Scans, controles , hoe gaat het nu?

Het is alweer een tijd geleden dat ik een blog heb geschreven, dus het leek me goed om even een update te geven over hoe het nu met mij gaat.

Mijn dochter is inmiddels 11 maanden oud, en met haar gaat het gelukkig heel goed. Ze is een gezond en vrolijk meisje. Zoals het er nu naar uitziet, heeft ze geen schade overgehouden aan de chemotabletten die ik in het begin van mijn zwangerschap heb moeten slikken.

En hoe gaat het met mij? Naar omstandigheden gaat het redelijk. De neuropathie is er nog steeds en helaas is die na mijn zwangerschap niet beter geworden eerder het tegenovergestelde. Ook blijf ik veel vocht vasthouden en mijn gewrichten doen regelmatig pijn. Dat alles beperkt me in het dagelijks leven, en ik merk dat ik dat mentaal soms best zwaar vind.

Omdat ik me na mijn zwangerschap eigenlijk slechter begon te voelen, heb ik eind december aan de bel getrokken bij het UMCG. Op 2 januari ben ik volledig gescand met een PET-scan en kreeg ik een extra CT-scan van mijn longen en buik. Daaruit kwam naar voren dat er een plekje van 3 mm op mijn longen zit. Wat het precies is, weten ze nog niet. Het lijkt iets onschuldigs, maar zekerheid is er niet. Op 1 juli krijg ik opnieuw een CT-scan om het te controleren. Die onzekerheid brengt spanning met zich mee, dat merk ik wel. Tegelijkertijd ben ik ontzettend opgelucht dat er in de rest van mijn lichaam niets is gevonden en dat mijn borsten nog “schoon” zijn.

Sinds ik moeder ben, merk ik dat het mentaal soms zwaarder voelt. Ik ben wat onzekerder geworden en vertrouw mijn lichaam minder dan voorheen. Ook vind ik het lastig dat werken er voorlopig niet meer in zit en dat de afkeuring via het UWV in gang is gezet. Daarom heb ik hulp gezocht bij Het Behouden Huys in Haren, waar psychologen werken die gespecialiseerd zijn in de begeleiding van (ex-)kankerpatiënten. Op dit moment sta ik nog op de wachtlijst.

Een paar maanden geleden ben ik ook naar het Martini Borstcentrum gegaan vanwege het vocht dat ik blijf vasthouden. Dat blijkt een veelvoorkomend probleem na de behandelingen die ik heb gehad. Van daaruit ben ik doorverwezen naar de Braamkliniek, omdat er vermoedens waren dat mijn aderen beschadigd zijn door de chemotherapie. Dat blijkt inderdaad zo te zijn. Daarom word ik eind juni geopereerd aan mijn rechterbeen. Hopelijk kan mijn bloedsomloop daarna beter zijn werk doen, wat mogelijk ook de pijn wat vermindert. De neuropathie zal daarmee niet verdwijnen, maar gelukkig wordt die er in ieder geval niet erger door.

Daarnaast heb ik besloten om, als het mogelijk is, na de zomer een operatie aan mijn andere borst te overwegen. Hoewel ik van mezelf een volle cup heb, is er aan één kant tijdens de operatie bijna 13 cm weefsel weggehaald. Na mijn zwangerschap merk ik dat het verschil duidelijker zichtbaar is geworden. Ik ben er niet onzeker over, maar het is wel onpraktisch — bijvoorbeeld met het dragen van bh’s. Ik ga binnenkort in overleg om te kijken wat de mogelijkheden zijn.

Op 1 juli staat de CT-scan van mijn longen gepland en eind juli krijg ik weer een MRI van mijn borsten. Daarna zal ik opnieuw een update geven.

Voor nu is dit waar ik sta stap voor stap, met ups en downs.