Van opknappen, de operatie, uitslagen en meer van zulks…

De weken vliegen ineens weer voorbij. Nadat ik mijn energiepeil weer een heel klein beetje had opgekrikt (al die weken op bed door die rode duivel draagt precies niks bij) kon ik me bijna al gaan opmaken voor de operatie. Tijdens die opkrikweken drentelde ik weer een beetje door de wereld en voelde ik me zoveel meer mens! 

Een wandelingetje, de supermarkt, (en er zo snel mogelijk weer uit, waarom is het hier zo tyfusdruk) en voor ons 28-jarig niet getrouwd zijn gingen we voor het eerst weer uit eten! (wel al om 17.00u, op een later tijdstip was ik waarschijnlijk in slaap gekukeld). Ik proefde ongeveer alles weer en mijn pizza… ommegot, de lekkerste die ik in mijn heeeele leven heb gegeten. Dikke flauwekul natuurlijk maar op dát moment, een waarheid als een koe.

We reden helemaal naar de dijk bij Zurich, aan de Friese kant van de afsluitdijk, om de zon voor zo’n 90% verduisterd te zien worden. Ik moet zeggen, het was het meer dan waard. We zijn gebleven om de weer volledige zichtbare zon te zien zakken in de zee en toen, flink naar de kloten maar zeer voldaan, weer terug naar Drenthe. 

De operatie verliep heel goed. Het resterende tumorweefsel en mijn schildwachtklier zijn, met voldoende marge, volledig verwijderd. De uitslag liet even op zich wachten en de patholoog vond helaas toch nog actieve cellen en een voorstadium. Ik was naast teleurgesteld gewoon verbaasd, nee, ik was verontwaardigd, dat die tumor, hoewel tweederde gekrompen, toch niet hard genoeg was aangepakt dat ie de benen had genomen. ‘Nee joh… wij gaan niet wég, sterker nog, we bouwen vrolijk verder aan een nieuwe tumor’. Een venijnig klootzakje is het. Helaas dus geen volledige respons met als gevolg, na de bestralingen nog vier tot zes maanden aan de chemotabletten. Kan niet wachten.🙄 Maar… mijn schildwachtklier is helemaal schoon dus dat is gewoon hartstikke goed, zo niet het allerbeste, nieuws! 💃🏻

Om deze gekke tijden een beetje leuk door te komen ontving ik allerlei superfijne cadeaus per post van lieve vriendinnen en collega’s. Zo ook (dank lieve Mayke 🤟🏼) het prachtige boek ‘De dagen die komen’ van Mélissa Da Costa, maar deze bewaar ik nog even voor de gure doch knusse herfst. 

Het moordmysterie ‘Alice is niet de moordenaar’, (dubbel zo leuk want ik heet natuurlijk zo, en nee, ik heb nog nooit een moord gepleegd, staat ook niet op mijn bucketlist. Sterker nog, ik doe niet aan een bucketlist. Ik ben van mening dat je uit je hoofd heus wel weet wat je nog zou willen doen of zien in dit leven. Daarbij… als het zwart op wit staat moet ik het doen, zo’n neuroot ben ik dan ook wel weer dus beter schrijf ik het niet op) daarentegen, ben ik wél aan begonnen. En de zaak al keurig opgelost. Het lijkt nu net of het een fluitje van een cent was maar niets is minder waar. Uren, dagen, avonden lang was ik met dat boek en een potlood in de weer. Mijn laksheid voor wat betreft mijn schrijverij, privé maar ook hier en het lezen van jullie verhalen, schuif ik hierbij dan ook met het grootste gemak af op dat moordproject (en aan Irene waar ik het boek van kreeg 🫶🏼).

Zo, naast inmiddels een goed gevulde agenda met afspraken en allerlei professionals die samen met mij m’n hoofd en lijf een beetje op regel proberen te krijgen cq. te houden, is het nu eerst tijd om hier alles eens ‘even’ bij te lezen. Ik wens jullie een goeie week en voor wie het helemaal geen goeie week is, wens ik… tja, daar heb je ‘m weer. Sterkte kan ik haast niet meer horen, laat staan dat ik het over mijn lippen krijg maar ja, wat dan hè? Ik had er laatst ook een gesprek over, we kwamen er niet uit. Dus voor eerdergenoemden gewoon veel hartjes dan maar. Altijd goed.