Wat Dit Traject Met Me Doet

Nu ik mijn eerste chemo infuus achter de rug heb, en drie dagen lang twee keer per dag chemopillen slik, inmiddels drie keer ben bestraald, merk ik dat ik me begin af te vragen hoe jij dit hebt ervaren.

Voel jij iets in een vergelijkbare situatie?
Hoe heb jij de combinatie chemo + bestraling beleefd?
Ik ben benieuwd naar jouw ervaring — soms helpt het al om te lezen hoe een ander door dit proces gaat.

Bij mijn eerste bestralingen lag ik in de scan voor bestraling, de ‘donut’. Met mijn claustrofobie vond ik dat behoorlijk pittig. Gelukkig mag ik nu in een open bestralingsapparaat. Nog steeds spannend, maar voor mij veel beter te doen.

Wat me het meest opvalt, is hoeveel indruk het hele traject op mij maakt — niet alleen lichamelijk, maar ook qua tijd en organisatie. Dagelijks de bestralingen in het ene ziekenhuis. Daarnaast de gesprekken met de verpleegkundige en de controles bij de oncoloog, en wekelijks bloed laten prikken in een ander ziekenhuis. Het vraagt veel planning en energie..… meer dan ik vooraf had ingeschat.

Lichamelijk merk ik dat mijn lijf soms protesteert op kleine manieren door:
Een plotselinge moeheid.
Een lichte duizeling.
Misselijkheid.
Geen energie om iets te doen.
Alsof mijn lichaam me influistert: “Rust, ik ben hard aan het werk.”
En dat begrijp ik ook. Er gebeurt veel vanbinnen waar ik zelf geen zicht op heb.

Mentaal is het een ander soort reis.
Soms ben ik rustig, bijna stil in mezelf — een soort zachte overgave aan wat moet gebeuren.
Op andere momenten voel ik twijfel of spanning opkomen, word ik erg onrustig en dan helpt het me om even bewust te ademen, of naar buiten te kijken.
De natuur blijft voor mij een anker: een boom die stil staat, een vogel die langs vliegt, het licht dat door de wolken breekt.
Het herinnert me eraan dat ik deel ben van iets groters en dat alles in beweging is.

Wat mij steun geeft, zijn de kleine dingen.
Een warm woord van iemand, een glimlach, een kop thee, een moment van rust. Even niets hoeven.
Het zijn vaak de stille gebaren die de meeste kracht geven.

En dan zijn er die momenten waarop ik mezelf verbaas.
Dat er kracht in me zit die ik niet altijd voel, maar die er tóch is.
En ook de twijfel mag er zijn — die hoort net zo bij dit pad als de moed.

Hoe ga jij om met de lichamelijke reacties, het mentale stuk, de twijfel en de kracht?
Wat helpt jou om door dit alles heen te bewegen?

Liefs,
Frennie