van de opleiding haptonomie omschreef het als volgt:
‘Ware troost is het delen van machteloosheid.’