Op bezems en bokken

Ik was een weekje vrij! Nou ja, vrij van belangrijke afspraken dan welteverstaan. Fysio en yoga schaar ik daar niet onder dus hadden we eindelijk een weekje om er even tussenuit te gaan. Maar ja, waar dan naartoe? We hadden werkelijk géén idee. Het ging van stedentrips in Spanje, Slovenië, Schotland naar huisjes in de middle of nowhere in Denemarken, België… Mijn lijf en conditie is uiteraard nog niet wat het is dus dan is een onderkomen waar je je lekker kunt terugtrekken, voor de momenten dat het gewoon even niet lukt, heel wenselijk. Met een vers litteken op het strand en in de zee leek ons niet heel slim en überhaupt had ik niet veel trek in hitte. En je komt er in dit traject vrij laat achter welk moment goed is om er even tussenuit te kunnen want artsen en hun planning… dus qua beschikbaarheid ook nog een puzzel.

Het werd, na lang wikken en wegen, Blankenburg in de Harz, Duitsland. Wat een prachtig gebied en wat had ons appartement een fijne ligging! Hamburger Wappen via de Teufelsberg, de Hexentanzplatz, Goethefelsen im Bodetal bei Tale, Rosstrappe, Quedlinburg… We dompelden ons onder in alles wat alleen al dat stukje Harz ons bood. Mocht je het leuk vinden om te lezen waar de mythes en legendes aangaande de heksen in de Harz vandaan komen, je leest het hieronder (echt leuk, is qua lengte ook prima behapbaar) :-)  https://www.geschiedenisbeleven.nl/heksen-de-harz-waar-het-echte-verhaa…  

Mijn grens over gegaan? Jazeker, meerdere keren wel. En hoewel mijn spieren ook weer weten waar ze zitten én weer weten waarvoor ze bedoeld zijn, was een paar dagen vertoeven in een andere omgeving echt het beste idee van de dag! Even soort van kunnen ontsnappen (niet echt natuurlijk maar toch een poging gedaan) aan deze ongewenste gekkigheid. Eenmaal weer thuis word je weer meteen geconfronteerd met de waan van de dag, liggen er weer brieven van het ziekenhuis met geplande afspraken etc. Enfin, jullie weten zelf wel hoe het gaat. 

De bestralingen (15x) gaan donderdag aanstaande beginnen en ter voorbereiding was ik afgelopen week een paar uur zoet in het UMCG voor o.a. een CT-scan en om te oefenen met ademen door een snorkel?! (I kid you not). Dat ging allemaal goed al wordt er n.a.v. de scan wel een groter gebied bestraald dan was gepland, hoorde ik een dag later. Met een goede reden hoor maar het is toch weer even een kleine schrik en zo zijn er steeds weer van die dingen die erbij komen of toch anders moeten dan in eerste instantie gedacht. Ik merk dat de rek er een beetje uit begint te raken en dat ik daar een beetje genoeg van heb. Of misschien is dat niet helemaal de juiste bewoording. Ik heb al me al die maanden zo groot gehouden, probeerde in alles zó positief te blijven en dat lukte ook allemaal, hoe kloten het ook ging. Maar misschien heb ik mezelf daarmee of daardoor (en misschien ook wel mijn omgeving) een beetje voor de gek gehouden.🤷🏻‍♀️ Wat een gedoe is het ook, kanker. Ik vind het soms allemaal maar ingewikkeld!