Hoe gaat het met je?

Dirk De Wachter, een wijze, aimable man. Ik begrijp zijn antwoord helemaal.Zelf put ik veel steun uit zijn boeken 🫶.

Moge het verder goed gaan met je 💝

Beste hdvk,

Dank je wel voor het delen.

Wat je beschrijft voelt heel zorgvuldig en herkenbaar. Met die updates houd je zelf de regie, en bij ontmoetingen laat je het afhangen van of iemand doorvraagt of niet. Dat doseren — wanneer, met wie en hoe veel je deelt — is eigenlijk heel krachtig. Mooi hoe ieder daarin zijn eigen evenwicht mag vinden.

Hallo Yozeen,

Dank je wel voor je reactie. Mooi hoe jij daar je eigen vorm in hebt gevonden, met percentages — dat maakt iets ingewikkelds ineens wat lichter en hanteerbaarder.

Wat je zegt over dat de vraag een stukje aandacht is, raakt voor mij precies de kern van wat ik probeerde te beschrijven. Die vraag gaat vaak niet over een volledig antwoord of uitleg, maar over gezien worden. Over iemand die even stilstaat bij jou. Dat kan helpend zijn, juist als je er doorheen weet te prikken en de intentie erachter voelt.

Tegelijk merk ik dat diezelfde aandacht soms ook ingewikkeld kan voelen, juist omdat het zo goed bedoeld is. Voor mij zit daar de zoektocht: hoe blijf je ruimte voelen voor die aandacht, zonder dat het te zwaar wordt of meer vraagt dan je op dat moment kunt geven.

Dank je wel dat je jouw ervaring deelt — het laat mooi zien hoe verschillend we hier allemaal mee omgaan.

Beste Spanjaard1965,

Dank je wel voor het delen van hoe jij hiermee omgaat. Wat je beschrijft laat mooi zien dat iedereen zijn eigen woorden zoekt bij een vraag die zo beladen kan zijn. “Het gaat goed” past niet altijd, terwijl “ik ben heel tevreden” voor jou wél recht doet aan hoe je in het leven staat, ondanks alles wat er is.

Tegelijk raakt jouw reactie ook aan iets wat ik in mijn schrijven probeer te benoemen: dat het niet alleen voor ons als patiënt lastig is, maar ook voor de andere kant. Veel mensen willen oprecht betrokken zijn, maar weten niet goed hoe ze die vraag moeten stellen. Dat maakt dat gesprekken soms schuren, zonder dat daar slechte intenties achter zitten. Juist daarom vind ik het waardevol om te laten zien dat er geen vaste antwoorden of juiste formuleringen bestaan — ieder zoekt daarin zijn eigen weg.

Lfs, Frennie

Goedemorgen Sunflake,

Dank je wel voor je open reactie. Wat je beschrijft laat precies zien waarom die vraag “hoe gaat het met je?” zo gelaagd kan zijn. Aan de buitenkant gaat het goed, maar van binnen is er onzekerheid, spanning en een lichaam dat anders voelt dan vóór de diagnose.

Dat maakt ook duidelijk dat “goed” niet altijd betekent dat alles weer hetzelfde is. En juist daar raakt voor mij die vraag aan aandacht: niet aan een simpel antwoord, maar aan ruimte om — als iemand echt wil luisteren — te mogen benoemen wat er óók nog is.

Mooi hoe je daarin je eigen eerlijkheid bewaart en zelf voelt wanneer die aandacht er werkelijk is. Dank je wel dat je dit deelt.

Goedemorgen Johanb,

Dank je wel voor je open en eerlijke reactie. Wat je beschrijft laat zien hoe gelaagd die vraag kan zijn: het antwoord hangt af van wie de vraag stelt, hoe je je op dat moment voelt en hoeveel ruimte je ervaart om iets te delen — of juist niet. Zwarte humor, ontwijken, serieus delen of zwijgen; het zijn allemaal manieren om jezelf te beschermen.

Tegelijkertijd geloof ik niet dat er één juiste manier bestaat om te vragen hoe het met iemand gaat. Wat voor de één prettig voelt, kan voor een ander juist ongemakkelijk zijn. De één kan door een simpele “hoe gaat het met je?” heen kijken en de betrokkenheid voelen, terwijl een ander liever een andere formulering hoort. Dat maakt geen van beide verkeerd, en zegt vaak meer over verschillen tussen mensen dan over de intentie van de vraag.

Voor mij zit de kern dan ook niet in het perfectioneren van de vraag, maar in het besef dat de meeste vragen voortkomen uit zorg en betrokkenheid — en dat we allemaal op onze eigen manier zoeken naar hoe we daarmee omgaan.

Lfs, Frennie

Beste Whiskette,

Dank je wel voor je reactie en het delen van je ervaring.

Ik begrijp heel goed waarom jij liever “Hoe voel jij je?” vraagt; dat kan opener en persoonlijker aanvoelen. Tegelijkertijd kan ik me niet helemaal verenigen met het idee dat de vraag “Hoe gaat het met je?” helemaal vermeden zou moeten worden. Voor mij hangt het ook zo af van wie de vraag stelt, welke intentie ik voel, en zelfs van de situatie — staat iemand dicht bij je of wat verder weg? 

Het laat zien dat het vaak niet om de vraag zelf gaat, maar om hoe je er zelf naar kijkt, wat je kunt ontvangen en hoe je je openstelt op dat moment. Soms voelt een simpel “Hoe gaat het met je?” nog steeds als een teken dat iemand om je geeft, ook al is het niet perfect verwoord. Althans: zo kijk ik er naar.

Frennie

Beste Ineenspatiënt,

Dank je wel voor het delen van je ervaring. Het laat zien dat kleine veranderingen in een vraag soms helpen, maar wat ik in mijn blog probeer te zeggen is dat het niet altijd zo eenvoudig is. Zelfs een goedbedoelde vraag als “Hoe gaat het met je?” kan zwaar of ongemakkelijk aanvoelen, en dat hoeft niets te zeggen over de intentie van degene die het vraagt. Het gaat erom dat we die aandacht en zorg kunnen herkennen, ook als het antwoord niet perfect is.

Frennie

Beste MiekyDoes,

Dank je wel voor je reactie. Wat je schrijft laat voor mij precies zien waarom die vraag zo ingewikkeld kan worden. Een antwoord als “ik voel mij goed” of “het gaat goed” kan kloppen, en tegelijk zoveel onuitgesprokene in zich dragen. Het is vaak een afronding, soms ook bescherming, soms gewoon wat op dat moment lukt. En inderdaad: het hangt sterk af van wie de vraag stelt en hoeveel ruimte je voelt om verder te gaan dan dat ene woord. Dat maakt het niet onoprecht, maar menselijk — en precies daarin zit voor mij de spanning rond deze vraag.