Happy Death Day?

Oi! En nu ziet mijn geestesoog een tafel met taart en kaarsjes. Na het uitblazen daarvan is het donker en de gelukkige(?) verlaat de kamer. Iemand doet het licht aan. De stoel is leeg.

Oefenen in verdriet doet zeer.

Inderdaad.
Na het uitblazen van de kaarsen
is het donker.

Maar iemand doet het licht aan,
of steekt een nieuwe kaars aan.
En er is weer licht.

Zodat we elkaar kunnen aankijken,
en de stoel kunnen zien
waar jij zo graag zit.
En ineens voelen we het:
de sfeer om jou,
de eer je te hebben gekend,
met je te hebben meegelopen,
zij aan zij,
op jouw weg
en de onze.

Misschien sterft het lichaam.
Maar onze geest kan blijven groeien samen.

En de ziel sterft niet.
Zij blijft.

Denk ik…

Ja idd we vieren dat we geboren zijn en dus jarig ,dus mag de dag waarop we dood gaan ook gevierd worden en niet omdat iemand er niet meer is ,maar juist  omdat de sterfdag ook een belangrijke dag is om te danken dat er iemand in ons leven was waarvan we gehouden hebben en dankbaar dat diegene er was 💜🕯

Dág partner (voortzetter vind ik mooier) van Mart, ik ben een nieuwsgierig mens en dacht eens even kijken bij de beste man.

Binnen mijn (Ned. Ind ) cultuur is het gebruik om na de uitvaart/crematie en de condoleance de avondmaaltijd te nuttigen met de dichtst bijstaande familie en vrienden. Met idd die lege stoel en gedekte plaats aan tafel.. Een glaasje proosten, verhalen vertellen, soms een stilte die niet ongemakkelijk is, enz enz. Dan na 3 maanden weer zoiets, wie komen wil is welkom. Precies 1 jaar na overlijden wederom. Je viert met elkaar het overlijden, de overgang van leven naar dood. De eeuwigheid. En het helpt. Samen zijn met dié mensen die je partner na staan, net als jij, het helpt je in je rauwe rouw. Voor een ieder aanwezig op diens eigen manier.

Na dat eerste jaar is het grootse van dit alles voorbij. De groep  die komt wordt kleiner. Je nodigt ook niet meer  uit want: Het leven gaat verder,  we vieren binnen een steeds kleinere groep die "jaardag". De lege stoel, wel gedekt voor degene die er niet meer is, een soort van liefde betoon. 

Het jezelf bewust maken van het vermissen van je geliefde werkt helend, is mijn ervaring. Even die paar uur van weten: het is echt voorbij, het zichtbaar maken van je rouw voor jezelf, voor die paar uur mag je het openlijk voor jezelf voelen. Dat verdien je, rouw voor jezelf omdat je iets zo kostbaar verloren hebt. Terwijl je ook  tegelijkertijd zo blij kunt zijn dat je hebt genoten van de tijd samen. Rouw is een raar fenomeen.

Ik wens je nog  goede dagen én goede nachten toe. Wees ook lief voor jezelf, denk ook om jezelf. Er is geen perfecte manier van "laatste dagen, weken, maanden, dagen, nachten" op weg naar het sterven toe. Er is alleen het beste willen geven en niet alleen voor Mart maar ook voor jezelf. Jij mag namelijk óók ontvangen he?

Liefs.

Dag Snorty: 

Dat klinkt mooi! Dankjewel voor het delen! M en ik hadden vaker over jullie gehad afgelopen jaren...

Love.

Drie keer per jaar onderneem ik iets ter nagedachtenis: met zijn verjaardag, onze trouwdag en zijn sterfdag. 

Op zijn sterfdag vieren we het (te korte) leven wat hij heeft gehad, drukken we altijd even op de stopknop en nemen we tijd voor onszelf. En vaak gaan we ook even op pad om onszelf af te leiden (naar een kabouterbos bijvoorbeeld). Samenzijn is op zo'n dag belangrijk en fijn.