Doing our homeworks together

Vanmorgen opnieuw misselijkheid, benauwdheid, kwetsbaarheid en tranen.

Hij vroeg zich af wat hij nog moet doen “om te laten zien” dat hij tevredenheid, eer, moed en trots heeft — in plaats van alleen maar pijn, leegte en ziek-zijn.

Ik vertelde hem dat hij dat helemaal niet hóéft te willen laten zien. “Als je je niet goed voelt, hoe kun je dan glimlachen of nog iets ondernemen?”

Maar misschien…

"Tevredenheid, eer, moed en trots zijn gevoelens die vanbinnen leven. Misschien gaat het er niet om ze te tonen, maar om ze vanbinnen te blijven voelen en te geloven — en die positieve gedachten vast te houden, ook als er straks misschien weer meer pijn komt."

"Tot de laatste seconde. Tot het moment dat je voor de laatste keer je ogen sluit."

"Is ‘happy death’ nog mogelijk naast pijn en verdriet, denk je?"

"Je blijft altijd mijn action man. De action man hoeft niets meer te bewijzen. Wij zijn al zó trots op hoe lang je dit hebt volgehouden — met alle medicatie, bijwerkingen en alles wat erbij kwam kijken.

We zijn zo trots op je. En we zijn zo blij met je.

Voel je dat ook?"

Hij pakt mijn hand en laat de tranen komen. Ik geloof dat het dankbaarheidstranen zijn.

En even terug naar gisteravond…

Na een kots-sessie waren we allebei angstig en moe. Hij viel in slaap. Ik nam mijn boeken en laptop mee naar bed om te studeren.

Hij werd rond 22:00 wakker en studeerde met me mee tot 00:30.

Een heel jaar ziek-zijn. Hij is op. Maar hij was blij dat hij samen met mij kon studeren.