Het reguleren van emoties.
.
Ik kan tegen iedereen zonder een huilbui te creëren antwoorden, als ze vragen hoe het gaat .
Todat iemand het ziet en weet dat je je best doet om emoties te onderdrukken en vraagt , maar hoe gaat het nou echt ? .
Wat ik voel op zn moment:
Volle uitlating van alle emoties.
Ik begin te huilen , stotteren , kom niet uit mijn woorden en weet precies wat aan de hand is maar eigenlijk ook niet , ik verlies controle.
Verdriet omdat ik overvallen wordt door al mijn emoties . Boos omdat ik dit niet kan verwoorden , Bang dat ik dit niet snel onder controle krijgt wat zich resulteert in het feit dat ik me schaam .
We weten inmiddels allemaal dat schaamte niet hoeft ...dus dan word ik weer boos dat ik dit gevoel toch niet los kan laten , weer bang dat ik het niet snel onder controle gaat krijgen en hierdoor alle emoties weer samenkomen , begin te huilen want ik ben weer eens verdrietig dat ik me zo voel .
na z'n bui zit ik weer te giechelen , zal wel opluchting zijn dat het eruit kwam .
Vergeet de whappie momenten niet ! , gewoon niet meer weten wat je ging doen of pakken en dan maar ergens anders mee verder gaan of iemand strak aan kijken en gewoon het hele gesprek niet meekrijgen , ik zat blijkbaar met m'n hormonen in de wolken .
Mijn vraag:
Wordt het in de loop der tijd vanzelf makkelijker ? Of heb je hulp gekregen, zoja van wie ?
Graag hoor ik jullie ervaringen !
Ik ben Kelly 40j . Vorig jaar juni en okt geopereerd. Eierstokken en blinde darm verwijderd. Diagnose minuscus borderline tumor aan li eierstok ( niet goed /niet slecht) , rechter eierstok zat gelukkig een goedaardige tumor . Blinde darm uit preventie weggehaald.
Sinds december aan de hormoon therapie, 3 maanden geleden estradiol pleister verhoogd naar 75 en overstap van medicijnen van utrogestan 100 mg naar duphaston 10 mg ivm zware aanhoudende bloedingen.
Voor het eerst afgelopen week weer krom gelegen vd pijn aan mijn baarmoeder icm menstruatie cyclus , hiervoor ga ik nog een afspraak maken , er is al bekend dat de etterbak myoom nog op mijn baarmoeder woont !
Alvast bedankt ,
2 reacties
andere kanker, andere problemen... wel leer je met verloop van tijd er mee omgaan.
Ik kan me voorstellen dat met het verwijderen van je eierstokken je hormonen ook helemaal uit balans zijn... dat maakt het denk ik nog heftiger...
In ieder geval een dikke knuffel! Ik hoop dat je het forum hier ervaart als een warm bad waar je jezelf mag zijn en ook al hebben we niet de zelfde kanker, we begrijpen de wir war aan emoties wel.
XX
In het AvL is er een Centrum voor Kwaliteit van Leven. Jij wordt niet hier behandeld maar in een regulier ziekenhuis. Toch zou ik vragen bij de specialist wat zij kunnen bieden aan psychische ondersteuning. Is er daar niets, dan zou naar de huisarts gaan en vragen om psychologische ondersteuning. Kijken wat er mogelijk is. Het kan enorm opluchten er over te praten. Ik weet niet wat je soort kanker is, maar ik denk dat je ook kunt bellen met de Stichting Olijf. Lotgenotencontact is sneller geregeld dan een psycholoog. Je schrijft dat je hormoontherapie krijgt. Ik weet niet of je de hormonen juist worden toegevoegd of geremd, omdat je bijvoorbeeld genetisch drager bent van BRCA1/2. Maar logisch dat je uit balans bent. Door de gebeurtenissen alleen is al logisch maar door de veranderde hormonenbalans ook. Misschien is de dosering aan te passen? Het kan overigens geen kwaad om je niet alleen op jezelf te concentreren (is soms moeilijk, ook voor mij). Iedereen krijgt in het leven te maken met kanker. De helft van de mensen krijgt het en de andere helft maakt mee dat een dierbare het heeft. Ik lees jouw verhaal en ik zou willen dat jouw verhaal het mijne was! Ik ben bezig hartstikke dood te gaan aan eierstokkanker, dat is uitgezaaid naar de longen, lymfen, alvleesklier, buikvlies, darmen, etc. Ik ben uitbehandeld.