En weer door!

Er is maar één woord voor 2025: een kutjaar, nou ja, dat zijn twee woorden. 

Ik was acht maanden lang ziek zwak en misselijk en niet eens altijd door de kanker. Daar begon de ellende wel mee. Oplopende bloedwaarden en botpijn in m'n rug en borst. Later bleek ik met 'n gebroken rib rond te hebben gelopen. Uit de onderste rugwervels werd bot weggevreten door kankercellen. Ik verrekte van de pijn, ondanks m'n hoge pijngrens. Zelfs oxycodon hielp niet dus ging ik anderhalve maand aan de fentanylpleisters. Pas tijdens het afbouwen bleek dat ik echt een opiaat had gebruikt: ik kreeg afkickverschijnselen. Twee waren het ergst, ik verloor mijn smaak en ik verloor poep. Hier later meer over.

De nieuw ingezette behandeling leverde een bijzonder resultaat. Mijn nierfunctie holde achteruit en m'n HB hing op 5. Ook mijn hart was niet happy. Ik werd een week lang opgenomen om opgekalefaterd te worden. Met bloedtransfusies, een infuus met plasmiddel (ik had 8 kilo vocht weten te verzamelen) en zelfs een shot chemo tegen al m'n principes in, lukte dit. Ik was een week thuis, daarna ging ik weer voor 'n week het ziekenhuis in. Dit hoorde bij de behandeling die mij ècht moest gaan helpen. Achteraf lijkt die week op een soort spa, een verwenweek. Ik reageerde prima op de nieuwe injecties, wist mijn naam en de datum nog (had helemaal fout kunnen gaan in de hersenen was 't risico) en ik mocht om de andere dag naar buiten. Ik spendeerde veel tijd in de fitnessruimte, ja dit was nog es een ziekenhuisafdeling. Het eten was goed, al lustte ik helaas weinig en je kreeg tussendoor proteïne reepjes en drankjes voor de spieropbouw.

Na die opname moest ik elke week een injectie halen. De kanker was in no time onder controle. Wat echter bijna vijf maanden lang niet onder controle te krijgen was, was mijn stoelgang. Constant diarree, onaangekondigd en dus niet op te houden. Ik heb dit als bijna traumatisch ervaren. Met een luier om leven stond in mijn levenseinde documenten als het einde; als het zover komt, spuit mij dan maar plat. Dus ik kwam nergens meer, moest ook mijn hond grotendeels door anderen laten uitlaten en mijn huis door anderen laten schoonmaken. Naast de diarree kreeg ik blaasontstekingen en ik werd op m'n 70ste weer ongesteld twee weken lang. Onderzoeken door artsen van de afdelingen MDL en Gynaecologie wezen uit dat het hier over bijwerkingen ging, fysiek mankeerde ik niets. Dus hoewel de kanker allang in slaap was, sliep ik slecht door de bijwerkingen. 

Eind december waren ze opeens weg. Ook de achteraf bezien gekste, dat verlies van smaak. Kwam dus niet, net als de diarree, alleen door de afbouw van fentanyl. Soms zou ik nu nog willen dat ik door de supermarkt kon lopen zoals vorig jaar. Misselijk, totaal geen idee wat te eten en met rare artikelen in je tas thuiskomen. Slaatjes kon ik pap van op. Alleen blikjes worteltjes doperwtjes vormden mijn groente intake. Chocola smaakte naar benzine of iets chemisch. Chips gingen er wel in maar ik deed drie dagen met een zak. Koffie, thee, ik moest er niks van hebben en raakte bijna verslaafd aan de cola, met suiker. Een slokje zou goed zijn tegen de misselijkheid, maar oh wat vond ik die cola lekker. Had in geen tientallen jaren frisdrank gedronken.

Ik ben op dit moment voor 95 procent hersteld. Sport weer thuis en in de sportschool en m'n hond weet weer dat ie met míj́ moet meelopen in plaats van met die aardige mevrouw waar ie heel vaak was. Die vijf procent is de verandering in mijn spijsvertering. Ik ben en blijf gevoelig voor een aantal voedingsmiddelen, groentes en fruitsoorten. Dit was ik nooit eerder, maar ach ik leef er goed mee. Tussen m'n oren hangt nog steeds een zweem van angst voor 'ongelukjes'. Goeie ervaringen verdrijven die angst vast mettertijd. Ik geniet van mijn nieuwe figuur, minus 6 kilo sinds vorig jaar en doe mijn best dit vast te houden. Dat ik alles weer lust is in dit geval niet echt een voordeel. Dit jaar 2026 wordt het jaar van de discipline maar zeker ook het jaar van het leven.