Het is hier eventjes stil

Lieve allemaal,

Ik wil aan de mensen die mijn blogs lezen, even laten weten waarom het hier de afgelopen tijd stil is geweest. Deel II "Mijn lichaam wist het al" komt er nog, maar mijn lichaam vroeg op dit moment even om iets anders.

Sinds ik klaar ben met de bestralingen en chemo is mijn energie echt helemaal weg. Min nul kan ik wel zeggen. Ik ben veel misselijk en ziek geweest, moet bijna ieder half uur naar het toilet en heb weinig kracht. Bij blaaskanker schijnen deze klachten te kunnen horen, maar dat maakt het niet minder pittig. Mijn bloed en bloedplaatjes zijn nog nog niet op het niveau waar ze zouden moeten zijn en ik lijk zo’n beetje alle bijwerkingen te hebben meegenomen. Ik zal ze maar niet opnoemen, jullie weten het zelf wel.

Afgelopen week heb ik een dag in het ziekenhuis gelegen met heftige buikpijn. Ik kreeg morfine, door de infuus iets tegen de misselijkheid en later oxycodon voor mee naar huis. Laat in de avond vroegen ze of ik naar huis durfde. De pijn was toen gezakt en gelukkig is die ook niet meer teruggekomen. Mijn partner was bij me en samen durfden we het aan, wat veel rust gaf.

Ik woon alleen, maar ik heb een juweel van een vriend, al woont hij helaas twee uur rijden hier vandaan.

Zodra ik me ook maar een klein beetje beter voel en er weer wat ruimte ontstaat, ga ik het schrijven weer oppakken en komt Deel II "Mijn lichaam wist het al".

Dank jullie wel voor het meelezen, het meeleven en alle steun 🤍 Ik wens iedereen, jullie allemaal heel veel sterkte en alle liefde toe.

Liefs,
Frennie