Van supergezond tot nadenken over de dood in een paar weken

En plotseling voelde ik iets in mijn lies, terwijl bovendien mijn rechterbeen wat dikker werd. Huuuuhhhhh??? Op 1 april, slechts 5 dagen na de vondst in mijn lies, bezocht ik mijn huisarts, die na onderzoek bromde: had je niet wat eerder kunnen komen?
Nou nee, dokter, ik kan toch met iedere bult bij jou op de stoep staan? Bovendien moet ik eerst langs jouw telefoniste om jou überhaupt te spreken te krijgen. Er is ook een noodnummer Eddy, dan ben je een kwartier later bij mij of ik bij jou. En dat had ik moeten bellen?????

Een uur na het bezoek zat ik met Toos, mijn vrouw, op de spoed van het Martiniziekenhuis in Groningen, waar blijkbaar mijn komst ruim was aangekondigd, want ik kon zo doorlopen naar de bloedafname en de echo. Daarna begon het lange wachten, dat dan weer wel. Tegen twee uur ’s middags het gesprek met een internist en een arts in opleiding. Laat ik maar met het ergste scenario beginnen, zei de internist ernstig, maar we denken aan lymfklierkanker en wel een agressieve vorm. Nou dat zal toch wel wat meevallen, sputterde ik nog wat tegen. Nou nee dus. Nog geen vier dagen later werd er een biopt uit mijn lies gehaald en weer drie dagen later onderging ik een pet/ct scan. En nog voordat ik hierover met de hematoloog in gesprek kon, stond het al in mijn medisch dossier. En wat doe je dan? Lezen, informeren, je druk maken, vriendinnen van dochters, die in de medische wereld werken, worden benaderd, kortom alles wat je fout kunt doen, maar in paniek doet, doe je.

Het gesprek met de hematoloog maakte ons duidelijk, dat ik te maken had met waarschijnlijk een acute, agressieve vorm van lymfeklierkanjer zonder (voorlopig) uitzaaiingen naar andere organen. Maar haast is geboden en ……zorgvuldgheid. De biopt gaf onvoldoende informatie en er volgde een kijkoperatie om meer weefsel te verzamelen. Na onderzoek vond men het nodig ook het UMCG in te schakelen om nog zorgvuldiger tot een diagnose te komen. Inmiddels was het 3 mei en mijn been werd dikker en meer gespannen. Mijn hematoloog stelde een prednison kuur voor met opname in het ziekenhuis om het been wat te ontspannen. Als patiënt zeg je overal ja op. Waarop zou nee ook gebaseerd zijn? Een weekje ziekenhuis volgde met een stootkuur van 100 mg prednison dagelijks. Het hielp mijn been nauwelijks, wel was het een gezellig weekje op een leuke zaal. De humor en vrolijkheid die je met elkaar als kankerpatiënten kunt hebben, klinkt ongelofelijk, maar geloof me, het was een fijne week. Aan het eind kwam de hematoloog en maakte duidelijk dat hij niet wilden wachten en snel wilden beginnen met chemo. Klonk toch als een alarmbel. Ik mocht die vrijdag naar huis om mij die maandag erna 12 mei om 9 uur te melden voor de eerste kuur om op die manier het grootcellig B cel lymfoon te gaan bestrijden in principe 6 keer met drie weken tussen elke kuur en na 3 kuren een pet/ct-scan om te ontdekken of de kuur werkt.

Ik schrijf deze blog twee weken na mijn eerste immuno/chemotherapie. De eerste 5 dagen kreeg ik nogmaals 100 mg prednison per dag, waardoor je schijnbaar toch beter voelt dan dat je werkelijk bent. Het eerste weekend lag ik twee dagen als een dweil in bed om daarna weer op te krabbelen. Een beetje als voorspeld volgens het meegekregen handboek. Ik heb nog iets meer dan een week te gaan voor ik opnieuw een halve dag aan het infuus moet hangen. Het gevoel dat mij momenteel beheerst is het gevoel van machteloosheid. je overgeven aan deskundigen op het gebied van de lymfeklierkanker en vertrouwen op je eigen lijf, dat tot voor kort mij nooit in de steek liet. Als 75 jarige kan ik terugkijken op een rijk, gelukkig en sportief leven. En natuurlijk wil geloven in een goede afloop, maar ben toch ook gewoon samen met Toos bezig met mijn eventuele einde. De levenscirkel is best wel bijna rond en natuurlijk hopen we op meer, maar we bespreken alle scenaio’s.