De stilte
Ik heb het al vaker gehad over de eenzaamheid die ik voel na het overlijden van Jeffrey. Over hoe de avondjes alleen mij nu ineens zo zwaar vallen, terwijl ik het eerst heerlijk vond om een avondje voor mezelf te hebben. Als Jeff voor zijn werk een week in een hotel zat, hoorde je mij niet klagen. Ik vermaakte me prima in mijn eentje in huis. Ik snapte niet zo goed hoe het dan nu ineens zo anders voelt.
Maar het is niet de eenzaamheid die me zwaar valt.
Het is de stilte.
Het begint allemaal bij de stilte.
Vanuit mijn behoefte voor contact speel ik Fortnite met vrienden die ik vanuit het echte leven ken. Als ze dan niet online zijn, voel ik me alleen.
Vanuit mijn behoefte voor contact stuur ik een vriendin(nengroep) een appje. Als er dan geen reactie komt, word ik onzeker.
Vanuit mijn behoefte voor contact ging ik op datingapps. Nou, daar werd ik helemaal depressief van. Dat doe ik niet meer.
En dan is de stilte oorverdovend. Niemand online, niemand die appt.
Dan begin ik me eenzaam te voelen.
Dan vraag ik me af of vrienden me eigenlijk wel leuk vinden. Of dat ze dan denken, "heb je haar weer..."
Dan voel ik me een last voor anderen.
Maar dat wil ik niet zijn.
Dus verwijder ik het gestuurde appje.
Dus sluit ik me af voor iedereen.
Dus zet ik een gigantisch hoge muur om mijn hart.
Want dan is het mijn keus om alleen te zijn.
Want dan zijn mijn gevoelens niet afhankelijk van anderen.
Want dan bescherm ik mijn al zo kwetsbare hart.
Maar hoe fijn is het dan als er wèl iemand online is. Als er wèl iemand op mijn appje reageert. Als er wèl iemand voor zorgt dat de stilte niet oorverdovend wordt.
Helaas heb ik nog niet de manier gevonden om zelf ervoor te zorgen dat de stilte niet oorverdovend wordt.
5 reacties
Ik denk niet dat veel mensen dat zullen denken: Daar heb je haar weer.
Mensen zitten vaak in hun eigen bubbel.
Maar ik ken de gedachte wel…
Toen ik in het ziekenhuis lag had ik geen idee wie ik zou kunnen bellen. Voor mijn broer zou het te zwaar zijn, etc. En wat zijn nu échte goede vrienden…Heb ik die wel?
Toen pas voelde ik wat echte eenzaamheid inhoudt.
Nou dat ja. Heb al eens eerder, in een andere blog, geschreven dat iedereen een ander als nr 1 heeft. Ik sta bij niemand (behalve mijn dochter) op die plek. Hopelijk komt er wel weer iemand die ik als eerste zou bellen bij een gebeurtenis.
Heb dezelfde gevoelens.
En ik heb hier op het forum daarvoor en ongelooflijke uitlaatklep gevonden.
Jij toch ook, dacht ik ? ❤️
Oh zeer zeker! Daarom verschijnt een nieuwe blog vaak in de avond 😉
Even het van me af schrijven en dan kan ik tenminste rustig, maar vaak wel meteen veel te laat, gaan slapen.
Lieve DittaArienne,
Wat je schrijft herken ik en dat je aan jezelf gaat twijfelen. Die momenten waarop er niemand reageert en je gedachten meteen harder gaan praten dan goed voor je is. Dat je je afvraagt of je te veel bent, terwijl je eigenlijk alleen maar iemand mist die er altijd was.
Rouw maakt de wereld stiller dan hij werkelijk is. En dan voelt elk gemis dubbel zo groot. Je bent geen last. Je bent iemand die moet leven met een leegte waar ooit vanzelfsprekendheid zat.
Ik hoop dat je blijft appen, blijven zoeken naar contact, ook als het soms niet meteen terugkomt. Want jouw behoefte aan verbinding is geen zwakte, maar liefde die nog steeds ergens heen wil. Hou dat vast.
Sterkte voor jou — en ook voor dat kleine meisje dat haar papa mist.
Lfs, Frennie