Twilight zone

Inmiddels 6 bestralingen achter de rug .

De eerste echte week geheel uit mijn normale ritme .

Ben ziek maar voel me niet ziek en door deze behandeling kan ik me zieker gaan voelen .. Had me ook vergist in het soort tumor dat ik heb .Ik dacht een T1 maar die hadden ze al bij het darmonderzoek opgeruimd . Vecht nu tegen een T3 met een uitlopertje .En nog steeds ben ik er erg nuchter onder .  Mensen om me heen schrikken nog steeds harder dan ik .. Omdat ik me nog steeds ok voel .

Vind het alleen wel gedoe .. elke dag half uur heen half uur terug naar de bestraling, denken om op tijd pillen te nemen met ander eten . 

Over de vraag waarom kan ik me ook niet druk maken . Ik heb geleefd en en er ook van genoten. Wel was ik al een lange tijd aan het ontspullen met in de gedachte dat als er wat met mij gebeurt dat ze weinig op te ruimen hebben . Zou ik het dan over me afgeroepen hebben ...

En dan in het ziekenhuis wachten in het voorportaal op de taxi , wat daar allemaal zit aan oude en versleten mensen ... echtparen die hun frustratie op elkaar botvieren .

Oud en afhankelijk dat lijkt mij vreselijk ..

Als ik geen kans op genezing had zou ik er nog een klein extra feestje van maken en dan van deze planeet verdwijnen ..

Dat is natuurlijk anders als je kinderen en kleinkinderen hebt . Dan wil je zolang het kan erbij zijn natuurlijk ..

Ondanks mijn zegeningen vind ik deze wereld erg ingewikkeld en zorgelijk . Dreigende oorlog , noodpakketten .. en wat mensen elkaar toch allemaal  aandoen deze dagen ... Is dat door social media ...nieuws dat op ons afkomt ...??

Tot die tijd is het ondanks gedoe vind ik  toch nog elke dag een feestje eigenlijk ..  Zou er toch zin zitten in deze reis . Een verborgen boodschap? 

Eerst maar weer eens weekend . Even niks hoeven ...ook een feestje ..

Groetjes ...