Van partner van naar nabestaande
Het duurde even voordat ik de stap kon maken. Nu ruim een jaar na het overlijden van mijn lief. Ik stap over van partner-van naar ‘nabestaanden’ . Daar schrijf ik graag verder. Het schrijven helpt me. Ik deel het graag. Het lezen over ervaringen van andere nabestaanden heeft me gesteund en zo hoop ik dat ook mijn berichten ter steun kunnen zijn.
5 reacties
Lieve Elseo, ook ik ben van partner van naar nabestaande gegaan, maar niet door kanker. Mijn lief heeft 37 jaar met Parkinson geleefd, waardoor ik een half leven lang mantelzorger ben geweest. Ik zou het zo opnieuw en nog langer zijn gebleven, maar 1,5 jaar geleden was de strijd voor hem gestreden en sindsdien is er een intens gemis. Ik zou daarover ook mijn gevoelens op papier willen en gaan zetten, maar nu is er bij mij 3 maanden geleden borstkanker geconstateerd en ben ik 2 weken geleden mijn behandeltraject ingegaan, dat gericht is op genezing. Ik ben geroerd door je verhaal, zoals waarschijnlijk zovelen die hun partner hebben verloren, de rollercoaster aan wisselende emoties en het overweldigende gevoel van gemis. Ik hoop er ook ooit over te kunnen schrijven, want het zal zeker helpen om je emoties te kunnen verwerken. Destijds had ik het veel te druk met zorgen en daarna met rouwen totdat ik zelf ziek ben geworden. Maar nu schrijf ik sinds een week wel over mijn borstkanker en hoop dat andere mensen hier iets uit kunnen halen, wat ze hoop geeft. Ik wens je heel veel sterkte en hoop, dat je nog veel mag schrijven om de herinneringen levend te houden en zo uiteindelijk een nieuw pad te gaan ontdekken met je grote liefde voor altijd in je hart. Veel liefs, Vlinder53🍀
Hallo Vlinder,dankjewel voor je reactie. Wat een zwaar traject. Ik heb het respect voor dat je zo lang voor je partner heb kunnen zorgen. Er is dan veel liefde geweest en het linkt me een hele klus om daarna weer je eigen behoeften te ervaren. Dat jou ook moest overkomen dat je borstkanker kreeg en vind ik verdrietig om te lezen.ik hoop dat je de ruimte vind om te schrijven. Want je schrijft fijn . Veel sterkte in alles.
Ps ook een vraag: kan het zijn dat ik jou in het najaar heb ontmoet bij een retreat van Saskia de bruin over verlies?
Hallo Elseo, dank je wel en nee, ik heb niet deelgenomen aan een retreat van Saskia de Bruin. Wel heb ik veel podcasts geluisterd over rouwverwerking en heb ik veel steun ondervonden van een goede vriendin en lotgenoot, die 3 maanden daarvoor, na 50 jaar samen, haar grote liefde heeft verloren aan kanker, Dat was 3 jaar na de diagnose. Haar partner heeft palliatieve sedatie gehad toen het einde naderde. Mijn liefste heeft, na een lange en slopende weg van 37 jaar met Parkinson, gekozen voor euthanasie. Het zijn jaren geweest van heel veel vallen (zeker ook letterlijk) maar nog vaker opstaan, totdat dat uiteindelijk ook niet meer ging. Wanneer is het genoeg geweest en kies je voor het einde? We hebben er een half jaar naar toe geleefd, waarin hij op zijn geheel eigen wijze afscheid heeft kunnen nemen van al zijn dierbaren. Ik dacht, dat dat het zwaarste half jaar van mijn leven was. Het dubbele gevoel, dat je het iemand zo gunt om van zijn lijden verlost te zijn tegenover het gevoel dat je hem niet kan missen, verscheurt je inwendig. Vlak voor zijn overlijden heb ik voor het eerst van mijn leven een gedicht geschreven, voor hem, dat ik hier met je wil delen, omdat het zo precies de kern raakt van wat ik op dat moment voelde.
Uit liefde laat ik je gaan
maar kolkende, gloeiende lava vult mijn hart
de pijn bijna ondraaglijk
voor de laatste keer veilig in je armen
ogen die meer dan 40 jaar intense, onvoorwaardelijke liefde weerspiegelen
het enorme gemis al gauw
maar diep in mijn hart
ben je voor altijd bij mij
en bevroren in de tijd
blijf ik voor eeuwig van jou
We hebben gehuild, maar tegelijkertijd zoveel liefde gevoeld. Het was goed zo. Hij had het mooiste leven gehad, zei hij. Het enige dat hij zou missen, was dat hij niet meer kon meemaken hoe het met mij en onze zoon zou gaan in de toekomst. Hij is heengegaan in onze armen met zoveel rust en in zoveel vrede, die dappere strijder van me. Daar ben ik heel dankbaar voor, maar voor mij bleef de pijn en begon de grote leegte. Pas nu begin ik die vrede zo nu en dan ook te voelen.
Veel liefs, Vlinder
vallen vallen en weer opstaan. Wat een levenskunst is dat. En wat een mooie tekst Vlinder- ontroerend. Het verscheurde gevoel is voor mij ook herkenbaar. Dank voor het delen. Veel Sterkte.
Dank je wel! Ook jij heel veel sterkte gewenst ❤️