Vechten!

‘Ik vind het zo goed zoals jij met je ziekte omgaat!’
‘Hoe bedoel je?’
‘Nou zoals jij je ziekte hebt overwonnen.’
‘Overwonnen? Ik ga dood aan deze ziekte.’
Zoals zo vaak voel ik mij de spelbreker. Ik moet niet zo pessimistisch doen, het valt toch allemaal wel mee.

‘Wie weet hoe wij later zijn als we de 80 naderen.’
‘Dat ga ik niet meemaken, tegen die tijd ben ik al lang dood en begraven.’
‘Ach, dat weet je niet. Er kan zoveel tegenwoordig.’
‘Ja en sprookjes bestaan, ’s nachts wordt onze tuin bevolkt door elfjes en kabouters.’
Weer ben ik degene die de stemming verpest. Waar heb ik het over? Uitgezaaide borstkanker? Daar hoef je helemaal niet aan dood te gaan, geen rottige aftakeling met een moeizame terminale fase. Nee joh, kop op, we hebben allemaal wel eens wat.

‘Hoe is het met je?’
‘Geen idee, binnenkort heb ik weer een controle, dan hoor ik hoe het met me gaat.’
‘Maar hoe voel je je?’
‘Moe zoals altijd.’
‘Je ziet er goed uit hoor.’
Uit de veelbetekenende blik maak ik op dat ik mij geen zorgen hoef te maken. Ik zie er goed uit, voel mij goed en dat ik zo moe ben, acht dat hoort erbij. En niet vergeten: ik word ook een dagje ouder, hebben we allemaal last van hoor.

Sinds kort hangt in onze wijk een grote reclameposter met de slogan Love life Fight cancer geïllustreerd met een grote vuist. Het ‘gevecht’ betreft hier het doneren van geld voor wetenschappelijk onderzoek, liefst in feestelijke stemming. Het is goed dat er zulke acties gevoerd worden maar waarom toch die juichende heroïsche slogans? Het geeft zo’n verkeerde indruk. Als je maar blijft vechten! Optimistisch blijven! Er zitten vast ook positieve kanten aan! Je kunt het! Moedig voorwaarts! Het is allemaal goed bedoeld maar ik word er zo moe van.