Happy Death Day?
We worden één keer geboren.
Daarna oefenen we het vieren van onze verjaardag.
Elk jaar opnieuw.
We kijken ernaar uit.
We plannen het samen
aan de eettafel.
Het is jouw speciale dag.
Wat gaan we doen?
Waar gaan we heen?
Wat wil jij?
We herhalen dit ritueel zo vaak
dat het vanzelfsprekend wordt.
Maar wat met de dood?
We gaan één keer dood.
Is dat niet óók jouw speciale dag?
Hoezo vieren we die niet?
Hoezo plannen het niet
elke jaar samen
aan dezelfde eettafel?
Hoezo voelt het als een taboe,
terwijl zovelen die we liefhebben
ons zijn voorgegaan?
3 reacties
Oi! En nu ziet mijn geestesoog een tafel met taart en kaarsjes. Na het uitblazen daarvan is het donker en de gelukkige(?) verlaat de kamer. Iemand doet het licht aan. De stoel is leeg.
Oefenen in verdriet doet zeer.
Inderdaad.
Na het uitblazen van de kaarsen
is het donker.
Maar iemand doet het licht aan,
of steekt een nieuwe kaars aan.
En er is weer licht.
Zodat we elkaar kunnen aankijken,
en de stoel kunnen zien
waar jij zo graag zit.
En ineens voelen we het:
de sfeer om jou,
de eer je te hebben gekend,
met je te hebben meegelopen,
zij aan zij,
op jouw weg
en de onze.
Misschien sterft het lichaam.
Maar onze geest kan blijven groeien samen.
En de ziel sterft niet.
Zij blijft.
Denk ik…
Ja idd we vieren dat we geboren zijn en dus jarig ,dus mag de dag waarop we dood gaan ook gevierd worden en niet omdat iemand er niet meer is ,maar juist omdat de sterfdag ook een belangrijke dag is om te danken dat er iemand in ons leven was waarvan we gehouden hebben en dankbaar dat diegene er was 💜🕯