Net gehaald?

Ruim vijf jaar geleden besloot ik mijn levensverhaal op te schrijven. Ik wilde begrijpen waarom ik vijftien jaar lang doorgegaan was met banen waarin ik telkens na een paar jaar overspannen in de ziektewet belandde en pas nadat ik borstkanker kreeg snapte dat ik echt het roer om moest gooien. Te veel stress zou mijn immuunsysteem verzwakken en mijn kansen op overleven verkleinen. 

Toen ik begon te schrijven was mijn borstkanker al uitgezaaid naar de botten en ik wist  niet hoe lang ik nog zou hebben en of ik dat boek wel af zou krijgen. Maar ik liet me daar niet door afschrikken, de reis door mijn leven was op zich al de moeite waard. Bijna twee jaar geleden bleek de tumor opnieuw teruggekomen, dit keer op mijn hersenvliezen en in het hersenvocht. Ik hoefde nog maar twee of drie hoofdstukken te schrijven, maar de oncoloog en neuroloog waarschuwden mij dat deze uitzaaiing een hele slechte prognose had. Ik kreeg een link naar een betrouwbare website en snapte wat ze bedoelden. Gemiddeld een half jaar tot een jaar was de prognose. Er zat niets anders op dan stug doorgaan, want wat ik begon als een verhaal voor mijzelf, bleek ook voor anderen interessant. Ik vond een uitgever die mijn boek graag wilde uitgeven. 

Die laatste uitzaaiing was alweer bijna twee jaar geleden en inmiddels ligt mijn boek bij de drukker. We gaan een boekpresentatie organiseren en ik verheug me erop het eindelijk in mijn handen te hebben en aan anderen te kunnen laten lezen.  Die presentatie stond gepland voor half september. Twee weken geleden vroeg ik mijn oncoloog of ik dat nog zou halen. Een onmogelijke vraag natuurlijk, maar ze antwoordde: ‘Mevrouw, als ik in uw schoenen stond zou ik niets meer uitstellen.’ Mijn uitgever gaat nu proberen die presentatie iets naar voren te halen, zo’n duidelijke uitspraak had ik van mijn oncoloog nog nooit gehad. Toch voel ik dat ze wel gelijk heeft. Ik word zwakker en hoop dat de presentatie nog op tijd komt.